Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ
Μια γυναίκα ζητιάνος.
- Τρελή; - Ναι.
Αχ ναι. Θυμάμαι.
Ακολουθεί τα ποτάμια.
Είναι από τη Βιρμανία.
Όχι από την Ινδία. Έρχεται από το Σαβανακέτ.
Γεννήθηκε εκεί.
Περπάταει...
Για δέκα χρόνια.
Και μια μέρα, μπροστά της, ο Γάγγης.
- Ναι. - Μένει.
Σωστά.
12 νεκρά παιδιά ενώ περπατούσε προς τη Βεγγάλη;
Ναι.
Τα αφήνει. Τα πουλάει, τα ξεχνάει.
Στο δρόμο προς τη Βεγγάλη, έγινε στείρα.
- Σαβανακέτ, Λάος; - Ναι.
Στα δεκαεπτά.
Έγκυος...στα δεκαεπτά...
πετάχτηκε έξω από τη μητέρα της, φεύγει...
ζητάει τον τρόπο να χαθεί.
Κανείς δεν ξέρει.
Στην Καλκούτα ήταν μαζί.
- Αυτή και η λευκή γυναίκα; - Ναι.
Κατά τα ίδια χρόνια...
- Την είχε ακολουθήσει στην Ινδία. - Ναι.
Για εκείνη, άφησε τα πάντα.
Διανυκτέρευση.
- Η νύχτα του χορού; - Ναι.
Ο Μάικλ Ρίτσαρντσον ήταν αρραβωνιασμένος μ' ένα κορίτσι από τη Σ. Θάλα,
την Λολά Βαλερί Στάιν.
Θα παντρευτούν το φθινόπωρο.
Στη συνέχεια, ο χορός.
Ο χορός στη Σ. Θαλά.
Έφτασε αργά...
στη μέση της νύχτας...
στα μαύρα.
Αυτός ο χορός, τέτοια αγάπη...
τέτοια επιθυμία.
Αυτό το φως;
Ο μουσώνας.
Αυτή η σκόνη;
Κεντρική Καλκούτα.
Τι είναι αυτό το άρωμα των λουλουδιών;
Λέπρα.
Που είμαστε;
Στη γαλλική πρεσβεία, στην Ινδία.
- Αυτό το μουρμούρισμα; - Ο Γάγγης.
Όταν πέθανε, έφυγε από την Ινδία;
Ναι.
Ο τάφος της βρίσκεται στο αγγλικό νεκροταφείο;
Ναι.
- Πέθανε εκεί έξω; - Στα νησιά.
Βρέθηκε νεκρή μια νύχτα.
Μια μαύρη Λάντσια...
τρέχει στο δρόμο του Σαντερναγκόρ.
Ήταν εκεί που εκείνη πρώτη τη δοκίμασε;
Ναι.
Τι φοβάσαι;
Ανν Μαρί Στρετέρ.
Θα χόρευαν το βράδυ.
Χορεύουν.
Γιατί κλαις;
Σ' αγαπώ...
μέχρι εκεί που δεν φαίνεται...
δεν ακούω...
πεθαίνοντας.
Οι λεπροί έσπασαν σαν σάκοι σκόνης, ξέρεις.
- Δεν υποφέρεις; - Όχι δεν αισθάνομαι τίποτα.
Είναι εκεί στον Γάγγη, κάτω από τα δέντρα.
Έχει ξεχάσει.
Ο Γάλλος Αναπληρωτής Πρόξενος από τη Λαχόρη.
Ναι.
Στάλθηκε στην Καλκούτα με δυσμένεια.
Έρχεται πίσω στο πάρκο;
Ναι.
Έρχεται κάθε βράδυ.
Το γήπεδο τένις, έρημο.
Το κόκκινο ποδήλατο της Ανν Μαρί Στρετέρ.
Που είναι το μαύρο;
Έξω το οδηγάει.
Επιστρέφει με τη νύχτα.
Η μαύρη Λάντσια έχει μόλις μπει στο πάρκο.
Κυνηγάει τη νύχτα στα βάθη του Γάγγη.
Για φαγητό.
Θάνατος στα νησιά
- Τα μάτια της τρυπημένα με φως, νεκρά. - Ναι.
Κάτω από την πέτρα.
Γύρω της, μια στροφή του Γάγγη...
Τέσσερις η ώρα. Η σκοτεινότερη νύχτα.
- Κανείς δεν κοιμάται; - Κανένας.
Τι ζέστα!
Αδύνατο.
Τρομερό.
Μια άλλη καταιγίδα...
φτάνει στη Βεγγάλη...
που προέρχεται από τα νησιά.
Από τις εκβολές, ανεξάντλητη...
- Τι είναι αυτός ο ήχος; - Το κλάμα της.
- Δεν υποφέρει, έτσι; - Όχι.
Λέπρα. Λέπρα της καρδιάς.
- Δεν μπορεί να την αντέξει; - Όχι, δεν την αντέχει.
Την Ινδία, δεν μπορεί να την αντέξει.
Κοιμάται.
Την αγαπούσε περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο.
Ακόμα περισσότερο.
Ο Μάικλ Ρίτσαρντσον δημιούργησε μια θαλάσσια ασφαλιστική εταιρία...
στη Βεγγάλη, για να μείνει μαζί της στην Ινδία.
Άκου...
Οι ψαράδες του Γάγγη.
Τι νύχτα!
Τι ζέστα!
Αγκαλιάζοντας...
Νεκρικά...
Από πίσω από τα φυτά στο μπαρ τους παρακολουθεί.
Μόνο την αυγή...
όταν οι εραστές πήγαν προς την πόρτα της αίθουσας χορού...
η Λολά Βαλερί Στάιν άρθρωσε μια κραυγή.
Δεν άκουσε τίποτα άλλο.
Δεν είδε τίποτα άλλο.
Αυτό το έγκλημα στο παρελθόν της.
Ναι.
Βροχή.
Ναι.
Ψύχρα.
Η μουσική της, αυτή ήταν η Βενετία.
Μια ελπιδοφόρος καλλιτέχνης.
- Ποτέ δεν σταμάτησε να παίζει; - Ποτέ.
Η Άννα Μαρία Γκουαρντί.
Ναι.
Ο πρώτος γάμος;
- Η πρώτη θέση; - Σαβανακέτ, Λάος.
Σ' έναν Γάλλο αποικιακό δημόσιο υπάλληλο. Είναι 18 ετών.
Ω ναι, ένας ποταμός...
ήδη...
κάθεται δίπλα σε ένα ποτάμι,
και κοιτάζει.
Ο Μεκόνγκ.
- Είναι σιωπηλή; Κλαίει; - Ναι.
Λένε: "Δεν θα συνηθίσει σ' αυτό".
"Θα πρέπει να ξαναγυρίσει πίσω στην Ευρώπη."
- Δεν μπορούσε ήδη να το υποφέρει; - Ήδη.
Κλειδωμένη πίσω από τις πόρτες.
Το πάρκο της κυβέρνησης.
- Αυτοί οι φρουροί; - Ο φρουρός.
- Ήδη δεν μπορούσε να τ' αντέξει. - Όχι.
Μια μέρα, σταματά ένα κυβερνητικό πλοιάριο...
ο κος Στρετέρ επιθεωρεί τις θέσεις του Μεκόνγκ.
- Την παίρνει μακριά από το Σαβανακέτ; - Ναι, την παίρνει μαζί του.
Για 17 χρόνια, γύρω στις πρωτεύουσες της Ασίας.
Την βρίσκεις πάλι στο Πεκίνο, πάλι στο Μανταλέι.
Στη Μπανγκόκ... την βρίσκεις στη Μπανγκόκ.
Στο Ρανγκούν. Στο Σίδνεϊ.
Την βρίσκεις στη Λαχόρη...
17 χρόνια.
Είναι στην Καλκούτα. Καλκούτα...
Αυτή πεθαίνει.
- Ποιος είναι ο άλλος; - Ένας περαστικός φίλος.
Ένας φίλος του Στρετέρ.
Όποιος τη θέλει, την έχει.
Την δίνει.
- Αγάπη. - Ναι.
Μεγαλείο.
"Ανν Μαρί Στρετέρ" γραμμένο στον τάφο;
"Άννα Μαρία Γκουαρντί",
αλλά φθαρμένα.
Κάθε βράδυ...
την κοιτάζει.
- Δεν έχει μιλήσει ποτέ μαζί της; - Ποτέ.
Ποτέ δεν πλησίασε καμία γυναίκα.
- Η αρσενικός παρθένος της Λαχόρης. - Ναι.
- Εκείνοι που ακτινοβολούν εκεί; - Τα αναμμμένα βήματα στον αμμόλιθο.
Καίνε εκείνους που πέθαναν από πείνα;
Ναι.
Είναι αυγή.
Είχε πυροβόλησει μ' ένα όπλο στη Λαχόρη.
Μια νύχτα, από το μπαλκόνι του,
πυροβόλησε τους λεπρούς από τους Κήπους Σαλιμάρ.
- Δεν μπορούσε να τ' αντέξει; - Όχι.
- Η Ινδία, δεν μπορούσε να τ' αντέξει; - Όχι.
Τι γίνεται με την Ινδία;
Η ιδέα.
Υπήρχε μια δεξίωση στη γαλλική πρεσβεία;
Ναι.
Το πάρκο απλώνεται στον Γάγγη.
Τα γραφεία βρίσκονται σ' αυτή τη πλευρά. Βλέπεις; Αυτά τα γκρι κτίρια.
Μακρύτερα, τα γήπεδα τένις, ερημικά κατά τη διάρκεια των μουσώνων.
Σχεδόν κανείς δεν χορεύει;
Μ' αυτή τη ζέστα. Πώς να μπόρεσεις.
Το μόνο φάρμακο, η ακινησία.
Βραδύτητα... Μείωση ταχύτητας στο αίμα.
Η μυρωδιά της λάσπης. Ανούσια.
Του Γάγγη, η παλίρροια.
Ο νέος αυστριακός ακόλουθος.
Είναι εδώ ένα μήνα.
- Δεν μπορεί να συνηθίσει στην Ινδία. - Η πρώτη του φορά εδώ;
Ναι.
Θα έρθει και πάλι.
- Θα πάει στα νησιά. - Πώς το ξέρεις;
Η αγωνία στα μάτια του.
Δεν μπορεί ν' αντέξει τους ανθρώπους που συνηθίζουν στην Ινδία.
Ο Πρέσβης ρωτά ανθρώπους στα νησιά για τη σύζυγό του.
Πηγαίνει μόνη στα νησιά.
Ο Πρεσβευτής πηγαίνει για κυνήγι στο Νεπάλ.
Λένε ότι οι εραστές της είναι Άγγλοι,
ξένοι στις πρεσβείες, και ότι ο Πρέσβης γνωρίζει.
Ένας φίλος των Στρετέρ.
Άγνωστος στην Καλκούτα.
Μ' αυτή την υγρασία τα πιάνα είναι αποσυντονισμένα.
Ο γάλλος Αναπληρωτής Πρόξενος μόλις μπήκε στο πάρκο.
Την τελευταία στιγμή του έστειλε μια κάρτα: "Ελάτε".
Τι ακριβώς έκανε;
Το χειρότερο...σκοτώθηκε.
- Στη Λαχόρη. - Η επίσημη εκδοχή;
Τα νεύρα έδωσαν τη θέση τους. Συχνά συμβαίνει.
- Εύκολο να το λες. - Ναι.
Το πρόσωπό του...σαν μοσχεύμα.
Κάτωχρος.
Θα μπορούσε να μας χαρίσει την παρουσία του.
Ένας ακόμη απογοητευμένος στη Λαχόρη;
Κανείς.
Απλώς δραπέτευσε για να απολυθεί.
Ο πρεσβευτής παρενέβη.
Κλειστοί κύκλοι στην Ινδία με κάνουν να σκέφτομαι τη λέπρα.
- Ίσως έπινε; - Όχι, είναι το ίδιο για όλους μας εδώ.
Μιλάνε για να πάνε στο σπίτι.
Όχι, δεν έπινε.
Ο Πρέσβης, ζήτησε από το νέο ακόλουθο,
να έχει μια συζήτηση μαζί του.
Προσπαθεί.
Στρέφεται μακριά. Δεν μπορεί να τ' αντέξει.
Οτιδήποτε.
Γελάει.
Σαν να ήταν ξαφνικά τρελός από χαρά.
Κοίτα...
Ίσως μόλις είδε την κα Στετέρ...ίσως.
- Εννοείς... - Αναρωτιέμαι...ίσως.
Μίλησε για τη Λαχόρη;
Μόνο σ' αυτήν. Κοντά στην αυγή.
Πυροβόλησε το βράδυ, στους Κήπους Σαλιμάρ...
τους λεπρούς, τα σκυλιά.
Αλλά βρήκαν σφαίρες και στους καθρέφτες στο σπίτι του στη Λαχόρη.
Πυροβόλησε τον εαυτό του...
Τριαντάφυλλα έφταναν καθημερινά από το Νεπάλ.
Τους τα έδωσε στο τέλος του χορού.
Μετά το γεύμα, οι άνθρωποι βυθίζονται σε βαρύ ύπνο.
Ωστόσο, όλοι περιμένουν για κάτι τέτοιο.
Αναμένονται καταιγίδες. Απλά μια τρύπα στον ουρανό.
Συμπληρώνεται αμέσως.
Πόσο λευκή είναι!
Πόσο λευκές είναι, οι γυναίκες της Καλκούτα!
Για έξι μήνες, έβγαινε μόνο το βράδυ.
Αποφεύγοντας τον ήλιο.
Φαίνεται φυλακισμένη σε κάποιο είδος βάσανου.
Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι συμβαίνει πίσω απ' αυτούς τους τοίχους.
Τι κάνει.
Ποδηλασία πολύ νωρίς το πρωί,
γύρω στο πάρκο.
Παίζει τένις, διαβάζει, λένε.
Δέματα βιβλίων έρχονται από τη Βενετία γι' αυτήν.
Πηγαίνει στα νησιά.
Εμφανίσεις...
Μόνο ένα άτομο τον βλέπει. Ο διευθυντής του ευρωπαϊκού συλλόγου.
Ένας μεθυσμένος.
Το μόνο που είπε στον διευθυντή επαναλήφθηκε στον Πρέσβη.
- Είναι φρικτό! - Δεν καταλαβαίνεις.
Ήξερε ότι θα επαναληφθεί. Γι' αυτό μίλησε με τον διευθυντή.
Ένας τρόπος για να προσεγγίσει, αυτή τη γυναίκα.
Είπε ότι είχε το δικαίωμα για την προσοχή της μαντάμ Στρετέρ,
στην αγάπη της,
όσο και οι άλλοι...
Οι εραστές της από την Καλκούτα...
Τη νύχτα, κοντά στα γήπεδα τένις...
αυτό το ποδήλατο...
Αυτός λέει: "Ένα πράγμα που είχε αγγίξει".
Όχι...
Αυτό δεν μπορεί να επαναληφθεί.
Από αυτό το πάθος, δεν είπε τίποτα.
Τίποτα.
Είπε ότι μετάνιωσε που δεν έκανε μια πειστική αναφορά της Λαχόρης.
Πειστική;
Θυμάμαι τη λέξη.
- Τι είναι γνωστό από το ιστορικό του; - Έζησε στο Νεϊγί.
Ο πατέρας εργάστηκε σε μια τράπεζα.
Η μητέρα άφησε τον πατέρα και έπειτα πέθανε.
Εκδιώχθηκε από διάφορα σχολεία. Στα 15, σε πειθαρχικό σχολείο.
Μια θεία, τού γράφει μερικές φορές.
Κοιτάξτε τα μάτια του.
Κλαίει.
Φαίνεται ότι το αγνοεί.
Φαίνεται να βρίσκεται σε κατάσταση των δακρύων.
Τι θέλετε;
Να μιλήσουμε.
Για τι πράγμα;
Η επόμενή σας θέση.
Η φωνή είναι άτονη, σαν να προσπαθούσε να μην φωνάξει.
Δεν μπορείτε ούτε να το συνηθίσετε;
Όχι. Η ζέστα, φυσικά...
αλλά και η μονοτονία.
Το φως...
χωρίς χρώμα.
Αλλά εσείς... πριν από τη Λαχόρη...
θα προτιμούσατε κάτι άλλο;
Όχι.
Η Λαχόρη ήταν αυτό που ήθελα.
Ελάτε στο μπαρ.
Τι φοβάστε;
Λένε ότι θα σας άρεσε στη Βομβάη.
Θέλω να μείνω στην Καλκούτα.
Δεν νομίζω ότι αυτό είναι δυνατό.
Τότε αφήστε το στην προξενική υπηρεσία.
Μπορούν να με στείλουν όπου τους αρέσει.
Η Βομβάη έχει λιγότερο συνωστισμό. Το κλίμα είναι καλύτερο.
Η εγγύτητα της θάλασσας είναι ένα πλεονέκτημα.
Δεν έχω ζητήσει να δω τη ζωή μου.
Τι λέει;
Ότι η Λαχόρη...
τι κάνατε στη Λαχόρη...
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν. Δεν έχει σημασία πόσο σκληρά προσπαθούν.
Κανένας.
Κανένας;
Τι κάνετε Ελάτε μαζί.
Ακούω το "Τραγούδι της Ινδίας".
Ήρθα στην Ινδία λόγω του "Τραγουδιού της Ινδίας".
Αυτή η μελωδία με κάνει να θέλω να αγαπήσω.
Ποτέ δεν έχω αγαπήσει.
Ποτέ δεν είχα αγαπήσει κάποιον.
Είδε τον εαυτό του σε φωτογραφία, σε κουνιστή καρέκλα στον Κόλπο του Ομάν.
Τότε, ένα πρωινό...
στο δρόμο προς το γραφείο του, την είδε στο πάρκο...
στα γήπεδα του τένις...
στα λευκά.
Τι ιστορία! Τι πάθος!
Άφησε τα πάντα γι' αυτήν.
Κάποιοι στενοί φίλοι έμειναν μετά τη δεξίωση.
Το πάθος μερικές φορές...
Αυτές οι ευρωπαϊκές αυτοκτονίες που αυξάνονται με την πείνα...
που ποτέ δεν υποφέρουν...
Στο εσωτερικό της δίκαιο, είναι η ενοχή της Δύσης...
Είναι παράλογο, σαφές.
Σαγκάη...Είδατε τις φωτογραφίες του βομβαρδισμού;
Η πρώτη προσπάθεια στο Σαβανακέτ...
λόγω ενός νεκρού σώματος,
εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα της, μια ζητιάνα από το βορρά,
στο κυβερνητικό πάρκο...
μακριά από το δωμάτιό της...
Καμία γυναίκα στη Λαχόρη δεν τον γνώριζε αρκετά...
για να ρίξει φως...
- Όχι γυναίκα. - Πόσο τρομερό!
Κανείς ποτέ δεν τον επισκέφθηκε στη Λαχόρη.
Έτσι θέλησε να είναι, ένας μοναχικός παρθένος,
που περιμένει την αγάπη.
Ο θάνατος γύρω σου, ποτέ δεν παραιτήθηκε από το να σε φτάσει.
Για τι πράγμα μιλάς;
Ο Γάλλος Αναπληρωτής Πρόξενος που ψάχνει για την μαντάμ Στρετέρ.
Έχει αφήσει δεξιώσεις,
όλο και πιο συχνά.
Ήταν αναγκαίο να συμβεί. Κοιτάξτε...
Πάει επάνω για την μαντάμ Στρετέρ.
Είδες;
Πόσο λεπτό!
Πόσο έξυπνα έσωσε τη σύζυγό του...
- Που πηγαίνουν; - Στο δεύτερο σαλόνι.
Αργά ή γρήγορα ο Πρέσβης έπρεπε να μιλήσει μαζί του.
Οπότε βλέπεις...
Ζήτησε σαμπάνια.
Αν το έχω συλλάβει σωστά, σας αρέσει η Βομβάη;
Αλλά στη Βομβάη δεν θα μπορούσατε να έχετε την ίδια δουλειά με τη Λαχόρη.
Είναι ακόμα πολύ νωρίς.
Αν μείνετε εδώ για λίγο, οι άνθρωποι θα ξεχάσουν.
Ή μπορώ να σας κρατήσω στην Καλκούτα.
Ναι.
Ένα παράξενο πράγμα, η σταδιοδρομία.
Αν ξεχάσετε τη Λαχόρη, θα ξεχάσουν και οι άλλοι.
Δεν θα ξεχάσω τη Λαχόρη.
Υπάρχουν θεραπείες...
για αυτό το είδος νευρικότητας,
όπως ονομάζεται.
- Τις γνωρίζεται. - Όχι!
Στην αρχή, όλοι και εμού συμπεριλαμβανομένου...
αισθανόμαστε το ίδιο.
Είναι ένα ζήτημα να βρούμε,
να επινοήσουμε...
έναν τρόπο να κοιτάμε τα πράγματα.
Δεν τον έχω.
Δεν βλέπω τίποτα.
Επιστρέψτε στο Παρίσι.
Όχι... Είναι αδύνατο.
Ο Μεκόνγκ, στο Σαβανακέτ,
ρέει κίτρινος, μεταξύ δασών και χωραφιών με ρύζι.
Εκείνες τις μέρες τα πλοιάρια ήταν αργά.
Χρειάστηκαν ημέρες...
Στο ηλιοβασίλεμα, τα κουνούπια... Δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα.
Μαύροι σωροί στο δίχτυ.
Ο Πρέσβης έγραψε ποίηση.
- Λέγετε ότι την αποθάρρυνε. - Οι όχθες δεν φαίνονται όταν βρέχει.
Ο ουρανός είναι χαμηλός.
Το νερό, λασπώδες.
Όταν την γνώρισε, ήταν τόσο νέα, και αυτός, ήδη...
Είναι υπέροχοι φίλοι.
Την πήρε μακριά από το Σαβανακέτ;
Κανείς δεν ξέρει.
Ερωτοτροπούσε με τον θάνατο στο Σαβανακέτ.
Τόσο νέα.
Πρέπει να έρθετε μαζί μας στα νησιά.
Η βίλα της Πρεσβείας χτίστηκε εδώ και πολύ καιρό.
Αξίζει να τη δείτε.
Επίσης τα νησιά του δέλτα.
Θα ήμουν ευτυχής να έρθω.
Ίσως αυτό που έκανε ήταν η μουσική...
πίσω από τους τοίχους. Φυλακισμένη απ' αυτό, το τόσο παλιό βάσανο.
Ανώδυνα.
Μια λέπρα της καρδιάς.
Ωστόσο, μερικές φορές, στα εδάφη, αυτά τα δάκρυα...
Το φως των μουσώνων...
τόσο σκληρό...
και τα μάτια της τόσο ξεκάθαρα, αυτά τα δάκρυα...
Πες μου γι' αυτήν.
Άμεμπτη.
Εδώ αυτό σημαίνει...
τίποτα που να μπορείς να δεις.
Μετά τη Βενετία, δεν έδωσε άλλες συναυλίες;
Όχι ποτέ.
Έχουν συναντηθεί;
Πρέπει να έχουν δει ο ένας τον άλλον στο πάρκο.
Τι κοιτάει;
Τη μαντάμ Στρετέρ, που χορεύει με τον νέο ακόλουθο.
Άκου προσεκτικά, στη φωνή της, την προφορά.
Ίσως αυτό είναι που την κάνει να φαίνεται απόμακρη.
- Η καταγωγή. - Ναι, ίσως και αυτό...
Θα ήθελα να είμουν εσύ...
που φτάνει εδώ για πρώτη φορά, με τις βροχές.
Δεν βαριέστε;
Τι κάνετε τα απογεύματα;
Τις Κυριακές;
Διαβάζω, κοιμάμαι.
Δεν ξέρω πραγματικά.
Η πλήξη, φυσικά, είναι τόσο προσωπική.
Είναι δύσκολο να δώσεις συμβουλές.
Δεν νομίζω ότι βαριέμαι.
Και από την άλλη, μπορεί να μην είναι τόσο σοβαρό όσο λένε.
Σας ευχαριστώ που μου στείλατε τόσο γρήγορα τα δέματα με τα βιβλία.
Ευχαρίστησή μου.
Ξέρετε, θα μπορούσε κανείς να πει,
πώς σχεδόν τίποτα δεν είναι δυνατό στην Ινδία.
Τι εννοείτε;
Τίποτα.
Ότι αυτή η γενική απελπισία...
Δεν είναι ούτε οδυνηρό ούτε ευχάριστο να ζεις στην Ινδία.
Ούτε εύκολο ούτε δύσκολο.
Δεν είναι τίποτα.
Βλέπετε; Τίποτα
Εννοείτε ότι είναι αδύνατο;
Λοιπόν...ίσως, ναι.
Αλλά τότε, μάλλον ξέρετε ότι είναι μια υπερβολική απλοποίηση.
Ο Γάλλος Αναπληρωτής Πρόξενος σάς κοιτάζει.
Το κάνει όλο το βράδυ.
Δεν το παρατηρήσατε;
Που ελπίζει να τοποθετηθεί;
Εδώ στην Καλκούτα.
Αλήθεια;
Νόμιζα ότι το ξέρατε ήδη.
Λένε ότι είστε Βενετσιάνα.
Ο πατέρας μου ήταν Γάλλος. Η μητέρα μου ήταν από τη Βενετία.
Είχα κρατήσει το όνομά της.
Αρχικά, θα σας έλεγα Αγγλίδα.
Αυτό συμβαίνει.
Υπάρχει κάτι που ποτέ δεν το συνηθίζεις;
Σχεδόν σε όλους συμβαίνει.
Μήπως ο σύζυγός μου ανέφερε τα νησιά;
Θα ήμουν ευτυχής να έρθω.
Πιστεύω ότι γράφετε.
Κάποτε σκέφτηκα πώς θα μπορούσα.
Μήπως κάποιος σας το είπε;
Ναι, αλλά θα μπορούσα να το μαντέψω.
Ο τρόπος που μένετε σιωπηλός.
Τον εγκατέλειψα.
Ο κος Στρετέρ συνήθιζε να γράφει;
Συνήθιζε, ναι. Και αυτός, και μετά...
Εσείς;
Ποτέ δεν προσπάθησα.
Νομίζετε ότι δεν αξίζει τον κόπο;
Λοιπόν...ναι, αν το προτιμάτε.
Παίζετε μουσική;
Μερικές φορές.
Λιγότερο, τα τελευταία χρόνια.
Γιατί;
Είναι δύσκολο να βάλεις τα λόγια.
Πέστε μου.
Ένα είδος πόνου συνδέεται με τη μουσική...
εδώ και καιρό, για μένα.
Στη Βενετία, ήδη πολύ νέα, 18 ετών...
μουσική, μέχρι το σημείο της τρέλας.
Μέχρι ένα είδος αυτοκτονίας.
Λέει ότι δεν ξέρει πια πώς να παίξει.
Τι συμβαίνει;
Ο Γάλλος Αναπληρωτής Πρόξενος χορεύει με τη σύζυγο του Ισπανού πρεσβευτή.
Μιλάει για λέπρα.
Θα πρέπει να χορέψετε μαζί του;
Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, αλλά...
Ήταν εδώ χθες το βράδυ...
κοντά στα γήπεδα τένις.
Κοιμάται άσχημα.
- Έφυγε απ' αυτόν... - Τι συνέβη;
Κάτι που είπε,
πρέπει να την τρόμαξε.
Τι φοβούνται οι άνθρωποι;
Η απέχθεια είναι ένα συναίσθημα δεν ξέρεις τίποτα γι' αυτό.
Δεν καταλαβαίνω.
Τι εννοείτε;
Φρίκη...
Ελάτε στο μπαρ.
Είμαι ένας παλιός φίλος της μαντάμ Στρετέρ.
Δεν έχουμε γνωριστεί. Τζορτζ Κράουν.
Σερβιριστείτε μόνοι σας.
Δεν υπάρχει κανένας στο μπαρ.
- Τα λόγια του είναι μια εκτροπή. - Έτοιμη να το σκάσει.
Και ακόμη...
Σας κοιτάζει ακόμη.
Φαίνεται ότι δεν τολμάει να βγει στο πάρκο.
Για τι να μιλάει μ' αυτόν τον άνθρωπο από το σύλλογο;
Για παιδική ηλικία. Και γι' αυτή, τη σύζυγο του Γάλλου Πρέσβη.
Γιατί περιμένει να φύγει;
Για να πεταχτεί κι αυτός έξω, μάλλον.
- Η τρελή γυναίκα ζητιάνος. - Αυτή που γελάει.
Λέγεται ότι είναι από το Λάος
Δεν φαίνεται δυνατόν...
- Μια γυναίκα ζητιάνος είναι στο πάρκο. - Ξέρω.
Αυτή που τραγουδάει. Δεν την ξέρετε;
Αλλά όχι, είστε νέος στην Καλκούτα.
Τραγουδά, νομίζω, ένα τραγούδι από το Σαβανακέτ.
Στο Λάος.
Μας περιφρονεί.
Εξακολουθώ να νομίζω πώς δεν μπορεί να είναι δυνατόν.
Είμαστε χιλιάδες μίλια από την Ινδοκίνα.
Πώς θα μπορούσε;
Την άκουσα στη λεωφόρο, νωρίς το πρωί.
Είναι ένα χαρούμενο τραγούδι.
Τα παιδιά το τραγουδούν εκεί.
Πρέπει να έχει κατέβει τις κοιλάδες του ποταμού.
Αλλά πώς κατάφερε να περάσει τα βουνα Καρνταμόνς;
Είναι εντελώς τρελή.
Ναι. Αλλά είναι ζωντανή
Έρχεται στα νησιά μερικές φορές.
Πώς;
Κανείς δεν ξέρει.
Ίσως σας ακολουθεί.
Ακολουθεί τους λευκούς.
Αυτό είναι σίγουρο. Για φαγητό.
- Που είναι αυτός; - Στο μπαρ.
Πίνει πάρα πολύ. Θα τελειώσει άσχημα.
Θα μπορούσαμε να τον δούμε το βράδυ στο παράθυρο του δωματίου του.
Να βηματίζει...
Να βηματίζει μέρα και νύχτα.
Μέρα και νύχτα.
Κάλεσε τον θάνατο στη Λαχόρη.
Και τη φωτιά.
Ούρλιαξε επίσης.
Ασυνάρτητες λέξεις.
Και γέλασε.
Δεν έχουμε όλοι μας μια ευκαιρία, μόνο μια...
να γίνουμε σαν αυτόν στη Λαχόρη;
Αλλά κάποιος ξέρει για τη λέπρα πριν έρθει. Κάποιος ξέρει.
Όχι.
Ίσως σκέφτηκε τους άδειους κήπους. Σ' αυτό το φως...
αυτή την ομίχλη...
Κοίτα τον ουρανό...είναι άρρωστος.
Αυτή η θολούρα...αυτή η βρωμιά, όλη τη νύχτα.
Είπε ότι ήθελε λέπρα.
Είναι από μόνος του εξοργισμένος.
Ενάντια σε ποιον; Ενάντια σε τι;
Δεν χρειάζεται κάποιο λόγο.
Χορεύουν. Κοίτα.
Πάντα αγαπούσε τον χορό.
Πριν μερικούς μήνες, στο Σαντερναγκόρ, βρέθηκαν σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο.
Προσπάθησαν να πεθάνουν μαζί.
Δύσκολο να το πιστέψεις.
Ένα ασθενοφόρο εκεί στην Καλκούτα.
Η αλήθεια βγήκε στο τέλος.
Για κανέναν λόγο, λένε. "Αδιαφορία στη ζωή".
Ή το αντίθετο.
Οι άνθρωποι συγχέουν τα πράγματα.
Όχι. Υπάρχει μια σαφής ισορροπία.
Οι ίδιες εμφανίσεις.
Οι άνθρωποι πάντα μιλούσαν για αυτήν...
πολύ.
Για την αγάπη.
Και τα νησιά.
Για τα νησιά του δέλτα.
Αυτά είναι μόνο που θα τους λείψουν από την Ινδία.
Τι θα έκαναν χωρίς αυτά;
Για την ζέστα.
Για τον φόβο.
Την λέπρα και την πείνα.
Για τον Γάλλο Αναπληρωτή Πρόξενο από τη Λαχόρη...
εκείνοι οι νεκροί...
Για τη γλυκύτητα...
Αναρωτηθήκαμε:
Όλα αυτά τα βιβλία...
εκείνες τις άγρυπνες νύχτες στο δέλτα.
Αυτά τα δάκρυα;
Το "Τραγούδι της Ινδίας"...
Στο δρόμο προς το γραφείο, σφύριζε το "Τραγούδι της Ινδίας".
Είπε στον διευθυντή του συλλόγου:
"Στο σπίτι στο Νεϊγί, στο σαλόνι, υπάρχει ένα μαύρο πιάνο."
"Το τραγούδι της Ινδίας είναι η μουσική παύση."
"Η μητέρα μου το έπαιζε."
"Όλα έμειναν τα ίδια από τότε που πέθανε."
Ξημερώνει ήδη. Κανείς δεν μιλάει.
Φαίνονται να περιμένουν.
Τα γήπεδα τένις ήταν έρημα.
Ένα ποδήλατο ήταν εκεί.
Παρατήρησα ότι ήταν έρημα,
αφότου έφυγε.
Ο αέρας απομακρύνθηκε.
Η φούστα της, στα δέντρα.
Με κοίταξε.
Δεν ήξερα ότι υπήρχατε.
Η Καλκούτα έχει γίνει μια μορφή ελπίδας για μένα.
Αγαπώ τον Μάικλ Ρίτσαρντσον.
Δεν είμαι ελεύθερη αυτής της αγάπης.
Το ξέρω.
Σας αγαπώ έτσι, σε αυτή την αγάπη.
Δεν έχει σημασία.
Η φωνή μου ακούγεται ψεύτικη.
Ακούτε τη φωνή μου;
Τους τρομάζει.
Ναι.
Ποια είναι αυτή;
Πυροβόλησα τον εαυτό μου στο Λάος, αλλά δεν πέθανα.
Οι άλλοι με διαχωρίζουν από τη Λαχόρη. Μα εγώ όχι.
Η Λαχόρη είμαι εγώ.
Το καταλαβαίνετε κι εσείς;
Ναι. Μη φωνάζετε.
Ναι.
Είστε μαζί μου, με τη Λαχόρη.
Το ξέρω.
Είστε μέσα μου.
Θα σας πάρω μακριά, μέσα μου.
Θα πυροβολήσουμε τους λεπρούς του Σαλιμάρ.
Δεν μπορείτε να το αποφύγετε.
Δεν χρειαζόταν να χορέψω μαζί σας για να σας γνωρίσω.
Και το ξέρετε.
Το ξέρω.
Δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε.
Δεν έχουμε τίποτα να πούμε ο ένας στον άλλον.
Είμαστε ίδιοι.
Το πιστεύω.
Έχετε ερωτικές υποθέσεις με άλλους.
Δεν το χρειαζόμαστε.
Ήθελα να ξέρω τη μυρωδιά των μαλλιών σας.
Αυτό εξηγεί γιατί εγώ...
Μετά την δεξίωση, οι φίλοι σας θα παραμείνουν.
Μακάρι να μπορούσα να μείνω μαζί σας έστω μια φορά.
Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα.
Θα με πετάξουν έξω.
Ναι. Είστε κάποιος που πρέπει να ξεχάσουν.
Όπως η Λαχόρη.
Ναι.
Τι θα γίνει με μένα;
Θα σταλθείτε μακριά από την Καλκούτα.
Είναι αυτό που επιθυμείτε;
Ναι.
Πολύ καλά.
Πότε θα τελειώσει;
Με το θάνατό σας, πιστεύω.
Τι είναι αυτός ο πόνος; Ο πόνος μου;
Μια πληροφορία.
Για εσάς;
Θα τους ζητήσω να με αφήσουν να μείνω απόψε.
Κάντε ότι σας αρέσει.
Για να συμβεί κάτι μεταξύ εμένα και εσάς.
Ένα δημόσιο περιστατικό.
Ξέρω μόνο πώς να το κάνω. Να φωνάξω.
Αφήστε τους να μάθουν η αγάπη μπορεί να φωνάξει.
Θα νιώσουν άβολα.
Κατόπιν αρχίστε να μιλάτε ξανά.
Το ξέρω, δεν θα πείτε σε κανέναν που συμφωνήσατε.
Αφήστε με να μείνω!
Θα μείνω εδώ απόψε! Μαζί της!
Μόνο μια φορά, μαζί της!
Ακούτε;
- Τι είναι αυτό; - Καλύτερα κάντε κάτι.
Πόσο τρομερό.
Ήταν προορισμένο να συμβεί.
Θα μείνω!
Θα μείνω στη γαλλική πρεσβεία!
Θα πάω στα νησιά μαζί της!
Σας ικετεύω!
Αφήστε με να μείνω!
- Φοβερό! - Είναι τρομερό.
Και απλώς στέκεται ακίνητη.
Μια φορά!
Μόνο μια φορά!
Δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανέναν παρά μόνο αυτή!
Πηγαίνετε στο σπίτι. Θα συναντήσετε τη ντροπή.
Το έκανε σκόπιμα.
Δεν έχει νόημα...
Τι συνέβη;
Πόσο περίεργο.
Απρεπής.
Αδύνατο να καταλάβουμε.
Είναι τρομερό.
Πόσο φοβερό!
Τον έχουν καταφέρει.
Δεν αντιστέκεται.
Είναι έξω. Κλειδωμένος έξω.
Γελάει και κλαίει. Βλέπετε;
Κλειδώστε την πύλη.
Οι ζητιάνοι φοβούνται.
Έφυγε.
- Τώρα όλα είναι σαφή. - Τι;
Η Λαχόρη.
Εξακολουθεί να φωνάζει.
Που είναι αυτή;
- Στο σαλόνι. - Μ' αυτόν.
Κατά μια έννοια, ο καθένας πρέπει να κλάψει.
- Δεν νομίζεις; - Αλλά...
Είναι ένας τρόπος ομιλίας.
Είναι ο Γάλλος Αναπληρωτής Πρόξενος που φωνάζει;
Ναι. Ακόμα φωνάζει.
Μετά το ταξίδι στα νησιά, έμεινε στη σκιά.
Προσφέρει την παραίτησή του.
Ο στοίχος τελειώνει με την παραίτησή του.
Σύντομα;
Σε λίγες ημέρες.
Τι λέει;
Το Βενετσιάνικο όνομά της στην έρημη Καλκούτα.
Όλη τη νύχτα φώναζε αυτό το όνομα.
Αυτός ο ήχος είναι από τα φτερά των πουλιών;
Ξημέρωσε.
Ανατέλλει εδώ.
Εκεί...και πιο πέρα.
Ο αέρας μυρίζει λάσπη. Και λέπρα.
Και φωτιά.
- Όχι μια ανάσα αέρα; - Όχι.
Μόνο πολύ μικρές κινήσεις...
πολύ αργά ρεύματα...
από μυρωδιά.
Ο ήλιος.
Τι φως! Απαίσιο!
Ναι. Εξορία.
Είναι αδιάφορη.
Ναι. Βαθιά απούσα.
Η ζέστα έχει το χρώμα σκουριάς.
Πάνω, καπνός.
Τα εργοστάσια.
Αυτή η ήπειρος, έχει ανακοπεί;
Ο μουσώνας. Από κάτω από τη Βεγγάλη.
Μακρύτερα.
Πιο χαμηλά.
Κάτω από τον ουρανό.
Κοίτα...
Σε μια στροφή του Γάγγη.
Αυτή η λευκότητα.
Εκεί.
Το αγγλικό νεκροταφείο.
Ένα αυτοκίνητο επιταχύνεται στους ευθείς δρόμους,
δίπλα στον Γάγγη.
Έχουν φύγει για τα νησιά.
- Αυτά τα καλάμια; - Ρύζι.
Στις πλαγιές, αυτά τα σκοτεινά κομμάτια γης;
Άνθρωποι.
Η υψηλότερη πυκνότητα στον κόσμο.
- Αυτοί οι χιλιάδες σκοτεινοί καθρέφτες; - Τα χωράφια ρύζιου της Ινδίας.
Η μαύρη Λάντσια έχει σταματήσει.
Η βροχή.
Οι δρόμοι πλημμυρίζουν.
Βρήκαν καταφύγιο σε μια αίθουσα.
Εκεί, ο νέος ακόλουθος είπε:
"Είδα τον Γάλλο Αναπληρωτή Πρόξενο πριν φύγω".
Ούρλιαζε ακόμα στους δρόμους. Ρώτησε αν θα πάω στα νησιά.
Είπα όχι. Θα πήγαινα στο Νεπάλ με τον Πρέσβη.
Συμφώνησε με αυτό το ψέμα;
Δεν ανέφερε ποτέ κάτι για τον άνθρωπο από τη Λαχόρη.
Αυτό το πράσινο χρώμα.
Αυξάνεται όλο και περισσότερο.
Ο ωκεανός.
Τα νησιά.
Ποιο είναι απ' όλα;
Το μεγαλύτερο.
Το κεντρικό νησί.
Έφτασαν.
Αυτό το λευκό παλάτι;
Ο "Πρίγκιπας της Ουαλίας",
ένα διεθνές ξενοδοχείο.
Η θάλασσα είναι άγρια. Είχε καταιγίδα.
Μπροστά, οι προβλήτες.
Τα πλοία αυτά πλέουν στο Νότιο Ειρηνικό.
Πίσω, αγκυροβόλια για γιοτ.
Ανάμεσα στα δέντρα, ο ίδιος επίπεδος ορίζοντας.
Τα νησιά είναι προσχωσιγενή.
Η λάσπη του Γάγγη.
Που βρίσκεται η βίλα της γαλλικής πρεσβείας;
Πέρα από το ξενοδοχείο, με θέα στον ωκεανό.
Ήθελε να κολυμπήσει όταν έφτασε;
Ναι.
Ήταν αργά, η θάλασσα ήταν άγρια.
Ήταν αδύνατο να κολυμπήσει,
άφησε μόνο τα ζεστά κύματα να σπάσουν πάνω της.
Θα λουστεί μαζί του.
Τα δίχτυα αυτά είναι παντού στη θάλασσα;
Ενάντια στους καρχαρίες του δέλτα.
Που είναι αυτή;
Θα έρθει.
Έρχεται.
- Εκείνο το βράδυ, ήταν η ίδια; - Χαμογελαστή.
Ντυμένη στα άσπρα.
Ποιος έρχεται στο ξενοδοχείο;
Η Λευκή Ινδία.
Δεν μπορώ να θυμηθώ καλά.
Δεν πήγε στη βίλα της γαλλικής πρεσβείας;
Εκεί κοιμήθηκε μόνο.
Δείπνησε στο "Πρίγκιπα της Ουαλίας", όταν πήγε στα νησιά.
Έστειλε τους υπηρέτες της βίλας της γαλλικής πρεσβείας
πίσω στην Καλκούτα.
- Πόσο καιρό πριν; - Πριν μερικές εβδομάδες.
- Το "Τραγούδι της Ινδίας". - Ναι.
- Στο σαλόνι χορεύουν. - Τουρίστες από την Κεϋλάνη.
Αυτά τα πουλιά;
Φυλακισμένα στο νησί, λόγω της καταιγίδας.
Είναι στα δέντρα μάνγκο.
Τα λυγίζουν.
Θα πετάξουν την αυγή.
Αυτή η ξαφνική μυρωδιά του θανάτου;
Θυμίαμα.
Ήρθε με το τελευταίο πλοίο;
Ναι, με το πλοίο των 7.
Δεν ήταν σπίτι όλη την ημέρα.
Ποτέ δεν επέστρεψε στην Καλκούτα.
Όταν ήρθε η ομίχλη, ο αέρας έπεσε.
Ζήτησε να σηκωθούν οι τυφλοί.
Θέλει να δει τον ωκεανό, τον ουρανό,
πάνω από τις εκβολές.
Είναι πολύ κουρασμένοι, μετά από τη χθεσινή νύχτα.
Κοιτάζει έξω.
Θυμάμαι...
ένα τείχος ομίχλης να έρχεται προς τα νησιά.
Ναι.
Λέει κάτι για τη Βενετία.
Η Βενετία το χειμώνα.
Ναι, σωστά.
- Η Βενετία; - Ναι.
Ίσως κάποιες χειμωνιάτικες βραδιές,
στη Βενετία, με την ίδια ομίχλη.
Λέει το όνομα ενός χρώματος.
Βιολετί.
Το χρώμα της ομίχλης του δέλτα.
Ήταν ένα βράδυ του Σεπτεμβρίου...
κατά τη διάρκεια του καλοκαιρινού μουσώνα...
στα νησιά...
το 1937.
Στην Κίνα, ο πόλεμος μαίνονταν.
Η Σαγκάη είχε μόλις βομβαρδιστεί.
Οι Ιάπωνες προχωρούσαν ακόμη.
Στην Ισπανία,
εξακολουθούσαν να μάχονται.
Η Δημοκρατία είναι στραγγαλισμένη.
Στην Ρωσία, η Επανάσταση είναι προδομένη.
Το συνέδριο της Νυρεμβέργης είχε μόλις λάβει χώρα.
Ήδη η γυναίκα ζητιάνος κυνηγούσε στα ζεστά νερά του δέλτα.
Ο Μάικλ Ρίτσαρντσον και ο νεαρός, πήγαν στην βίλα της γαλλικής πρεσβείας,
από την παραλία,
Οι άλλοι δυο έκαναν μια βόλτα στη θάλασσα.
Ήθελε να επιστρέψει μόνη της,
μέσα από τα εσωτερικά μονοπάτια.
Απο πίσω της, ο Γάλλος Αναπληρωτής Σύμβουλος της Λαχόρης.
Την ακολούθησε στο πάρκο.
Ο Μάικλ Ρίτσαρντσον και ο νέος ακόλουθος είχε φτάσει μετά απ' αυτήν.
Είχε πάει να τους συναντήσει στο πάρκο.
Κινούνται ο ένας προς το άλλο.
Συναντιούνται.
Μοιάζουν σαν να μιλάνε.
Πηγαίνουν προς τη βίλα.
Κάποτε είχαν δοκιμάσει...
προσπάθησαν να πεθάνουν μαζί.
Χωρίς επιτυχία.
Σ' ένα πορνείο,
στο Σαντερναγκόρ.
Εκεί τους βρήκαν.
Σε μια στιγμή της νύχτας, τους φέρνει σαμπάνια.
Ποτήρια.
Τους σερβίρει.
Είναι ακόμα βράδυ
όταν ο Μάικλ Ρίτσαρντσον παίρνει τον νέο ακόλουθο.
Φεύγει ο ίδιος μακριά από εκείνο τον τόπο.
Την αφήνει εκεί.
Αργότερα,
μουσική ακούστηκε από τη βίλα της Πρεσβείας.
Οι εραστές του Γάγγη είχαν υποσχεθεί να αφήνουν ο ένας τον άλλον ελεύθερο,
αν ποτέ κάποιος από αυτούς αποφάσιζε να πεθάνει.
Ο νέος επισκέπτης επέστρεψε στη βίλα μέσα στη νύχτα.
Ναι. Την είδε.
Βρισκόταν στο πάρκο,
ακουμπισμένη στον έναν αγκώνα. Αυτός είπε:
"Έχει απλώσει το χέρι της και έχει βάλει το κεφάλι της σ' αυτό."
"Ο Γάλλος Αναπληρωτής Πρόξενος της Λαχόρης ήταν 10 μέτρα μακριά."
"Δεν μιλούσαν ο ένας στον άλλο."
Πρέπει να έχει μείνει εκεί πολύ ώρα. Μέχρι το φως της ημέρας.
Τότε πρέπει να έχει πάρει το μονοπάτι.
Στην παραλία βρήκαν τη ρόμπα.
Και η ζέστα ήταν και πάλι η ζέστα της Καλκούτα.