"ΛΟΥΣΤΡΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ"
Κανείς δεν κερδίζει τον "Μαχητή"!
Φοβερό άλογο.
Μόλις του φώναξα έφυγε σαν τον άνεμο.
- Στην Αμερική δεν υπάρχουν τέτοια άλογα. - Δεν είναι αλήθεια.
Ναι, αλλά ποιος ξέρει τι τους δίνουνε να φάνε.
Πόσες φορές είπα μην αφήνετε το άλογο όταν κατεβαίνετε.
Δεν είναι άλογο, τραπεζάκι είναι.
Κύριε Ρανούτσι, αυτός όλο αστειεύεται.
- Τη σκέφτηκες την πρότασή μας; - 'Η πενήντα ή τίποτα.
- Μα 50 χιλιάρικα είναι 50 χιλιάρικα; - Και τι είναι παπούτσια;
Κι όλοι πιστεύουν ότι επειδή κάνουμε τους λούστρους βγάζουμε λεφτά με τη σέσουλα!
- Κοστίζει πολλά η συντήρησή του; - 300 λίρες τη μέρα.
Μαχητή, είσαι ακριβός!
50 είναι καλά αλλά δεν τα έχουμε τώρα. Στο τέλος της εβδομάδας.
- Εντάξει. - Δίνουμε το λόγο μας;
- Σύμφωνοι! - Αντίο.
Μέχρι να γίνει δικό μας μπορεί να το νοικιάζει σε όποιον θέλει.
- Πόσα έχουμε σπίτι; - 32-35 χιλιάδες.
- Πρέπει να είσαι ακριβής. - Σήμερα είχαμε πολλά έξοδα.
- Τα έχω βάλει σε πακέτα των 5. - Εντάξει.
15, 20, 25, 30, 31, 32... Είναι 33.500 λίρες.
- Συν οι 7.500 του Γενοβέζου. - Και 3.700 από την θυρωρό.
Μας λείπουν 5.800 λίρες.
- Μαρτσέλο, έφτασαν τα πράγματα; - Εδώ και μια βδομάδα μου λέει "αύριο".
-Πότε θα τα φέρεις; -Αύριο.
'Aντε παράτα μας.
Αυτοί πληρώνουν!
- Πασκουά, τα θες αυτά τα γυαλιά; - 'Οχι, δεν κρύβουν τίποτα.
- Και δε μπορείς ούτε να τα βάψεις. - Θα τα αγοράσει κανείς άλλος.
- Είσαι χαζός; Γιατί γελάς; - Το άλογο θα τρώει περισσότερο από εμάς.
- Λούστρο; - Και που θα το πάμε;
Σ' εκείνον τον έμπορα στην Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο.
- 'Οχι, αυτός δε θα το ταΐζει καλά. - Ούτε εμείς μπορούμε να το ταΐζουμε.
Μετά τη δουλειά θα περνάμε από εκεί και θα τον ταΐζει μπροστά μας.
- 'Ετσι θα τρώει μονάχα μια φορά. - Σκεφτόμουν να κοιμάμαι στο στάβλο.
- Θα έρθω μαζί σου. - Κι οι δικοί σου;
Εκείνους δε τους νοιάζει.
Θα δούμε τώρα ας σκεφτούμε τρόπους να βγάλουμε χρήματα.
- Τζουζέπε! - Γεια.
Λούστρο;
Ο Πασκουάλε είπε: "Τρέξε Μαχητή". Και ξεκίνησε...
- Να κάνει κύκλους; - 'Οχι ήθελα να πω...
Να πας στο διάβολο!
- 'Εφερες σοκολάτα. - Μην την πουλήσεις, να τη φας.
Για χαζό με πέρασες; Ευχαριστώ.
Το λάθος μας είναι ότι δεν είμαστε οργανωμένοι.
Αν ήμασταν οργανωμένοι οι φρουροί δε θα μας έκλεβαν τα λουκάνικα.
- Από εμένα έκλεψαν δυο. - Και μετά τα ξαναπουλάνε!
- Γεια σου Ναναρέλα. - Πάσκουα, που είναι ο Τζιουζέπε;
Πρέπει να του μιλήσω.
- Τζουζέπε! - Γεια.
- Η μητέρα σου θέλει 300 λίρες. - Της έδωσα 500 σήμερα το πρωί!
- Της χρειάζονται. - Μπορώ να της δώσω;
Το ρωτάς;
Πέρυσι της έδινα 200 λίρες και μ' αυτές τρώγαμε όλοι.
Είσαι τυχερός που είσαι μόνος.
Αν είχα ακόμη τους γονείς μου, θα τους έδινα ένα εκατομμύριο τη μέρα!
Γιατί, τώρα που μένεις μαζί μας τα περνάς άσχημα;
'Οχι, ίσα ίσα!
Πάμε.
Κοιμάσαι ακόμη στο ασανσέρ;
'Οχι, ο σπιτονοικοκύρης με ανακάλυψε και δε μπορώ να ξαναπάω.
Τώρα κοιμάμαι στου Τζουζέπε, στο σχολείο Ντάντε Αλιγκιέρι. Και γίνεται χαμός!
Λούστρο;
Την προηγούμενη φορά μου έδωσε ένα γλυκό, που από έξω είχε σοκολάτα κι από μέσα παγωτό.
- Θα ήθελα να έρθω κι εγώ. - Δεν επιτρέπεται η είσοδος στα κορίτσια.
Τζουζέπε!
- Πού είναι ο Πασκουάλε; - Δουλεύει έξω από τα Φόρι Ιμπεριάλι.
- Ποιος είναι; - Ο μεγαλύτερός μου αδερφός, ο Ατίλιο.
- Πρέπει να είναι πλούσιος. - Τα βγάζει πέρα.
- Θα με συνοδέψεις στο σπίτι; - Δε μπορώ να αφήσω μόνο τον Πασκουάλε.
- Γεια, θα τα πούμε το βράδυ. - Γεια.
Στη μια έξω από το αέριοφυλάκιο του Σαν Πάολο. Είναι κάτι σοβαρό;
- Μην ανησυχείς, είναι καλή δουλειά. - Γεια.
Ορίστε, συγγνώμη.
- Πού ήσουν; - Βοήθησα τη Ναναρέλα να περάσει το δρόμο.
Γαμώτο!
Πρόσεχε θα του λερώσεις το παντελόνι.
- Τι σου είπε ο αδερφός μου; - Ο Κοιλαράς μας περιμένει απόψε στη μια.
Να ο Πασκουάλε.
Είναι μια και μισή!
- 'Επρεπε να φάμε πρώτα. - Αυτός ποιος είναι;
- Είναι ο συνέταιρός μου. - 'Εχεις και συνέταιρο!
Είναι αδερφός μου.
'Εχω δυο αμερικάνικες κουβέρτες για σας.
Πηγαίνετε στην οδό Ντελ Μπαμπουίνο, 48. Στον πρώτο όροφο μένει μια κυρία.
- Και λοιπόν; - Θα αγοράσει τις κουβέρτες.
- Η τιμή; - Εσύ τι θες;
- Είμαι ο συνέταιρος. - Σωστά!
Περίμενε! Οι τιμές έχουν πέσει. Αν πληρώσει καλά θα πάρετε 3.400 με 3.500.
- Το 10% θα είναι δικό σας. - Το 10%...
- 300 λίρες. - Δεν είναι αρκετά, τι θα' λεγες για το 20%.
Εντάξει 500 λίρες! Δώσ' τους τις κουβέρτες.
Πάμε.
Ελάτε!
- Να πάτε στην κυρία στις 3 ακριβώς. - Ναι!
- Μεγάλη εφεύρεση το ασανσέρ. - Κοιμόμουν για 3 μήνες στο ασανσέρ!
''Λογιστής Πιάτι Τζούλιο''.
Αυτή είναι. ''Μαργκερίτα Ανσέλμι, διπλοματούχος χειρομάντης.''
- Σας ευχαριστώ, κυρία. - Εγώ σας ευχαριστώ.
Τι θέλετε;
- 'Εχουμε δυο αμερικανικές κουβέρτες. - Δε με ενδιαφέρουν.
- Πόσο κάνουν; - 3.500 λίρες.
Πλάκα μου κάνετε!
- 3.000 λίρες. - Εντάξει, να τις δω.
Ελάτε μαζί μου.
- Είναι καινούργιες. - Θα μπορέσετε να φτιάξετε ένα ωραίο παλτό.
- 'Ετσι θα με προσέχουν οι αμερικάνοι. - Εσάς δε σας προσέχει κανείς!
- Θα σας πηγαίνει πολύ. - Πόσο;
3.000.
- Και 500. - Σκασμός! 2.500 λίρες.
Μα δεν τις έχουμε κλέψει!
- Δε σας δίνω παραπάνω από 2.500 λίρες. - Το κάνουμε 2.800.
Εντάξει, θα τις πάρω.
- Γιατί έριξες την τιμή; - Εμείς θα πάρουμε έτσι κι αλλιώς 500 λίρες.
- 2.500... - Τι παιχνίδι είναι αυτό;
'Ασε τις κάρτες μου κακομαθημένο!
Κοίτα τι έκανες!
- Υπάρχει ο ταχυδρόμος, το τρένο... - Σε τι χρησιμεύουν;
- Για το διάβασμα του μέλλοντος. - Θα μας πείτε τι θα μας συμβεί αύριο;
Αν μας το πείτε, θα σας φέρουμε γάλα.
- Είστε μικροί. - Γιατί οι μικροί δεν έχουν μέλλον;
- Και βέβαια. - Πείτε μας λοιπόν!
- Πώς σας λένε; - Τζουζέπε και Πασκουάλε.
Κόψε.
Στο σπίτι, εκτός σπιτιού, εκείνος που σε αγαπά, εκείνος που σε μισεί. Πάρε μια κάρτα.
- Στο σπίτι σε περιμένει μια ηλικιωμένη. - Η μάνα μου δεν είναι ηλικιωμένη.
Σταμάτα εγώ σου λέω τα χαρτιά.
Η ηλικιωμένη είναι στεναχωρημένη για ένα γράμμα, αλλά όλα θα ταχτοποιηθούν.
- Εκτός σπιτιού κάποιος σε προστατεύει. - Ο Ρανούτσι.
Μα εκείνος δεν είναι κύριος είναι ''ιππέμπορος'' !
Χτυπάνε, πρέπει να είναι πελάτες. Περιμένετε.
- Είστε η Μαργκερίτα Ανσέλμι; - Ναι, γιατί;
Αστυνομία, πρέπει να ψάξουμε το σπίτι.
Δεν καταλαβαίνω, είμαι διπλωματούχος καλλιτέχνης. Με γνωρίζει ο διοικητής.
- Η σύζυγός του είναι πελάτισσά μου. - Λυπάμαι αλλά έχουμε οδηγίες.
Ξέρουμε ότι αγοράζετε κλεμμένα εμπορεύματα.
Ορκίζομαι ότι δεν είναι αλήθεια.
Ορίστε αυτοί οι δυο! Πιάστε τους.
Πρέπει να μπούμε κυρία. Σας παρακαλώ.
- Τι συμβαίνει; - 'Ασε, πάρε τα χρήματα και φύγε.
- Τι; - Ορίστε άλλες 3.000 λίρες, φύγετε.
Εσείς δεν ξέρετε τίποτα.
- Τώρα τι κάνουμε; - Δεν ξέρω.
3.000 συν 2.800 από τις κουβέρτες...
'Εχουμε 5.800 λίρες.
- Τον άκουσες τον Ατίλιο; - Δεν ξέρουμε τίποτα!
Μπορούμε να είμαστε ήσυχοι!
Πάμε να αγοράσουμε το άλογο!
Ξύπνα!
- Καλημέρα, Μαχητή! - Τι άλογο!
- Τα έφαγε σχεδόν όλο! - Κοίτα κοιλιά που έχει!
Μπορούσε να φάει και παραπάνω! Τη γέμισε για τα καλά!
Παιδάκια, τι αποφασίσατε;
Το άλογο θα μείνει εδώ. Θα σε πληρώσουμε και θα ερχόμαστε εδώ καθημερινά.
- Θα το πλένετε εσείς; - Τι;
- Εσύ πλένεσαι τα πρωινά; - Καλά...
Να τον πλύνουμε! Λυσ' τον Τζουζέ. Θα με βοηθήσεις;
- Δεν έχουμε σκάλα. - 'Ελα, ανέβα!
- Πάμε! - Πάμε!
- 'Ιππευσέ τον καλά! - Μη φοβάσαι, κρατήσου.
'Οχι.
'Οχι! Νάτα!
- Αυτά είναι τα παιδιά. - Ψάξτε τα.
Ξεκινήστε.
- Νάτοι! - Μια στιγμή.
Τι συμβαίνει;
Συλλάβαμε τους δυο της οδού Ντελ Μπαμπουίνο.
- Ποια κλοπή; - Για την κλοπή της χειρομάντισσας.
Φερ' τους εδώ.
Καλύτερα να το βράζεις περισσότερο παρά λιγότερο.
'Εχουν παρατηρηθεί επιβλαβείς συνέπειες, λόγω μη επαρκούς βρασίματος!
Ορίστε, κύριε διοικητά! Κάντε τους να μαρτυρήσουν!
- Παλιοτόμαρα! - Ηρεμήστε, κυρία.
- Μου έκλεψαν 70.000 λίρες! - Μην υπερβάλλετε.
Τι πήγατε να κάνετε χθες στο σπίτι της κυρίας;
- Να αγοράσουμε μπουκάλια. - Ψεύτη! 'Ηθελαν να μου πουλήσουν κουβέρτες!
- Αλλά εσείς τις αγοράσατε! - Πέρασε τα πάντα στα πρακτικά.
Στο τέλος θα πάω εγώ στη φυλακή!
Η κυρία Ανσέλμι αγόρασε δυο αμερικάνικες κουβέρτες.
Από που τις κλέψατε; Κοιτάξτε με.
Να με συγχωρείτε ένα λεπτό. Από που κλέψατε τις κουβέρτες;
Μας τις έδωσε ένας αμερικάνος φίλος.
- Πώς λέγεται; - Τζο.
Τζο!
Πώς λέγεται εκείνος ο χοντρός;
- Ποιος; - 'Ηταν στης χειρομάντισσας.
- Δεν τον γνωρίζω. - Θα σας χώσω στη στενή!
- Και θα τρώτε ψωμί και νερό για ένα μήνα! - Αστειεύεται!
- 'Οχι! - Θα πεθάνουμε μόνο με νερό και ψωμί!
- Θα πείτε την αλήθεια; - Την είπαμε!
Κλείσ' τους σε κελί και μετά βλέπουμε. Δρόμο τώρα!
Πρέπει να καταγγείλω κι εσάς.
Εγώ είμαι τίμια, η σύζυγός σας είναι πελάτισσά μου.
Δε με παραξενεύει, η σύζυγός μου είναι χαζή!
- Πηγαίνετε, κυρία! - Κύριε διοικητά!
Εγώ δουλεύω κι εκείνη πάει στη χαρτορίχτρα για να τη ρωτήσει πότε θα πεθάνω!
Διοικητά.
- Τι θα κάνουμε με τους μικρούς; - Θα τους πάτε στις φυλακές ανηλίκων.
Αύριο το πρωί.
Αυτό είναι το σπίτι των προσφύγων; Η οικογένεια Φιλιπούτσι;
Στο δεύτερο όροφο, πτέρυγα Γ'.
Συγγνώμη, η οικογένεια Φιλιπούτσι;
Αμάλια, σε ζητούν.
Θέλω να μιλήσω στο σύζυγό σας.
- Για ποιο λόγο; - Για μια δουλειά.
Βιτόριο!
- Τι τρέχει; - Σε ζητάει αυτή η δεσποινίδα.
Θέλει να σας μιλήσει ο Ατίλιο.
- Τι θέλει; - Να σας μιλήσει.
Πατέρα, έπιασαν τον Τζουζέπε.
- Να μην αναμιχθείς, αλλιώς θα έχω προβλήματα. - Μείνε ήσυχος.
Ναναρέλα...
'Ασε τους πρώτους στη Ρετζίνα Κοέλι και μετά τους μικρούς.
Κατεβείτε.
Ελάτε μαζί μου.
- Γεια. - Γεια!
Πάμε.
'Οχι, από' δω.
- Γεια. - Γεια!
Ειδοποιήσαμε την οικογένειά σου. Ορίστε.
Λιμπράσι 'Αντζελο.
Μα είναι τρεις μήνες που...
Και τι να κάνω! Αν έρθουν, θα σε ειδοποιήσω. Πήγαινε.
- Διοικητά, έφερα κι άλλο εμπόρευμα. - Σήμερα είστε πολύ γενναιόδωροι!
Σε λίγο θα τους βάζουμε να κοιμούνται στην αυλή.
''Εμπόριο κλεμμένων αντικειμένων, συνέργεια σε ληστεία.''
- ''Στη διάθεση σας για ανάκριση.'' - Αντίο.
- Φέντε. - Διατάξτε!
Καταχώρησε τα στοιχεία αυτών των δυο.
Ελάτε εδώ.
- Πώς ονομάζεσαι; - Μάτζι Πασκουάλε.
- 'Ονομα πατρός; - Είναι νεκρός.
- Το όνομά του. - Λουίτζι.
- 'Ονομα μητρός; - Μαρία Φάμπρις.
- Ζει; - 'Οχι.
- Τόπος γέννησης; - Ρώμη, στις 29 Οκτωβρίου του 1931.
Πού μένεις;
Στην οδό Λομπαρντία, νούμερο 30.
- Με ποιούς; - Με εμένα.
- Με ποιούς μένεις; - Με κανέναν, μένω στο ασανσέρ.
Χωρίς σταθερή κατοικία.
Βάλε το χέρι σου εδώ πάνω και σπρώξε δυνατά.
- 3 επί 4; - 12.
- 4 επί 4; - 16.
- 8 επί 8; - 62.
Ηλίθιε! 8 επί 8;
- 64, βλάκα! 3 επί 3; - 9.
- Ο διευθυντής! - Προσοχή! Κλίνατε προς τα δεξιά!
Ωραία!
Καλημέρα Σταφέρα, συλλυπητήρια. Πόσων χρονών ήταν;
- 10. - Μοναχογιός;
'Οχι είχα 5 παιδιά. 'Ηταν ο μικρότερος.
Κουράγιο!
Προσοχή!
- 6 επί 9; - 54!
- 8 επί 5; - 40!
Ο διευθυντής, περάστε.
Καλημέρα, Μπάρτολι. Τι κάνετε εδώ;
Εξαλείφω τους κοριούς με ένα προϊόν που έφτιαξα εγώ.
- Πολύ καλά. - Χρειάζεται μια απολύμανση.
- Θα την κάνουμε. - Τα παιδιά παραπονιούνται.
'Οπως πάντα! 'Εχουμε νέες αφίξεις;
- Ναι! - Ποιοι είναι;
Σηκωθείτε!
- Προσοχή! - ''Μαρτσέλο Σκαλάρι.''
- '''Ενοπλη ληστεία, μαρτύρησε.'' - Μόνος του;
'Οχι, με τέσσερεις ενήλικες. 'Εχω μια αδελφή και δυο αδελφούς μικρότερους.
Ο πατέρας μου είναι αιχμάλωτος στη Γερμανία, δεν είχαμε φαγητό.
'Ενοπλη ληστεία! Σε λίγο θα παραπονιέται κι αυτός. Αυτοί εδώ;
Ελάτε μπροστά, παιδιά.
- Ποιοι είναι; - Μάτζι Πασκουάλε και Φιλιπούτσι Τζουζέπε.
- ''Στη διάθεσή μας για ανάκριση.'' - Θα πάνε στην μπροστινή πτέρυγα.
- Ναι. - Σήμερα ήρθε μια επιτροπή...
...γονιών των φυλακισμένων. - Απειλούν με απεργία;
'Οχι, ασκούν πιέσεις για τις έρευνες. Τα παιδιά βρίσκονται μήνες εδώ.
Ποιος φταίει γι' αυτό;
Σε σχέση με το 1936 τα εγκλήματα έχουν αυξηθεί κατά 60%.
- Οι δικαστές έχουν πολλή δουλειά. - Μα είναι μόνο παιδάκια.
'Ενοπλες ληστείες, κλέφτες και πορτοφολάδες!
- Να τους στερήσουμε τα φρούτα για να τιμωρηθούν; - Αν υπήρχαν!
Μπάρτολι, πρέπει να καταλάβετε ότι βρισκόμαστε σε φυλακή κι όχι σε νηπιαγωγείο!
Με αυτές τις αρχές θα μείνετε για πάντα βοηθός.
Προσοχή!
Δεν είναι κακό.
Μέτριο.
Ανάπαυση!
- Για μετά έχω αυτές τις μπριζόλες. - Θα' θελα κάτι πιο ελαφρύ.
- Εντόσθια και κολοκύθια; - Ναι.
- Και σε μένα. - Για μένα αρνάκι.
- Πού είναι ο Ατίλιο; - Δεν ήρθε, φοβόταν.
Μετακινήσου.
- Λοιπόν; - Δε μίλησαν.
Είναι δυο υπέροχα παιδιά! Σερβιτόρε!
Φέρε μας και τις μπριζόλες, καλοψημένες!
Αύριο θα τους στείλω ένα ωραίο δώρο, Το αξίζουν!
- Τι παρήγγειλες; - Εντόσθια και κολοκύθια.
Στη φυλακή τα παιδάκια θα πρέπει να είναι καλά.
Αν πάθουν κάτι, δε θα μπορούν πλέον να σε βοηθήσουν.
Περνάει ακόμη το τραμ, δεν πρέπει να είναι αργά.
- Πεινάς; - 'Οχι.
- Το ξέρει άραγε ο πατέρας μου; - Ναι, θα του το είπε η Ναναρέλα.
Είναι ψείρες, έχω φαγούρα!
'Οχι, είναι κοριοί.
Ναι!
- Τι θα μας κάνουν; - Σύντομα θα μας αφήσουν.
- Δεν κάναμε τίποτα κακό. - Κι ο κοιλαράς;
Να ξεχάσεις αυτό το όνομα!
- Κι οι κουβέρτες; - Αυτά είναι προβλήματα της χαρτορίχτρας.
- Το ελπίζω! - Είμαι βέβαιος.
Είναι ψείρες, έχω φαγούρα!
- Για όλα φταίει ο αδερφός μου! - Το ξέρω.
Αλλά δεν πρέπει να πούμε τίποτα. Θα λογαριαστούμε όταν βγούμε.
- Θα του δίνουν να τρώει; - 'Ισως λίγο, αλλά μόνο για μερικές μέρες...
Το ξέρει η Ναναρέλα ότι τον αγοράσαμε;
- 'Οχι, δεν την είδα. - Κανείς δεν πρέπει να το μάθει.
Ειδάλλως θα τον κλέψουν.
- Θέλω πολύ να τον ξαναδώ! - Κι εγώ!
Κύριε Ανιμπάλε!
- Τι τρέχει; - Εκείνο το άλογο έχει ακόμα κολικούς!
Πρέπει να ξεκουραστεί. Δώσε του κριθάρι και πλύν' τον με ξύδι και νερό.
Και μετά βλέπουμε. Το ξέχασα, σήμερα έχω μια κηδεία!
Πάρε το άλογο των παιδιών.
Ξεκίνα!
Πήγαινε!
Πάμε!
Πάρε δυνατές αναπνοές. Ακόμα!
Ξαναντύσου.
- Ορίστε το συμπλήρωμα για τη σούπα. - Η σούπα είναι αηδιαστική!
Παιδιά, παιδιά πάντα παραπονιέστε!
- Τι έτρωγες στο σπίτι; - Ο πατέρας μου είναι ψαράς!
'Ετρωγα συναγρίδες, γαλέους και ψαρόσουπες!
- Ραφαέλε, θα σου φέρω ψωμί. - Ευχαριστώ, η σούπα είναι άνοστη.
Σταμάτα!
Ξαναβάλε τον επίδεσμο.
- Πώς πάει ο Ναπολιτάνος; - Χειροτερεύει, εδώ μέσα δε θα γιατρευτεί.
- Ζήτησα να τον πάμε στο νοσοκομείο. - Στο Φορλανίνι υπάρχουν πολλοί άρρωστοι.
- Και λοιπόν; - Ελευθερώστε τον. Τι έκανε;
- Αλήτευε. - Καλύτερα αλήτης παρά νεκρός!
- Ελευθερώστε τον. - Δεν εξαρτάται από εμένα.
Τότε χρειάζεται υπομονή.
- Γιατρέ, νέες αφίξεις. - 'Επρεπε να' ρθουν σήμερα;
Γδύστε τους! Τους υπόλοιπους θα τους δω αύριο.
- Ποιος είναι ο Μάτζι Πασκουάλε; - Εγώ.
- Τι αρρώστιες έχεις περάσει; - Μόνο ιλαρά.
- Κι εσύ; - Σύμφωνα με τη μαμά έχω πάντα σκουλήκια.
- Εδώ θα γινεις καλά. - Οι γονείς σου;
- Δεν ήρθαν. - 'Οπως πάντα.
- Θα πάνε στην πρώτη πτέρυγα; - Ναι.
Ησυχία!
Είπα να κάνεις ησυχία!
Κάντε ησυχία!
- Πόσοι είστε; - 4, αλλά υπάρχει κι ένας άρρωστος.
Θα είστε 5 όπως κι οι υπόλοιποι.
'Οχι!
- Θέλω να μείνω με αυτόν! - 'Ασ' τον!
- Παλιάνθρωποι! - 'Ελα!
Δειλοί!
Γεια σου, μικρέ!
Ποντίκι!
Πουτάνας γιε!
- Κάντε ησυχία! Καταλάβατε; - Τι συμβαίνει;
Κάντε ησυχία, παιδιά!
- Σκασμός! - Τι συμβαίνει;
Διαμαρτύρονται επειδή ένας φρουρός κακομεταχειρίστηκε έναν απ' τους καινούργιους.
Απαγορεύεται η βόλτα στην αυλή μέχρι νέων διαταγών!
Ο διευθυντής σας καθιστά υπεύθυνο αν υπάρξουν νέα επεισόδια.
Απαγορεύεται η βόλτα στην αυλή μέχρι νέων διαταγών!
- Ανοίξτε τις πόρτες. - Ανοίξτε.
'Οταν βγω από' δω θα σπάσω το κεφάλι του Σταφέρα!
Παναγιά μου!
Μα τι θα σπάσεις;
Πασκουάλε, είμαι εδώ!
Πρέπει να ηρεμήσεις!
- Πώς σε λένε; - Τζουζέπε.
- Γιατί βρίσκεσαι εδώ; - Δεν ξέρω.
Εμείς δεν είμαστε κατάσκοποι!
Δεν ξέρω τίποτα!
Μα τι κάνεις; Εδώ κάθεται ο Αρκάντζελι! Αν επιστρέψει, θα έχεις μπελάδες!
- Πού να κάτσω; - Εκεί.
- Πόσα δάχτυλα σε έβαλαν να βάλεις στο βιβλίο; - Τέσσερα.
Πόσο αφελής; Χαζός!
- Χαζός! - Βλάκας!
- 'Εκανα βλακεία; - Ναι!
4 δάχτυλα ισοδυναμούν με 4 χρόνια στη φυλακή!
Θα μουχλιάσεις εδώ μέσα!
Χριστέ μου!
'Οταν θες κάτι, πρέπει να ζητάς το αντίθετο!
'Επρεπε να πεις ότι μισείς το φίλο σου! 'Ετσι κάνουμε με τους ''δασκάλους''.
- Με ποιους; - Οι φύλακες είναι οι ''δάσκαλοι''.
- Γιατί; - Επειδή είναι ''μαρφωμένοι''.
- Λέγεται ''μορφωμένοι'', βλάκα! - Συγγνώμη, καθηγητά!
- Είναι πρώτοι στο να κλέβουν τσιγάρα. - Επιτρέπεται το κάπνισμα;
'Οχι, απαγορεύεται. Γι' αυτό καπνίζουμε όλοι.
Αυτός δεν καπνίζει, έχει πρόβλημα στους πνεύμονες.
Σε λίγο θα πάω στο νοσοκομείο κι έτσι θα βγω έξω!
Πάμε.
Επιτέλους θα φάμε!
Θα φάμε!
Πεινάω πολύ, χθες έφαγα μόνο ψωμί γιατί δεν ήμουν εγγεγραμμένος στα μητρώα τους.
Πάλι καλά που πεινάς, μόνο έτσι θα μπορέσεις να φας αυτό που μας δίνουν!
- Πήγαινέ την κάτω. - 'Οχι, πήγαινε εσύ!
- 'Ελα! - 'Οχι!
Πήγαινέ την κάτω, ηλίθιε!
- Πού είναι ο Τζουζέπε, ο φίλος μου; - Είναι στη δεύτερη βάρδια, τρώνε μετά.
Πασκουάλε!
- Τζουζέπε! - Είμαι εδώ!
Κάτσε στη σειρά, αλλιώς θα το πω στο δάσκαλο!
Καλά! Αυτός είναι χαφιές, κατασκοπεύει!
Προσοχή! Κλίνατε επ' αριστερά!
Εμπρός, μαρς!
Αυτό δεν τρώγεται!
Το ξέρω! Τις πρώτες μέρες φαίνεται άνοστο.
Κι είσαι αναγκασμένος να το φας για να επιζήσεις.
- Είναι αηδία! - Δεν πεινάς;
- Πεινάω πολύ! - Πρέπει να το φας ακόμη κι αν δε σ' αρέσει.
Κατάλαβα!
Δε θα φας;
- Αυτό είναι στομάχι! - Εκπλήσσεσαι; Πυροβόλησε τον πατέρα του!
Κάθισε, μην είσαι χαζός.
- Βαντσέτι! - Εισόγειο, νούμερο 7.
- Φιλιπούτσι! - 'Απλωσε το χέρι σου.
Φιλιπούτσι! Πρώτος όροφος!
- Μορικόνι! - Πρώτος όροφος!
- Καρντινάλι! - Δεύτερος όροφος!
- Κουιντιλιάνι! - Δεύτερος όροφος!
- Μαρτίνι! - Δεύτερος όροφος!
- Τζερόντζι! - Δεύτερος όροφος!
- Βαλέρι! - Εισόγειο!
- Προϊέτι! - Εισόγειο!
Φιλιπούτσι.
Τεράστιο πακέτο!
Πού πάει; Θέλει να μπλέξει;
Πάρε.
- Απαγορεύεται! - Γιατί; Είναι φίλος μου!
Πήγαινε στο κελί σου, αλλιώς θα σου πάρω το πακέτο!
- Διάολε! - Κωλόπαιδο!
Μια μέρα θα τον σπάσω στο ξύλο!
Ηρέμησε, πρέπει να το ανεχτείς.
- Δεν το ανέχομαι. - 'Ετσι θα φας ξύλο.
- Θα πεθάνω της πείνας. - Κάτσε έτσι!
Θα σου φύγει η πείνα!
Νάτος!
- Πέντε! 'Εξι! - Οχτώ! Εννιά!
- Πέντε! Τέσσερα! - 'Ενα! Δυο!
- 'Εξι! Πέντε! - Τέσσερα! Εφτά!
- Τρία! Πέντε! - Οχτώ! Εννιά!
- Πέντε! - Δυο!
Πέντε! Πέντε! Πέντε...
- Πέντε. Πέντε... - Οχτώ...
Αν θέλετε, έχει πολύ πράγμα.
Ευχαριστούμε, χαρά μας.
Ο φρουρός έκλεψε 4 αχλάδια κι ένα αυγό.
Πρέπει να κάνουμε ησυχία.
Τι αηδία!
'Οχι, αυτό είναι για έναν φίλο μου!
- Ποιος είναι; - 'Ενας καινούργιος.
Αυτό είναι για...
- Εδώ υπάρχει μια κάρτα. - Πώς; Η μάνα μου είναι πολύ καθαρή!
''Να μη μιλήσεις. Η ειλικρίνεια είναι εχθρός της αγάπης.''
- Κατάλαβες; - 'Οχι.
- Σου το στέλνουν λέγοντας σου να μη μιλήσεις. - Τώρα κατάλαβα.
- Επιτέλους! - Δε χρειαζόταν, δε θα μιλούσα.
Ωραία, μου αρέσεις. Θα γίνουμε φίλοι.
- Ποιος στα έδωσε; - Η μάγισσα Μπεφάνα!
Εμείς δεν έχουμε.
Δάσκαλε!
Τι τρέχει;
Τι κλέφτης!
- Μόνο τρία. - Ο καταραμένος!
Ο αποθηκάριος ανθρώπινου κρέατος!
- Θα μου το ανάψεις; - Προηγούμαι εγώ!
- Τζουζέπε! Σε έψαχνα. - Κι εγώ.
- Πώς πάει; - Ωραία, χθες έφαγα. Το πακέτο...
- Το είδα. - 'Ηθελα να σου δώσω...
Δεν πειράζει.
- Πρέπει να σου μιλήσω. - Τι τρέχει;
- Εκείνος είναι ο φίλος του μικρού. - Δε μου αρέσει.
Η κάρτα δε χρειαζόταν, δεν είμαστε χαφιέδες.
Ο αδερφός μου φοβάται πολύ.
Μπορεί να μείνει ήσυχος.
- Αυτός είναι ο Αρκάντζελι. - Χαίρω πολύ.
- Θα σου δανείσω εγώ πετσέτα και σαπούνι. - Ευχαριστώ.
Αυτός βρήκε την κάρτα. Είναι δυνατός, έκανε ένοπλη ληστεία!
Με πυροβόλο! Η σπείρα του κλέβει αυτοκίνητα. Ο πατέρας του γιατρός κι αυτός φοιτητής.
- Δε μου αρέσει. - Δεν τους γνωρίζεις, είναι συμπαθητικοί.
Θα ήθελα να ερχόσουν σ' εμάς.
Μάτζι Πασκουάλε και Φιλιπούτσι Τζουσέπε. Πάμε στον αρχηγό της φρουράς.
- Γιατί απολύσατε εκείνους τους φρουρούς; - Επειδή έκλεβαν από τα πακέτα των παιδιών.
Σήμερα η δυστυχία τους έχει τρελάνει όλους.
Ορίστε τα παιδιά. Ελάτε.
Εσείς είπατε ότι δε γνωρίζετε εκείνους που μπήκαν στο σπίτι της Ανσέλμι.
- Ακριβώς. - Γνωρίζετε τον κο Ρανούτσι;
- Ναι. - Ωραία! Λοιπόν...
Εκείνος ο κύριος σας πούλησε ένα μαύρο άλογο.
- Λευκό! - 'Εχεις δίκιο, έκανα λάθος.
- ''Λευκό, για 50.000 λίρες'', σωστά; - Ναι.
Το αγοράσατε μια ώρα μετά τη ληστεία.
Διευθυντά, κάνετε λάθος. Εμείς είχαμε ήδη αυτά τα χρήματα.
- Και πού τα βρήκατε; - Δε σας αφορά.
Παιδιά, θέλω να σας βοηθήσω.
Χθες μίλησα με τον πατέρα σου, θα σε συγχωρέσει μόνο αν πεις αλήθεια.
- Δεν ξέρουμε τίποτα. - Είστε πολύ καλός κε διευθυντά.
Θα τους κάνω εγώ να μιλήσουν, με τη βοήθεια του βούρδουλα.
Θέλετε να φάτε ξύλο και να σας βάλουν στην απομόνωση παρέα με τα ποντίκια;
Υπερασπίζεστε εκείνους τους αλήτες που δεν είναι καν συγγενείς σας!
Εσύ είσαι μόνος. Οι δικοί σου είναι φτωχοί, αλλά τίμιοι.
Μπορείτε και να μας σκοτώσετε, αλλά δε μπορούμε να πούμε κάτι που δεν ξέρουμε.
- Χειρότερα για σας! - Τον μικρότερο!
Μην ανησυχείς, θα' ρθει κι η σειρά σου.
Γδύσ' τον, βγάλ' του και την μπλούζα.
Θα μιλήσεις;
'Οχι!
'Οχι! Σας παρακαλώ!
Φτάνει!
Μείνε ακίνητος!
Λοιπόν, αποφάσισες;
Δεν ξέρουμε τίποτα, το ορκίζομαι.
Φτάνει! Θα τα πω όλα!
Λοιπόν;
Ο ένας λέγεται Κοιλαράς, ο άλλος είναι ο Ατίλιο, ο αδερφός του Τζουζέπε.
Δεν γνωρίζω τον άλλο, το ορκίζομαι!
Τζουζέπε!
Πηγαίνετέ τον στο κελί.
Πάμε.
Είναι ένα παιδί εδώ!
Σταμάτα!
- Τζουζέπε! - Πασκουάλε!
- Σε χτύπησαν; - 'Οχι εσένα;
- 'Οχι. Δε σε χτύπησαν με τη ζώνη; - 'Οχι, εσύ μίλησες;
'Οχι, δεν είπα τίποτα.
Γιατί ήρθες εδώ; Κατάρα!
- Τι ήθελε να μάθει; - Αν με χτύπησαν.
- Τι τρέχει; - Τίποτα!
- 'Εχεις μια φάτσα. - Αυτή είναι! Αν δε σ' αρέσει...
Να μην την κοιτάζεις!
Θα πάω μόνος μου, αλλιώς η μητέρα μου θα τρομάξει.
- 'Εχεις επισκεπτήριο; - 'Οχι.
Τότε γιατί ήρθες;
- Μάριο, συνόδεψέ τον. - 'Εχω δουλειά.
- Πρόσεχέ τον εσύ. - 'Ελα' δω.
Πού είναι;
Κυρία!
Γεια.
- Πού είναι εκείνη; - Με στέλνει η μητέρα σου.
Μου έγραψε και μου είπε να έρθω να σε δω, ορίστε κι η κάρτα.
- Πού είναι; - Πήγε στη Φλωρεντία.
Θα έρθει σύντομα. Σου έφερα ένα πακέτο με ωραία πράγματα.
Ευχαριστώ.
Αντίο. Να είσαι καλό παιδί.
- Καλή σας μέρα. - Καλημέρα.
Πασκουάλε, ήρθε η μητέρα μου!
- Τζουζέπε! - Τι κάνεις; Προχώρα!
Μαμά!
Θα με συγχωρέσεις;
Πώς μπόρεσες να κάνεις κάτι τέτοιο;
Δε φταίω εγώ, δεν το ήξερα! Εγώ δεν έκανα τίποτα!
Είναι αλήτης, το ξέρω! Ο καταραμένος!
Μα είναι αδερφός σου, δεν έπρεπε να τον προδώσεις.
- Τι λες, μητέρα; - Είναι ανώφελο, να προσποιείσαι.
Ο διευθυντής άφησε να εννοηθεί ότι εσείς οι δυο μιλήσατε.
Ο Ατίλιο δεν έχει σχέση αίματος με τον Πασκουάλε, αλλά εσύ...
Μην κάνεις τον χαζό!
''Φίλα τον Ραφαέλε και πες του ότι η μαμά θα επιστρέψει γρήγορα.''
''Θα φέρει λεφτά για το δικηγόρο κι έτσι θα βγει έξω.''
''Στη Φλωρεντία τα περνάω καλύτερα απ' ότι στη Ρώμη.''
- ''Δική σου, με αγάπη.'' - Ωραία.
- Είναι μακριά η Φλωρεντία; - 'Οχι, έχω ένα φίλο που πηγαίνει συχνά.
Τότε, είναι κοντά.
- Φάε, Πασκουάλε. - 'Οχι, ευχαριστώ.
Πάρτε!
'Ασε και για εκείνον που είναι άρρωστος!
- Προδότη! - Πίστευα ότι σε χτυπούσαν!
- Προδότη! - Περίμενε, άσε με να σου εξηγήσω!
Είσαι προδότης!
Τι συμβαίνει;
Ντροπή! Σας δίνουμε λίγη ελευθερία και συμπεριφέρεστε σαν παλιόπαιδα!
- Είναι προδότης. - 'Οχι!
Ηρεμήστε, δε θέλω να μπλέξω για χάρη σας.
Καθίστε ήσυχα, δε θέλω να μείνω εδώ για πάντα!
Καθίστε ήσυχοι!
- Πρέπει να σου μιλήσω. - Τι θέλεις;
- Δε σε αφορά. - Ποιος το λέει; - Εγώ!
Εκμεταλλεύεσαι το γεγονός ότι είσαι άρρωστος, αλλά πρόσεχε!
Λοιπόν δε θέλεις να μιλήσεις μαζί μου;
Αν ήρθες να μου μιλήσεις για εκείνον τον προδότη, κράτα την ανάσα σου.
'Ηδη έχεις λίγη!
Μπράβο, του έδωσες τη σωστή απάντηση!
Αρκάντζελι.
Πήγαινε, είναι η κατάλληλη στιγμή. Πρέπει να πας, το ορκίστηκες.
- Αν δεν πας, θα είσαι άνανδρος. - Μην ανησυχείς, θα πάει.
- Στο κελί νούμερο 9 υπάρχει μια λίμα. - Τι;
'Εχουν κρύψει μια λίμα.
Γαμώτο! Αν του είχα μιλήσει, θα τον είχα καταφέρει να τον πείσω!
Ευχαριστώ, αλλά εκείνος πρέπει να ζητήσει συγγνώμη.
'Ησασταν φίλοι, ήσασταν αγαπημένοι. Είναι κρίμα!
Εγώ ακόμα τον αγαπάω.
Εκείνοι από το κελί νούμερο 9!
Ποιανού είναι αυτή η λίμα;
- Ποιανού είναι; - Δεν ξέρω.
- Ποιανού είναι; - Το ορκίζομαι...
- Ποιανού είναι; - Δεν ξέρω, πρώτη φορά τη βλέπω!
- Ποιανού είναι; - Δεν ξέρω.
- Βγες έξω! Ποιανού είναι η λίμα; - Ορκίζομαι στην τιμή μου...
- Ποιος κοιμάται εδώ; - Εγώ.
- Η λίμα ήταν μες το στρώμα σου. - Δεν είναι αλήθεια. - Τότε ψεύδομαι!
- 'Ηθελα να πω, ότι δεν την έβαλα εγώ εκεί. - Κατηγορείς τους συγκρατούμενούς σου;
- 'Οχι! - Η λίμα είναι δική σου! Τι ήθελες να κάνεις;
Τίποτα, δεν είναι δική μου!
Εσείς βγείτε!
'Οχι!
Φτάνει!
Στάσου ακίνητος!
Κλείστε τους μέσα!
- Μην κλαις! - Χαζέ!
Μα εκείνος πρόδωσε τον αδερφό σου! Κι όλοι θα μάθουν ότι εσύ μίλησες στον Σταφέρα.
Σκούπισε τα δάκρυα, μικρούλη!
Να ο Σταφέρα!
- Πώς σε λένε; - Φιλιπούτσι Τζουζέπε.
Μπράβο.
Αν σε κάνει αρχηγό της ομάδας, είμαστε εντάξει!
Χαζέ!
Σταμάτα!
- Είσαι καλά; - Καίω ολόκληρος.
Πρέπει να σε δει ο γιατρός, έχει ένα μια καλή αλοιφή.
Θα ήθελα να ξέρω ποιος έβαλε τη λίμα εκεί. 'Οταν τον ανακαλύψω, θα του σπάσω τα κόκαλα!
- Θα τον στείλω στη φυλακή Ρετζίνα Κοέλι! - Εδώ όλοι νομίζουν ότι είσαι προδότης.
Δεν είναι αλήθεια!
''Νάπολι'', αυτός μαρτύρησε ή όχι;
Γαμώτο, μπορούσες να το πεις!
- Πριν ούτε αυτός δε με πίστευε. - Εγώ;
Ναι, φαντάσου οι υπόλοιποι! Αλλά δε με νοιάζει.
- Θα ήθελα να μάθω ποιος έκρυψε τη λίμα. - 'Ασ' το καλύτερα, ανήκει στο παρελθόν.
- Παρελθόν; - 'Ηθελα να πω...
- Θα μιλήσω στο Τζουζέπε, θα συμφιλιωθείτε. - Εντάξει.
Μην ανησυχείς, θα τον πείσω.
Δε μπορώ να κοιμηθώ! Σταμάτα!
Είναι κρύα!
Αλλάζω!
Τώρα οι υπόλοιποι!
Γαμώτο, είναι κρύα!
- Του μίλησα, έλα. - Πρέπει να έρθει εκείνος!
Είστε δύσκολοι! Θέλετε κι οι δυο συγγνώμες.
Θα συναντηθείτε στα μισά του δρόμου, εντάξει;
Εντάξει.
- Σε χτύπησαν πολύ! - Πήγες στο γιατρό;
- 'Οχι. - Μην πλυθείς με σαπούνι.
- Σε πονάει; - Ναι, αλλά θα περάσει.
'Ελα, πήγαινε! Γαμώτο, είσαι υπερβολικός!
Του είπες ποιος έκρυψε εκεί τη λίμα;
'Οχι, ούτε ποιος μου ζήτησε να το κάνω.
'Οσον αφορά εμένα μπορείς να το πεις.
- Τι πρέπει να κάνω; - 'Ο, τι θέλεις.
'Εστειλε τον αδελφό σου στη φυλακή, αλλά αν θες, μπορείς να του σφίξεις το χέρι!
Μα αφού πίστευε ότι με χτυπούσαν.
Μην ακούς αυτόν τον ηλίθιο.
Μη με προσβάλλεις! Τζουζέπε, αυτή είναι η αλήθεια.
Φτάνει!
'Ελα!
Δυνατά, Πασκουάλε!
Δωσ' του, Πασκουάλε!
- 'Ελα Πασκουάλε! - Δυνατά!
'Ελα, Πασκουάλε!
'Ελα!
Βοήθεια!
"ΒΙΑΙΕΣ ΤΑΣΕΙΣ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ".
Δάσκαλε!
- Ναι; - Θέλω να πάω στο μπάνιο.
- Υπάρχει το βάζο. - Αλλά μετά...
Δε με νοιάζει, δεν είμαι εγώ εκεί μέσα, αλλά εσύ!
Αυτό δεν είναι άλογο!
- Και τα άλογα πάνε πολύ αργά! - Δεν ξέρεις το Μαχητή, εκείνος πετά!
- Ποιος είναι ο Μαχητής; - Κανείς.
- Δώστε μου ένα τσιγάρο. - Δεν έχουμε.
- 'Ημουν στο ιατρείο. - Φαίνεται!
Ηλίθιε! Ετοίμασα τα πάντα για να το σκάσω.
Αλλά είμαι χαζός, που χάνω το χρόνο μου μαζί σας.
'Οχι, ακούμε.
- Με σας είναι αδύνατο. - Εμείς είμαστε έτοιμοι!
- Σκασμός! Δε μιλάω μαζί σου. - Τι σου έκανα;
- Υποστήριξες τον Πασκουάλε. - Δεν είναι αλήθεια!
- 'Οταν έπεσες και σε νόμιζα νεκρό... - Σκάσε!
Λοιπόν, θα μπούμε στο ιατρείο... Γαμώτο, μ' αυτόν εκεί!
Σκάσε!
Η σχάρα είναι προσαρτημένη στον τοίχο με μεταλλικούς δοκούς.
Τα έχω ετοιμάσει όλα, έχω κόψει πολλά μπουλόνια.
Με ένα χτύπημα θα πέσει.
Από το παράθυρο στη στέγη η απόσταση είναι μικρότερη των δυο μέτρων.
- Φιλιπούτσι. - Ναι;
Στον ανακριτή.
- Νάτος. - Ευχαριστώ.
Κάθισε, πρέπει να μιλήσουμε για πολλά πράγματα.
Είμαι ο δικηγόρος Μποναβίνο, υπερα- σπίζομαι εσένα και τον αδερφό σου...
- ...τον Ατίλιο Φιλιπούτσι. Είσαι Ο Τζουζέπε; - Ναι.
Ο φίλος σου είναι ο Πασκουάλε Μάτζι. Η οικογένειά του δεν έχει δικηγόρο;
Εκείνος δεν έχει οικογένεια.
Καλά! Θα υποστηρίξουμε την αδυναμία της ελλόγου κρίσης και βούλησης.
Εσύ θα πεις ότι ο Μάτζι σε υποκίνησε να παραβιάσεις το νόμο.
Να κάνω τι;
Πρέπει να πεις ότι εσύ δεν ήξερες τίποτα κι ότι εκείνος τα ήξερε όλα.
Δεν είναι άληθεια, ο Ατίλιο τα οργάνωσε όλα.
Αν το πεις αυτό, ο Ατίλιο θα μπει στη φυλακή για 5 χρόνια.
- Μα είναι η αλήθεια. - Πάμε στο δικαστήριο, όχι για εξομολόγηση.
Το άλογο δε μπορεί να έχει αγοραστεί, όπως υποστηρίζει η υπεράσπιση...
..με νόμιμο χρήμα, αλλά με τα χρήματα της ληστείας!
- Τα χρήματα της ληστείας έχουν επιστραφεί. - Πού είναι τώρα το άλογο;
- Μην απαντήσεις! - Αν δε σας γνώριζα δικηγόρε...
..θα σκεφτόμουν ότι για σας η λέξη ''άλογο'' είναι συνώνυμο ''αμοιβής''.
'Οχι!
- Γιατί αγόρασες το άλογο; - Για να το ιππεύσω!
- Αλήθεια; - Ναι.
Πόσα περίμενες να βγάλεις;
Κλητήρα, φέρτε εδώ τον Μάτζι.
Θα σας υπενθυμίσω ότι τα πρακτικά χαρακτηρίζουν το Μάτζι ως...
..''βίαιο άτομο'' και συνίσταται η απομόνωσή του.
- Πότε αγοράσατε το άλογο; - Γιατί ένα ζώο πρέπει να είναι τόσο σημαντικό;
Για μένα είναι σημαντικό.
Μα συγγνώμη εσείς ποιον υπερασπίζεστε; Τον Μάτζι ή τους Φιλιπούτσι;
Τους αδερφούς Φιλιπούτσι, τον Μάτζι υπερασπί- εται αυτεπαγγέλτως, ο συνάδελφος Σκαρντόνε.
Πόσα πλήρωσες εσύ για το άλογο και πόσα οι Φιλιπούτσι;
- Μισά μισά. - Υπογράψατε συμφωνητικό; - 'Οχι.
Κι αν υπήρχε διαμάχη για την ιδιοκτησία πώς θα μπορούσατε να το αποδείξετε;
- Πες μας που έχετε κρύψει το άλογο. - Μην απαντήσεις! Δεν είναι υποχρεωτικό.
- Ποια είναι αυτή; - 'Ισως η Βασίλισσα Μαργκερίτα!
- Παρακαλώ! - Πού πάτε; Δε μπορείτε να μπείτε.
Αφήστε μας να μπούμε!
'Ενας ρωμαίος αυτοκράτορας, δε θυμάμαι ποιος...
...διόρισε το άλογο του γερουσιαστή.
Ωραία μιλάει!
Επομένως είναι λογικό το γεγονός ότι αυτά τα δυο φτωχόπαιδα...
..έδωσαν όλη τους την αγάπη...
..σε ένα άλογο.
- Με είδε. - Γιατί μιλάνε; - Για το άλογο.
- Ξέρεις να ιππεύεις; - 'Οχι.
- Σκασμός! - Δε μίλησα!
Δε χρειάζεται να είναι κανείς ψυχολόγος για να καταλάβει την επιρροή...
..του Μάτζι στον φίλο του, το μικρό κι αφελή Τζουζέπε.
Κοιτάξτε τον κύριοι! Δε θα θέλατε εσείς να ήσασταν γονείς του;
Δεν κατηγορώ το Μάτζι, δεν είναι δική μου αρμοδιότητα.
Πρέπει να κάνεις κουράγιο.
Τα καημένα μου τα παιδιά!
- Μην κάνεις έτσι, καλύτερα να μπεις. - 'Οχι.
Ελευθερώστε τους, ώστε να επιστρέψουν στις οικογένειές, στο σχολείο και στη δουλειά τους.
Αν τους κρίνετε ένοχους, τότε θα πρέπει να μας καταδικάσετε όλους.
Γιατί εμείς οι ενήλικες ακολουθούμε τα πάθη μας και παρατάμε τα παιδιά μας...
...που αισθάνονται όλο και πιο μόνα.
Ο λόγος στον δικηγόρο Σκαρντόνε.
Θα είμαι σύντομος, όπως άλλωστε συνηθίζω.
Καθότι δεν είχα το χρόνο ώστε να μελετήσω τα στοιχεία της υπόθεσης.
Θα περιοριστώ στο να εναποθέσω την τύχη του πελάτη μου...
...στην πατρική επιείκια του δικαστηρίου.
Και ζητάω γι' αυτόν την αθώωση ή μια ήπια ποινή.
Μια πολύ ήπια ποινή...
'Ελα, Μαρτσέλο!
''Το δικαστήριο καταδικάζει τον Πασκουάλε Μάτζι σε φυλάκιση 2 χρόνων και 6 μηνών...
''...με πρόστιμο 2.000 λιρών...
''...και τον Φιλιπούτσι Τζουζέπε σε φυλάκιση 1 χρόνου με πρόστιμο 1.000 λιρών.''
Τζουζέπε! Παλιάνθρωποι!
Τζουζέπε!
- Νάτος επιτέλους! - Νομίζαμε ότι σε τουφεκίσανε!
- Πώς πήγε; - 'Ενας χρόνος, αλλά θα το σκάσουμε.
- Ο Αρκάντζελι έχει τα χρήματα. - Τι θα κάνουμε λοιπόν;
Λοιπόν, σήμερα το πρωί εγώ κι ο "Σικελία" πήγαμε στο ιατρείο, εκείνος είναι ακόμα εκεί.
- Είναι όλα έτοιμα. - Θα θελα να δω τη φάτσα του δικαστή όταν το σκάσω!
- Κι ο Πασκουάλε; - Δυο χρόνια.
Γιατί;
- Τι τρέχει; - 'Ηρθε ο πατέρας μου!
- Και λοιπόν; - Χωρίς χρήματα θα μας ξαναπιάσουν!
Κι εγώ; Μου έδωσαν ένα χρόνο, δεν θέλω να μείνω εδώ μέσα!
- Θέλω να φύγω! - Σκάσε, βλάκα!
Θα τα καταστρέψεις όλα! Τι θα' πρεπε να λέω εγώ;
Μας χρειάζονται χρήματα και ζήτησα 10.000 λίρες από τη μητέρα μου.
Αλλά αυτή η ηλίθια το είπε στον πατέρα μου!
Αυτός το κατάλαβε και έβαλε το διευθυντή να με τιμωρήσει.
Ο καταραμένος! Ντρέπεται για λογαριασμό μου!
- Εγώ έχω χρήματα. - Πού;
- Τα έχω. - Πόσα;
Περισσότερα από 50.000 λίρες.
- Ο κινηματογράφος! - Μεγάλη διασκέδαση!
Την προηγούμενη φορά είδαμε κινούμενα σχέδια λες κι είμαστε μωρά!
Εμένα μου αρέσει, στην πόλη μου δεν έχουμε σινεμά.
Τυχερός είσαι, που ήρθες στη φυλακή για να το δεις!
'Εχουμε φαγητό, ένα κρεβάτι, ρούχα και μας διασκεδάζουν κιόλας!
Τι θες παραπάνω;
Πραγματικός παράδεισος!
''Στον Ειρηνικό συνεχίζονται με επιτυχία οι επιχειρήσεις...
''...εναντίον των Ιαπωνέζων.''
''Οι αμερικανικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο Μπούγκανβιλ...
''...η επίθεση ξεκίνησε με το αντιτορπιλικό.''
Πασκουάλε, η θάλασσα!
''Η αποβίβαση των αμερικάνων, είναι ακόμη ένα βήμα ενάντια στην Ιαπωνία.''
'Ανοιξε το παράθυρο.
Φως!
Το φως παρακαλώ!
Σταμάτα να γελάς!
Παιδάκια, τι κάνετε εκεί;
- Μας την έφεραν! - Μπορούσατε να περιμένετε!
Ανοίξτε!
- Τι συμβαίνει; - Κλείστηκαν μέσα.
- Πόσοι είναι; - Είδα δυο.
Ανοίξτε!
Ανοίξτε, παιδιά!
Σταμάτα, φως!
Φως!
Ηρεμία! Δεν υπάρχει φόβος! Ανοίξτε τα φώτα!
Φως!
Δάσκαλε!
Γρήγορα! Πιάστε τον!
Κάντε χώρο!
Αφήστε μας να περάσουμε!
Ανοίξτε!
Ανοίξτε, παιδιά!
Παιδιά, ελάτε πίσω!
Ελάτε εδώ, αλλιώς πυροβολώ!
Παιδιά, σκεφτείτε τι πάτε να κάνετε!
Παιδιά!
Θέλω να φύγω!
Γρήγορα! Πηγαίνετέ τον στο κελί!
- Το έσκασαν 5 ή 6. - Ανοίξτε το συναγερμό και κυκλώστε την περιοχή.
- Πού είναι το κελί σου; - Θέλω να τον δω!
- Θα περιμένουμε το γιατρό. - Είναι νεκρός;
Ας ελπίσουμε πως δεν είναι.
- 'Ελα. - Πηγαίνετέ τους στα κελιά!
Στα κελιά!
- Το έσκασε ο Αρκάντζελι! - Αυτός, ο Τζουζέπε κι άλλοι 5!
- 'Ηταν 20! - Ο ''Νάπολι'' είναι νεκρός!
- Τους έπιασαν. - 'Οχι είχαν αυτοκίνητο!
- Είχαν μαζί τους κι ένα άλογο! - Τι άλογο;
Πού το είχαν το άλογο;
Οι φύλακες!
Ακίνητοι, παιδιά!
Φεύγουμε!
Μπάρτολι, ετοιμάστε τα έγγραφα για αύριο.
Είναι μια απλή αναφορά, μια σελίδα αρκεί.
'Ισως αύριο να μην είμαι εδώ.
- Που θα πάτε; - Αυτό το μέρος δε μου ταιριάζει.
Δεν ξέρω ποιο μέρος μου ταιριάζει, αλλά εδώ χρειάζονται άτομα πιο δυνατά από εμένα.
Πιο δυνατά...
Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, ο μικρός θα πέθαινε ούτως ή άλλως.
Ντον Μπιατζόνι, λυπάμαι, το φταίξιμο ήταν δικό μου.
'Οχι, ήταν μια ατυχία.
Τους πιάσαμε, λείπουν μόνο εκείνος ο εγκληματίας ο Αρκάντζελι κι ο Φιλιπούτσι.
- Ενημερώσατε την αστυνομία. - Θα φύγουν απ' την πόλη;
Και πού θα πάνε;
Χωρίς χρήματα και με στολή κρατου- μένου, δε μπορούν να τριγυρνάνε γυμνοί!
Οι οικογένειές τους δε θα τους βοηθήσουν, γνωρίζω τον γιατρό Αρκάντζελι...
...κι οι γονείς του Φιλιπούτσι είναι φτωχοί.
Θα έχουμε πολλά προβλήματα με το υπουργείο!
Κύριε Σταφέρα!
- Τι θέλεις; - Ξέρω που πήγανε.
- Ποιοί; - Ο Αρκάντζελι κι ο Τζουζέπε.
Πού;
Θα σας συνοδέψω εγώ.
- Δεν υπάρχει, το πήραν! - Κοιτάξτε!
- Τι συνέβη; - Εκείνος ο μεγάλος με χτύπησε!
- Πού πήγαν; - Δεν ξέρω, ήθελαν το άλογο.
'Ελεγαν ότι ήταν δικό τους. Με πονάει το κεφάλι μου!
Ο μεγαλύτερος απ' τους δυο με χτύπησε! Ο άνανδρος!
Κατεβείτε.
'Οχι!
Τζουζέπε!
τζουζέπε!
Τζουζέπε!
Τζουζέπε, όχι!
τι έκανα!
Τζουζέπε!
Θεέ μου! Τι έκανα!
Τζουζέπε!
Υπότιτλοι: tsantilas
Best watched using Open Subtitles MKV Player