O Boże.
Nie wiem, co się stało. Jesteśmy starym małżeństwem.
To przez trawkę?
Chyba nie, bo przywieźliśmy ją z Nowego Jorku. Już ją paliliśmy.
Co to było?
Co to za stary film?
"Te cholerne Rio".
To musiało być to.
Dotknij, jak bije mi serce.
Dożyjesz do obiadu?
Nawet dłużej.
O rany!
Uwielbiam takie życie.
Tak...
Starczy nam pieniędzy, by zostać w Brazylii do końca życia?
Pomyślę nad tym.
Dobrze.
Myślisz, że najlepiej wyjechać?
Tak.
Mała?
Dokąd byś wyjechała?
Nie rób tego.
Jest wspaniale.
Naprawdę.
Tak...
Tutaj nie czuję się jak zero.
MOŻESZ BYĆ W NIEBIE PRZEZ PÓŁ GODZINY
NIM DIABEŁ DOWIE SIĘ, ŻE NIE ŻYJESZ
DZIEŃ NAPADU
Do zobaczenia.
Kocham cię.
Niczego nie dotykaj i milcz! Cofnij się! Zgaś światło. Zgaś!
Nawet nie myśl o alarmie. Do kąta!
Masz tam gotówkę? Otwórz kasę! Ruszaj się! Mam cię zastrzelić?
Otwieraj! Jazda do kąta! Opuść ręce.
Chodź tu, żebym cię widział.
Do kąta. Chodź tu! Opuść ręce.
Masz tylko tyle?
Widzę cię, odejdź od alarmu.
Wracaj do kąta!
Opuść ręce wzdłuż ciała. Widzę cię.
Zastrzelę cię w mgnieniu oka.
Same gówna.
Brylanty.
Gdzie klucze do gabloty?
- W szufladzie. - Stul dziób!
To te? Nie ruszaj się. Wszystkie takie same?
Głupia suka. Widzę cię.
Który to? Jasna cholera.
Co jest? Pierdolone szkło.
Psia mać.
Kurwa!
Czemu do mnie strzeliłaś, suko?
Mój pistolet...
Kurwa, Andy!
Głupek ze mnie!
Pierdolony Andy!
HANK: 3 DNI PRZED NAPADEM
Dwa na cztery!
- Drugie to błąd miotacza. - To był świetny skrót.
- Komu dokładkę? - Mogę jeszcze jednego?
- Za tę grę kupię ci cały stragan. - Matka zabrania jej jeść byle co.
- To porządny hot-dog. - Ile się należy?
- Ja stawiam. - Zapłacę.
Na pewno?
- Dobry mecz? - Pewnie. Daj buziaka.
Do zobaczenia za tydzień. Łap piłkę.
- Nie karmiłeś jej byle czym? - Skądże.
Nabierze złych nawyków. Jest pulchna.
- Sama jesteś. - Wal się. Używała kremu z filtrem?
- Było pochmurno. - Słońce i tak operuje.
- Masz pieniądze? - Wiesz, ile kosztuje mnie ta szkoła?
- Sam chciałeś ją tam wysłać. - Bo to porządne miejsce.
- Wisisz mi za 3 miesiące. - Nie tobie, tylko Danielle.
Nie czepiaj się słówek. Kwiecień, maj i czerwiec!
Obiecuję.
Co za szmelc.
Pożyczysz mi telefonu?
Nie mam.
- Powoduje raka mózgu. Masz automat. - To może zaczekać.
Co z tobą? Myślałem,
że złapałeś świat za jaja, ale wątpię, czy sam je masz.
Mam kiedy trzeba.
Bystry i zabawny. Zawsze podziwiałem twój dowcip.
- Fiut z ciebie, Andy. - Od zawsze.
- Zobaczmy, czy jeszcze je masz. - Co?
Jajca. Potrzebujemy kasy, więc ją zdobądźmy.
- O czym mówisz? - Jest jedno miejsce.
Znamy je jak własną kieszeń. Łatwa kasa.
O czym mówisz?
600 kawałków. Jest ubezpieczone, więc nikt nie ucierpi.
Mam nadzieję, że to uspokoi twoje sumienie.
20 centów za dolara,
czyli 60 tysięcy na głowę. Mniej więcej.
Nie wierzę, że to mówisz.
Uwierz. Bezpiecznie, nikt nie traci, wszyscy wygrywają. Ideał.
Dlaczego?
Potrzebujesz kasy?
Tak, ale to poważne przestępstwo. Mam dziecko.
Masz jedno wielkie gówno. Codziennie powtarzasz te słowa.
To nie takie poważne.
Zaufaj mi, braciszku.
Boże, Andy...
Dlatego się ze mną umówiłeś?
Dokładnie.
Żeby namówić cię do czegoś szalonego.
Co to za miejsce?
Najpierw musisz się zgodzić.
Cholera.
- Przeginasz. - Jak żona?
Cześć, Hank.
- Mam spotkanie, niedługo wrócę. - Jasne, dziś czwartek.
- Przyszłaś wcześnie. - Wiesz, że jestem bardzo zajęta.
- Przemyśl to chociaż. - Już to zrobiłam
i doszłam do wniosku, że zwariowałeś. Dokąd mam z tobą jechać?
Masz alimenty, szkołę Daniele, wynajem i hipotekę.
- Toniesz w długach. - Wszystko rozwiążę.
Kiedy dorośniesz, Hank? Dobrze ci się układa,
więc ciesz się tym. Jest nam dobrze w łóżku i o nic cię nie proszę.
Kocham cię, chcę więcej.
Tak jak Oliver Twist.
Chcesz dokładkę? Czy naprawdę musisz wracać do pracy?
Nie traćmy serca w tej dotkliwej próbie.
Czując, co czujem, czyńmy, co na dobie.
Ten z nas najstarszy
zniósł najwięcej ciosów My nie dożyjem równych lat i losów.
Jestem z ciebie dumna.
Uważamy z dziadkiem, że byłaś wspaniała.
Czy mogę prosić o autograf? Byłaś niesamowita.
- Przestań, pomyliłam kilka linijek. - Nie zauważyłem, a wy?
- Skąd. - Byłaś świetna. Co?
Czy mogę iść z klasą do kina na "Króla lwa"?
Pytałaś ojca?
- Mogę? - Jasne.
To kosztuje 130 dolarów, bo nocujemy w hotelu.
Świetnie.
Możemy pogadać?
- Gdzie jesteś? - W holu przy bufecie.
W gabinecie za pół minuty.
Nadzorca na Riverside 111 mówi, że zepsuł się bojler...
Więc?
- Miejsce, o którym rozmawialiśmy... - Które?
- Które zamierzaliśmy... - Obskoczyć? Obrabować?
- Powiedz to. - Opowiedz mi.
Najpierw musisz w to wejść, wtedy nie będziesz miał wyjścia.
Wchodzę.
Pokaż ręce.
- Powtórz. - O czym mówisz?
- Powtórz: "wchodzę". - Wchodzę.
Chciałem zobaczyć, czy nie krzyżujesz palców jak dzieciak,
- żeby się nie liczyło. - Wchodzę. Co robimy i kiedy?
- To sklep jubilerski. Świta ci? - Nie.
A jeśli powiem, że obok jest obuwniczy,
a z drugiej strony drogeria?
Zgadza się.
Już wiesz. Nie chcemy Tiffanego, tylko akcję "mama i tata"
w ruchliwym miejscu, w sobotę, gdy utarg trafia do sejfu.
Obaj tam pracowaliśmy, znamy szyfr do zamka i alarm antywłamaniowy.
Tygodniowy utarg,
biżuteria z gablot i skarbca to 500-600000$. Durna paniusia,
co tam pracuje jest sama do południa.
- Andy? - Tak?
To sklep rodziców.
Tak powiedziałem. Akcja "mama i tata".
Nie możesz...
Owszem. To idealny plan. Załatwimy to w minutę.
Rodzice mają ubezpieczenie, więc nie będą stratni.
Nikt się tym nie przejmie, a gliny umorzą sprawę.
Czemu mam brać w tym udział?
Rozwiążemy nasze problemy.
A ty co musisz rozwiązać?
Potrzebuję forsy, by zacząć od nowa.
- Jak to? - Nie twoja sprawa.
Chcę się stąd wyrwać, a przy okazji pomogę braciszkowi.
Chyba nie dam rady.
Dasz.
Ale...
2000$.
Zaliczka. Na pewno ci się przyda.
Wyobraź sobie resztę.
Pięć, sześć, siedem, osiem... 900$.
- Wciąż wisisz za maj i czerwiec. - Reszta w poniedziałek!
- Jesteś nieudacznikiem! - Bo przychodzę z 900$?
Nie dla mnie. Maj i czerwiec, dupku. Danielle, kolacja!
- Nie każ mi czekać. Cześć, Bobby. - Co jest?
- Postawię ci drinka. - Pracuję. Nie pożyczę ci kasy.
- Mam szmal. - Wygrałeś w Lotto?
Jesteś jutro wolny? Mam propozycję.
Później.
- A jak jest strażnik? - Nie ma. To sklep rodziców.
- Co ty wygadujesz? - Na przedmieściach, nie w centrum.
No nie wiem.
Podjeżdżamy i sprawdzamy. Jak coś jest nie tak - odjeżdżamy.
Mówimy "walić to, wracamy". Ale zatrzymam kasę?
W porządku. Zatrzymaj ją.
- Hanson? - To ja.
- Na miłość boską, musimy jechać. - Wejdź, ubiorę się.
Musimy jechać.
Bobby, jest strasznie wcześnie. Jak Boo się obudził,
- będziesz z nim siedział. - Chodzi o robotę.
Gówno mnie to obchodzi.
Chris nie wstaje tak wcześnie.
Chryste.
- Masz. - Dzięki, kotku.
Jak obudzisz dziecko, skopię ci tyłek. Tobie też.
Ruchy.
Do dzieła.
Jesteśmy na miejscu?
Co to ma znaczyć?
Pracowałem tam. Nie mogą mnie poznać.
- Robisz to pierwszy raz? - Co z tego?
Wyglądasz jak dupek. Sam to zrobię.
Serio?
- Zajmij się jazdą. - A jak będziesz chciał pomocy?
Poradzę sobie.
Żadnego strzelania.
Ty jedziesz, ja działam.
Do tego trzeba mieć jaja. Mam jaja i broń.
- Przestań, bo się wycofam. - Żadnego strzelania.
Jeszcze 10 minut.
- Co to jest? - Posłuchamy tego gówna
wracając do domu, teraz muszę wczuć się w rolę.
Już czas. Gotowy?
Auto z przodu, otwarte drzwi, wskakuję i jazda. Proste jak drut.
Jasne? No to jazda.
Czy zastałem Andrew Hansona?
Mooney. Proszę powiedzieć, że dzwoni Mooney.
- Tak? - Pan Mooney na drugiej linii.
- To jakiś czubek. - Łącz.
Spieprzyło się.
Co ja teraz zrobię, Andy?
ANDY: 4 DNI PRZED NAPADEM - Nie martw się, kochanie. To błąd.
Banku albo mój. Może przelałem za mało pieniędzy na wspólne konto?
Oczywiście, że mamy gotówkę. Zadzwonię i wszystko załatwię.
- Czekamy w sali konferencyjnej. - Zaraz będę.
Następnie audytorzy. Słyszeliście, że US przeprowadzi u nas kontrolę.
Rewidenci przyjdą w poniedziałek i spędzą kilka dni w każdym wydziale.
Zaczną od listy płac. Jesteś pierwszy, Andy.
Świetnie. Nie ma problemu.
Jak się pan miewa?
Dziękuję.
Głodny?
- Nie. - Napij się.
Tonik.
Jeśli chodzi o księgowość w nieruchomościach,
to można dodawać w dół i w poprzek strony i wszystko się zgadza.
Wynik zawsze jest sumą składowych. Wszystko jest czyste i schludne.
Ale moje życie...
nie sumuje się.
Nic się ze sobą nie łączy.
Nie jestem sumą składowych.
Moje części nie sumują się w całego...
mnie.
Znajdź psychiatrę albo żonę.
- Mam żonę. - To psychiatrę.
Przepraszam.
To przeze mnie?
Co za różnica? Kolejny cios.
Przysięgam, wszystko się zmieni.
Pragnę tylko ciebie.
Kiepsko gotuję, w domu jest bałagan,
nie wiem czemu chcesz mnie zatrzymać.
- W Rio taka nie byłaś. - Jaka?
Kiepska w łóżku.
Jak powiedziałeś: "Te cholerne Rio".
- Możemy tam wrócić. - Co?
Do Rio.
- I zamieszkać tam? - Oczywiście.
Zwariowałeś.
Jest tam hossa na rynku nieruchomości. Kupa kasy.
Chcą tego, co Europejczycy i Arabowie. Orientuję się na rynku.
Nie znasz języka.
Nauczę się.
Chryste!
Gdy mnie spotkałaś moją największą nadzieją było
odziedziczenie po rodzicach sklepu jubilerskiego w Westchester.
Wiem, że to nie biurowiec Trampa, ale spójrz jak teraz żyjemy.
Gdy wziąłem tę marną posadę byłem chłopcem na posyłki,
a teraz zarabiam sześciocyfrowe kwoty. Jestem bystry,
umiem się ustawić.
Tak. Z pewnością.
Co to miało znaczyć?
Nie ma umowy ekstradycyjnej między Brazylią a USA.
Skąd wiesz?
Widziałam na filmie.
Widziałem ten sam film.
O czym myślisz?
Nie mogę powiedzieć.
Chcę, żebyśmy tam wrócili.
Zamieszkamy jak w Niebie.
W porządku?
- W jakim języku tam mówią? - Po portugalsku.
Znam trochę hiszpański.
Wybacz. To nie ten sam język.
- Właśnie, że tak. - Nie...
- Po co tu przyszedłeś? - Wiem, czym się zajmujesz.
- Jesteś gliną? - Nie. Sprawdzam, czy wciąż to robisz.
Przyniosę towar. Wiem, że go weźmiesz.
- Może pracujesz dla glin. - Sprawdź mnie.
Wrócę.
2000$.
Zaliczka.
Na pewno ci się przyda. Wyobraź sobie resztę.
Od czego zaczynamy?
- Nie my. Ty. - Ja? Co ja wiem o napadach?
Nauczysz się. Na szkoleniu.
- To poważna sprawa. - Jak zawał. Nie mogę tam pójść.
- Czemu? - 3 miesiące temu byłem
w centrum handlowym z przedstawicielem "Home Depot".
Witałem się ze wszystkimi. "Jak leci? Dawno cię nie widzieliśmy".
Liczyli na duży szmal.
- Łatwo mnie rozpoznają. - Więc przełóżmy to.
Możemy. Zaczekamy rok.
- Moje problemy są palące. - Jezu, Andy...
- Nie wiem jak zacząć. - Przestań być dzieckiem.
- Nie jestem. - Owszem. Kup pistolet-zabawkę.
- Ta starsza ekspedientka... - Doris?
Przyjaciółka matki. Ma pod 70, jest ślepa jak kret.
Te zabawki wyglądają prawdziwie. Gliny ciągle się nabierają.
Wchodzisz, zaciągasz ją na zaplecze, opróżniasz sejf,
kasę i gabloty i wrzucasz do wora. Nie ma się co pieścić.
Sam nie wiem.
Naprawdę.
Dasz radę. Dasz...
Każdy by dał.
- Myślę... - Za późno na myślenie.
Za późno. To nasza przyszłość.
- Tak? - Pan Mooney na drugiej linii.
- To jakiś czubek. - Łącz.
Spieprzyło się.
Boże!
Co ja teraz zrobię?
- Może jest w innym skrzydle? - Moment, próbuję pomóc.
- Ojciec dzwonił, dopiero przyszedłem. - Zajmę się tym.
Nie ma Charlesa Hansona, ale jest Nanette Hanson.
- Co? - Nanette Hanson,
- przywieziono ją 3 godziny temu. - Co?
Rany postrzałowe.
- Gdzie jest? - Na OIOM-ie.
Chwileczkę! Jest pan krewnym?
Tato?
Jest nieprzytomna.
Mówią...
CHARLES: DZIEŃ PRZED NAPADEM
- Jak się czujesz? - Staro.
Uczę się tydzień,
- a nic nie pamiętam. - Zdasz celująco, tato.
Spędzę na tym własne urodziny. Rozmawiałaś z braćmi?
- Kilka tygodni temu. - Co u nich?
Zapracowani. Znasz Hanka i Andiego.
Koniec nauki, solenizancie. Nadeszła chwila prawdy.
- O której Doris przyjdzie do sklepu? - Najpóźniej o 12, pilnuje wnuczki.
Odbiorę cię po teście.
- Pospiesz się. - Dobrze.
- Wspaniały wynik, panie Benson. - Bingo!
Gratuluję. Proszę zabrać to do okienka C,
- zrobią panu badanie wzroku. - Tu mogę nie wypaść tak dobrze,
choć też się uczyłem. Dzięki.
- Zakaz wstępu. - To mój sklep.
Co się stało? Chcę wiedzieć! Gdzie moja żona?
Kocham cię.
Możemy przeprowadzić badania, ale to mało prawdopodobne.
Brak aktywności mózgu. Statystycznie rzecz biorąc
jest nikła szansa na wyzdrowienie.
Czemu mama była w sklepie? Katharine mówiła, że tam nie pracuje.
Doris bawiła wnuczkę, a ja przedłużałem prawko i badałem wzrok.
Mam dziś urodziny. Gdzie twój brat?
Zaofiarował pomoc, ale nie mógł znieść jej widoku w tym stanie.
MARTWY RABUŚ ZIDENTYFIKOWANY
28 lat. Jakiś łobuz z Red Hook. Co on tu robił?
Powiesił mapę na ścianie i rzucił strzałką?
To absurdalne i przypadkowe.
Dlaczego ja? Dlaczego ona?
Co ten dzieciak narobił? Obyś się smażył w piekle!
Rozumiem. Dziękuję. Lepiej umówić się na spotkanie.
Wolę poczekać.
Proszę. Steve...
Tato...
Musisz podjąć decyzję.
Pistolet kupiono w Teksasie na kradzione prawko i lewe papiery.
- Po roku pojawia się w Nowym Jorku. - Mama potrzebuje decyzji.
- Zostaw go, Andy. - Trzeba coś zrobić.
- Mama jest w rękach Chrystusa. - Daj spokój!
- Nie naciskaj na tatę. - Musi zdecydować!
Cześć, Patrick.
Wiemy, że to trudne, panie Hanson.
Pozwólcie jej odejść.
Odłączcie ją.
Wszechmogący i wieczny Boże, pamiętaj o miłosierdziu,
którym obdarzyłeś swoją córkę Nanette.
Przyjmij ją do Królestwa Niebieskiego.
Niech nasza siostra spoczywa w pokoju. Pamiętaj o tych,
którzy ją opłakują i pociesz ich po tej stracie.
Ponieważ Bóg postanowił wezwać Nanette, oddajemy jej ciało ziemi,
bo z prochu powstaliśmy i w proch się obrócimy.
Najgłębsze kondolencje. Była dobrą przyjaciółką.
Nie wytrzymam tego dłużej.
Zawsze był jak dziecko.
Tak?
Nie mogę rozmawiać.
Muszę kończyć, Andy mnie potrzebuje.
- Komisariat. - Z detektywem Barretem.
Chwileczkę.
Nie ma go.
Macie jakieś wieści w sprawie Nanette Hanson?
- Z kim rozmawiam? - Charles Hanson.
Chwileczkę.
- Sierżant Sullivan. - Dzień dobry. Próbuję się
skontaktować z detektywem Barretem, bo nie oddzwania.
- Chce pan zostawić wiadomość? - Nie.
Macie wszystko w nosie. Czy nikt tam nie pracuje?
Czy chce pan zostawić wiadomość?
HANK: DZIEŃ NAPADU
To dla mnie ważne!
Myślałem, że to załatwię, ale nie zebrałem pieniędzy.
- Co powiem znajomym? - Będą inne wycieczki.
Nie na "Króla Lwa". Mogłeś powiedzieć, że nie zapłacisz
i oszczędzić mi wstydu, nieudaczniku!
Tu Hank, wyszedłem. Zostaw wiadomość.
Wiem, że tam jesteś. Odbierz.
No podnieś. Odbieraj, pedale.
- Cześć, Andy. - Gdzie byłeś?
Tutaj. Zmogło mnie.
Co robiłeś z tym dupkiem?
- Bałem się. - Miało nie być broni.
Musimy pogadać.
Spotkajmy się u Mooneya.
- Nie odwiedziłeś mamy. - Co powiem?
Nic!
- Kto wie? - Nikt.
Nikomu nie mówiłeś? Ktoś widział, jak gadałeś z Bobbym?
- Na pewno? - Było tłoczno.
- Razem wypożyczyliście wóz? - Co?
- Auto! - Nie.
- Zabrałeś go? - Tak, z jego domu.
- Ktoś cię tam widział? - Nie.
- Na pewno? - Nie.
- Wyczyściłeś wóz? - Cały.
- Zostawiłeś coś w aucie? - Oczywiście, że nie.
Będzie dobrze. Nie skojarzą wozu z nami.
Tak myślałem.
Wracaj do pracy.
To jakiś obłęd.
- Nie zniosę tego. - Zamknij się.
- Kochałem ją. - Stul pysk.
Czemu Bóg nie zabrał jego?
Tu Mike Stubin z wypożyczalni aut. Zwrócił pan wóz,
ale nie wziął rzeczy osobistych. Proszę zadzwonić na 555-26-49.
Prosić Mika Stubina. Powtarzam numer.
Tu Auto-Rent, biuro jest zamknięte.
Kurwa!
Spokojnie.
- Przepraszam... - 255$ plus podatek.
Za dodatkowe 17$ może być wersja luksusowa.
Tak. Zgadza się, średnie auto za 255 plus podatek.
- Chyba, że chce pan terenówkę. - Jest Mike Stubin?
- Nie. - Szukam go.
Chce pan terenówkę? Średni wóz jest w porządku.
Dziękuję za telefon. W czym mogę pomóc?
Dostałem wiadomość od Mika Stubina. Zostawiłem coś w aucie. Płytę.
- Proszę z panem Stubinem. - Więc mogę?
- Nie ma go, proszę przyjść ponownie. - Kiedy będzie?
- Dzisiaj nie. - Może pan mi pomoże?
Przykro mi. Przepraszam.
Będzie jutro?
Tego nie powiedziałem. To nie zależy ode mnie.
- Smacznego. - Dzięki.
To on.
Cześć, stary.
- To ten? - Tak.
- Byłeś z Bobbym w sobotę? - Co?
- Zadałem pytanie. - Tak.
- Jak się nazywasz? - Hank.
- Jaki Hank? - Chodźcie, porozmawiamy.
- Siadajcie. - Tutaj?
Tak.
O co chodzi?
Siostra nagle została wdową. Mieliście z Bobbym robotę.
- Bobby tak mówił. - Podczas której został postrzelony
- i zginął, a ty nie. - Załatwiłem mu tylko auto.
- Przykro mi. - To znaczy?
Bobby chciał pożyczyć wóz,
ale był piątkowy wieczór i nie miał karty,
więc wziąłem to na siebie.
Byłem mu winny pieniądze. To wszystko, przysięgam.
Przykro mi.
Kłamiesz. Gdyby Bobby chciał auto, to by je ukradł.
Chris, zaczekaj na zewnątrz. Ja się tym zajmę.
Masz prawko?
- Bo co? - Prawko, które dałeś
- wypożyczając auto. - Tak.
Pokaż.
Henry Hanson. Tutaj mieszkasz?
Tak.
Będę z tobą szczery, Chico. Mogę cię tak nazywać?
- Wolę Hank. - Bobby był szumowiną.
Ja to wiem, ty też, ale nie o to chodzi.
Ta szumowina była ojcem dziecka mojej siostry.
Płacił rachunki, a teraz nie żyje.
Zastanawiam się, kto teraz zapłaci rachunki?
Przykro mi.
- Żalem nie zapłacę rachunków. - Wiem.
Musimy zawrzeć ugodę, zaproponuj coś.
10 tysięcy i jesteśmy kwita. Jeśli nie chcesz, może być 15.
Siostra chce, żebym cię zabił. Mogę też wezwać gliny,
ale ich nie lubię. Nie zapłacą rachunków mojej siostry.
Więc nasza ugoda jest uczciwa.
Pojutrze, Chico.
- Mogę? - Tutaj o ósmej.
Oszalałeś?
Liczyłem, że coś ci zostało po rozwodzie.
Pożyczyć ci forsę? Wisisz mi 2000. Jak w ogóle śmiesz prosić.
Martha...
Mam poważne kłopoty.
Gówno mnie to obchodzi. Jak znów przyjdziesz, przynieś pieniądze.
- Powtórz Danielle, że ją kocham. - Gdybyś kochał, płaciłbyś alimenty.
Tak mi przykro.
Była cudowna.
Niech pana Bóg błogosławi.
Nie wytrzymam tego dłużej.
Zawsze był jak dziecko.
- Tak? - Cześć, Gina.
Nie mogę gadać.
Andy mnie potrzebuje, kończę.
- Zastałem Mika Stubina? - Do południa nie. Mogę pomóc?
W sobotę zwróciłem wóz i zapomniałem czegoś.
- Hanson? - Tak.
To była płyta.
Moment.
Proszę bardzo.
Super. - Jakiś dokument?
Zgubiłem prawko.
A karta kredytowa, którą pan płacił?
- To ta. - W porządku.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
- To ja. - Andy, mamy problemy.
ANDY: DZIEŃ NAPADU
Tu Jake z biura.
Wybacz, że przeszkadzam, ale jutro przychodzą rewidenci.
Zauważyliśmy kilka nieścisłości. To pilne. Zadzwoń, gdy odsłuchasz.
Musisz się przespać.
Myślałeś nad sklepem?
Musisz to rozważyć.
Mogę go za ciebie prowadzić, póki będziesz w szpitalu.
Kilka godzin dziennie, by klienci wiedzieli, że jesteś.
Powinniśmy spalić to miejsce.
Andy, tu Jake. Liczę, że odsłuchujesz wiadomości, bo mamy tu bałagan.
Ponoć dwóch zwolnionych pracowników wciąż pobiera wypłatę.
Są jeszcze niezapłacone podatki. Zadzwoń...
Muszę jutro być w biurze. Jakiś problem. Pojadę rano, a potem wrócę.
Jego matka umiera, a on wraca do pracy?
Wiem, że tam jesteś. Odbieraj, pedale.
Jestem, Andy.
Co tu robisz? Nie jesteś umówiony. Znasz układ. Wróć za godzinę.
Moja mama umiera.
Koszmarna sprawa. Następnym razem się umów.
- Ty głupi zasrańcu. - Nie mów tak do mnie!
Co jest, kurwa?!
Będziesz twardy? Uderzysz mnie?
Skąd się tam wziął pistolet? Udzieliłem ci wszystkich informacji.
- Czemu był tam Bobby Lasorda? - Myślałem, że sam nie dam rady.
Powinienem cię zabić.
Jak to naprawić, żebyś mnie nie pogrążył?
Kto jeszcze wie?
Oddajemy jej ciało ziemi, bo jesteśmy prochem i w proch się obrócimy.
Ale Jezus przemieni nasze śmiertelne ciała na podobieństwo swojego
uwielbionego. Polecamy naszą siostrę Bogu.
Nienawidziła, gdy grillowałem.
Przepraszam, że nie byłem taki, jak oczekiwałeś.
Nie umiałem rozmawiać o uczuciach
i nie okazywałem ci czułości i wsparcia.
Przepraszam, że nie byłem ojcem, jakiego pragnąłeś.
Chciałem, byś wyrósł na kogoś lepszego ode mnie.
Myślałem, że jak cię zdopinguję...
Pewnie cię to nie obchodzi, ale naprawdę cię kocham.
Przepraszam, tak mi przykro.
- Wybacz, że nie byłem... ...synem, jakiego chciałeś.
Starałeś się.
I tak wolisz Hanka, choć jest większym ofermą ode mnie.
Był dzieckiem, potrzebował więcej opieki.
Z twojej strony. Dzięki wyglądowi szczeniaka.
Pierworodny zawsze ma trudniej.
Tak mówią.
Trzymaliście się we czwórkę, a ja nie czułem, że należę do rodziny.
Byliście podobni. Na pewno jestem twoim synem?
Musimy wracać z Giną do miasta.
Andy?
Mój ojciec...
Ojciec?
Zatrzymajmy się.
Jest moim ojcem?
O Boże.
To niesprawiedliwe!
Całe życie bałem się stać takim, jak on!
Całe życie z tobą! To nie w porządku!
Nie może po prostu przeprosić! Za późno, to nie takie proste!
To niesprawiedliwe!
O Boże!
Nie może tak robić!
Andy?
- Zaraz wrócę. - Dokąd idziesz?
Będę niedługo. Muszę coś załatwić.
Co się dzieje?
A jeśli wrócisz i mnie nie będzie?
Przecież gdzieś będziesz.
Dzwonił szef. Kazał, byś się skontaktował.
Masz kłopoty?
Stęsknił się.
Dokąd jedziesz?
Coś się musi zmienić.
- A konkretnie? - To się nie klei.
- Co? - Nasze życie.
Było źle przed Rio, teraz jest gorzej. Masz przede mną sekrety.
Nie kumam.
Ja też nie. O co ci chodziło wczoraj w aucie?
- Mogę ci pomóc. - Nie potrzebuję.
Zdajesz sobie sprawę, że mam romans?
- To znaczy? - Pieprzę się z innym facetem.
W czwartki spotykałam się z twoim bratem Hankiem na seks.
Co więcej, kocha mnie
i wciąż jestem dla niego atrakcyjna!
Przez cały czas, nie tylko w wakacje.
Hank?
Tak, Hank.
Nic nie powiesz?
Nie wściekniesz się?
- Dokąd pojedziesz? - Do matki.
Czym?
Taryfą.
Potrzebuję forsy.
Później pójdę do banku.
Dodzwoniłeś się do Giny i Andy'ego. Zostaw wiadomość.
Ruszajcie.
CHARLES: TYDZIEŃ PO NAPADZIE
Ostatnia osoba, której się spodziewałem. Charlie Hanson!
- Wciąż jesteś oszustem? - Przyszedłeś mnie obrażać?
Słyszałeś o napadzie na sklep w Westchester?
Westchester? To dzielnica dla uczciwych obywateli, jak ty.
- Słyszałeś? - Niby czemu? Sprzedaję brylanty.
- Jesteś paserem. - Bzdura!
Słyszałeś o młodym facecie, Bobbym Lasordzie?
Zły adres.
Dwóch gości postrzeliło moją żonę podczas napadu. Zmarła.
Przykro mi.
Nie obchodzą mnie twoje ciemne interesy,
chcę tylko znaleźć sprawcę. Wiesz coś?
Pamiętam, gdy młody chojrak Charcie Hanson zaczynał na tej ulicy.
Dobry szlifierz diamentów. Stare dzieje.
Nienawidziłeś mnie,
nazywałeś oszustem, ale nie wiedziałeś, jak działa świat
i co niektórzy zrobią dla pieniędzy. Myślę...
że teraz już wiesz.
Świat to paskudne miejsce.
Niektórzy robią na tym kasę, a innych to niszczy.
Wszedł tu, był trochę podobny do ciebie.
Wszedł tu i prawie go poznałem. Od razu.
Halo?
- To ja. - Andy, mamy problemy.
Jak to?
Dziewczyna Bobbiego ma brata. Gość mnie szantażuje.
Mówi, że powie psom albo mnie zabije, jeśli nie zapłacę 10000.
Zaraz przyjadę. Coś wymyślę.
- On nie żartuje! - Coś wymyślę.
Jake chce cię widzieć, jest z urzędnikami ze skarbówki.
- Idę do taty. - Muszę im powiedzieć, że byłeś.
Powiedz coś.
Mamy kłopoty.
Najgorsze z możliwych. Wiesz o tym.
Spróbuję to naprawić. Nie ma wyboru, ale musisz robić, co każę.
Bez pytań i bez wahania.
Już robiłem i przesrałem sobie życie!
Pierdol się, sam to załatwię. Możesz tu siedzieć i czekać,
aż wsadzą cię do pierdla i będą ryćkać w dupala.
Co zamierzasz?
- Jak się nazywa laska Bobbiego? - Chris.
Zadzwoń i każ jej zaprosić brata do mieszkania.
- Po co? - Spotkamy się z nim. Chce 10000,
- musimy to rozwiązać. - Jak?
Wymyślimy na poczekaniu. Może zapłacimy...
Nie odpuści. Będziemy mu płacić do końca życia.
Wreszcie ruszyłeś głową.
Pójdziemy po forsę i zobaczymy, co będzie.
Skąd weźmiemy 10000?
To proste.
Dzwoń do Chris.
Mówiłem...
Andy! Zabijesz go.
Chodź.
Chodź!
Przytrzymaj torbę!
Trzymaj otwartą. Nie tak!
- Cholera. To też? - Wkładaj do torby!
Wychodź!
Boże, Andy...
- Dotykałeś czegoś?! - Oszalałeś?
- Dotykałeś?! - Nie musiałeś go zabijać.
Nie poszedłby na policję, to diler.
Poszedłby do innych dilerów Brakuje tylko,
żeby nas ścigali handlarze z Ameryki Pd.
- Dotykałeś czegoś? - Nie sądzę.
- Nie sądzisz?! - Nie sądzę!
- Nie dotykałem! - Pomyśl!
- Nie wiem! - Zamknij się!
- Dotykałeś? - Nie.
Wszystko dobrze? Idziemy.
Jest szmal, Chico?
Nie lubię jeździć na próżno.
Masz smutną minę.
Mogę cię nazywać Graucho?
Możesz.
- Podoba się? - Bardzo.
Wstawaj!
Odwróć się!
Co teraz? Zapłacimy, ale skąd mamy wiedzieć, że nie będziesz
- nas doił? - Chcę zabezpieczyć Chris.
To miłe, mój brat by tak o mnie nie zadbał.
- Możemy mu zaufać, Chris? - Tak.
- Mów! - Tak.
Nie sądzę.
Andy, nie...
- Co mówisz? - Nie pozwolę ci na to.
- Dość. Najpierw musiałbyś zabić mnie. - Niezły pomysł.
Prawdę mówiąc całkiem dobry.
Wiesz, że ja wiem.
Co?
Wiem.
Przepraszam. Wszystko spierdoliłem.
Zrób to.
Śmiało...
Wyświadczysz mi przysługę.
Zrób to.
Jazda stąd.
Spadaj, ale już!
Hank!
Z drogi! Zjedź z drogi!
Witam, panie Hanson. Jeśli się zbudził może pan przy nim posiedzieć.
Tato.
Nie chciałem jej skrzywdzić. Potrzebowałem pieniędzy.
Miało się obejść bez broni.
Nie powinno jej być w sklepie. Wszystko poszło nie tak.
W porządku, Andy.
Nie szkodzi.
Włączył się alarm kardiomonitora.
Nie szkodzi. Następnym razem proszę wcisnąć reset.
Tato...
Siostro!
Uwaga! Kod niebieski.
reżyseria
scenariusz
wystąpili
zdjęcia
muzyka
Tekst polski: Marcin Leśniewski