ALICJA W KRAINIE CZARÓW
Charlesie, postradałeś zmysły.
- Ta wyprawa jest niewykonalna. - Dla niektórych.
Trzeba tylko uwierzyć w jej powodzenie.
- Takie myślenie może cię zgubić. - Podejmę to ryzyko.
Założę faktorie w Rangunie, Bangkoku, Dżakarcie...
Znów zły sen?
Niedługo wrócę.
Spadałam w ciemną dziurę.
- Potem widziałam dziwne stwory. - Jakie?
Ptaka Dodo i królika w kamizelce.
- Uśmiechający się kot. - Nie wiedziałem, że koty to potrafią.
Ja też nie.
- Jest też niebieska gąsienica. - Niebieska gąsienica?
Myślisz, że sfiksowałam?
Niestety, tak. Masz kręćka i kuku na muniu.
Ale zdradzę ci tajemnicę.
Wszyscy wielcy ludzie tak mają.
To tylko sen, nic ci nie grozi.
Jeśli ogarnie cię strach, zawsze możesz się obudzić.
W ten sposób.
TRZYNAŚCIE LAT PÓŹNIEJ
Musimy jechać?
Nikt nie zauważy, jeśli się nie pojawimy.
Zauważy.
Gdzie twój gorset?
- Brak też pończoch. - Jestem im przeciwna.
- Jesteś niestosownie ubrana. - Kto o tym decyduje?
Gdyby noszenie ryby na głowie było stosowne, uczyniłabyś tak?
- Ja czuję się podobnie w gorsecie. - Alicjo, proszę. Nie dzisiaj.
Tata by się śmiał.
Wybacz.
Jestem przemęczona. Źle wczoraj spałam.
- Znowu złe sny? - Tylko jeden.
Wciąż ten sam, odkąd pamiętam.
To normalne?
- Ludzie miewają różne sny? - Nie wiem.
Proszę. Jesteś piękna.
Zdobędziesz się na uśmiech?
Nareszcie. Już straciliśmy nadzieję.
Alicjo, Hamish oczekuje na taniec. Idź.
Jest już po czwartej. Teraz wszystko będzie na łapu-capu.
- Przepraszam. - Nieważne.
Proszę wybaczyć mojej żonie. Planowała tę uroczystość od 20 lat.
- Gdyby tylko Charles mógł tu być. - Wyrazy współczucia.
Często wspominam pani męża. Był prawdziwym wizjonerem.
Proszę nie myśleć, że wykorzystałem pani tragedię.
Cieszę się, że wykupił pan firmę.
Byłem głupcem, że nie zainwestowałem w jego przedsięwzięcie.
Charles myślał podobnie.
- Hamiszu, czy nie nudzi cię kadryl? - Wręcz przeciwnie.
Jest bardzo żwawy.
- Rozbawiłem cię? - Wyobraziłam sobie coś.
Panny w spodniach, i panów w sukienkach.
Swoje wizje zachowaj dla siebie.
A najlepiej milcz.
Proszę nam wybaczyć. Panna Kingsley jest rozkojarzona.
- Gdzie twoja głowa? - Myślałam jak to jest latać.
- Nad czym tu myśleć, to niemożliwe. - A czemu nie?
Mój tata już przed śniadaniem wymyślał po sześć niemożliwych rzeczy.
Chodź.
Alicjo, spotkajmy się w altance za 10 minut.
- Zdradzimy ci pewną tajemnicę. - Gdy powiecie, przestanie być tajemnicą.
- Może nie powinnyśmy. - Ustaliłyśmy, że tak.
- Nie będzie zaskoczona. - Będzie.
Nie, jeśli powiecie.
- Wspomniałyście o tym, więc musicie. - Nie musimy. - I nie powiemy.
A gdyby tak wasza mama dowiedziała się o waszych nagich kąpielach w stawie?
- Nie zrobisz tego. - Ależ oczywiście, że zrobię.
Tam stoi wasza matka.
Hamisz poprosi cię o rękę.
Zepsułyście niespodziankę.
Mogłabym je udusić.
Wszyscy starali się dochować tajemnicy.
Czyli wszyscy wiedzą?
Po to tu przyjechali.
To twoje przyjęcie zaręczynowe.
Hamish ma się oświadczyć w altance. A gdy powiesz "tak"...
Nie wiem czy chcę wyjść za Hamisha.
A za kogóżby innego? Nie ma lepszej partii niż lord.
Wkrótce skończysz 20 lat. Twoja uroda nie przetrwa długo.
Nie chcesz chyba skończyć jak Ciotka Imogene.
- Albo być ciężarem dla matki? - Nie.
A więc poślubisz Hamisha. Będziesz równie rada jak ja przy Lowellu.
I będziesz żyła szczęśliwie. To już postanowione.
- Alicjo! - Zostawię cię.
Przejdziemy się po ogrodzie? Tylko we dwie.
- Wiesz czego zawsze się obawiałam? - Końca podziałów klasowych?
Brzydkich wnucząt! Ale ty jesteś urodziwa.
Na pewno urodzisz małe... Imbecyle!
Ogrodnicy zasadzili białe róże, chociaż wyraźnie prosiłam o czerwone.
- Można je przemalować. - Co też ci przychodzi do głowy?
Wiedz, że mój syn ma niezwykle wrażliwy żołądek.
- Widziała to pani? - Co takiego?
- Sądzę, że to królik. - Wstrętne szkodniki!
Poszczuję go psami.
Jeśli podasz mu nie to co trzeba, Hamish dostanie zaparcia.
- Widziała go pani tym razem? - Kogo?
- Królika! - Nie krzycz!
Skup się. Hamish uprzedzał mnie, że chodzisz z głową w chmurach.
- O czym to ja mówiłam? - O zaparciach Hamisha.
To bardzo ciekawe, ale muszę na chwilkę przeprosić.
Ciociu Imogene.
Chyba odebrało mi rozum. Wciąż widzę królika w kamizelce.
A co mi tam królik?
Czekam na mojego narzeczonego.
Ciocia ma narzeczonego?
Tam! Widziała go ciocia?
On jest księciem. Ale nie możemy się pobrać.
Chyba, że zrzeknie się tronu. Co za nieszczęście.
Rzeczywiście.
- Lowell? - Alicja! My tylko...
- Hattie to moja stara znajoma. - Musi być ci bardzo bliska.
Chyba nie powiesz siostrze?
Nie wiem. Muszę się zastanowić.
Pomyśl o Margaret! Przestałaby mi ufać.
- Chcesz zniszczyć nasze małżeństwo? - Ja?
To nie ja ją potajemnie...
Tu jesteś.
- Alicjo Kingsley. - Hamishu.
- Co znowu? - Masz gąsienicę na ramieniu.
Nie zgnieć jej.
Lepiej umyj tą rękę.
Alicjo Kingsley,
czy zostaniesz moją żoną?
Cóż.
Wszyscy tego oczekują.
Jesteś lordem.
Uroda nie trwa wiecznie. I nie chcę skończyć jak...
Ale to wszystko dzieje się tak szybko...
Myślę, że...
Jedną chwileczkę.
Halo!
WYPIJ MNIE
To i tak tylko sen.
{Y:i}Myślałby kto, że będzie to pamiętała z pierwszego razu.
{y:i}Sprowadziłeś niewłaściwą Alicję!
{Y:i}To na pewno ta! Jestem przekonany.
ZJEDZ MNIE
{y:i}To niewłaściwa Alicja.
{y:i}Daj jej szansę.
Coraz osobliwiej.
- Mówiłem, że to ta Alicja. - Wątpię.
Czarna niewdzięczność! Tygodniami śledziłem jedną Alicję po drugiej.
Omal nie padłem ofiarą dzikich zwierząt.
Wyobraźcie sobie, że one chodzą bez ubrań!
A swoje gupcium załatwiają na widoku.
- Nie ma gdzie oczu podziać. - Nie wygląda jak ona.
Mówię, że to niewłaściwa Alicja!
- Gdyby była, mogłaby być. - A gdyby nie, to nie mogłaby.
- Ale gdyby tak, to byłaby. - Ale nie jest.
Jak mogę nie być nie tą Alicją, skoro to mój sen?
- I kim wy jesteście? - Jestem Dyludyludim, a to Dyludyludam.
- Odwrotniście, ja Dyludyludam, on Dyludyludim. - Zasięgnijmy rady Absolema.
Otóż to! Absolem będzie wiedział co to za jedna.
- Zaprowadzę panią. - To moja kolej!
- Zostaw! - Puść!
- Czy oni tak zawsze? - U nich to rodzinne.
Możecie obaj ją zaprowadzić.
- Kto to jest Absolem? - To mędrzec absolutny.
- Kim jesteś? - Absolem?
Nie jesteś Absolemem. Ja nim jestem.
Pytanie brzmi: kim jesteś ty?
- Jestem Alicja. - To się jeszcze okaże.
Co masz na myśli? Chyba wiem kim jestem?
Chyba powinnaś, głupiutkie dziewczę.
Rozwińcie wyrocznium.
Wyrocznium to kalendryczne kompedium wiedzy o Podkrainie.
- To kalendarz? - Kompedium.
Zawiera opis dni od zarania dziejów.
Dziś przypada grybling Ery Czerwonej Królowej.
Pokażcie jej Dzień Bardosny.
W Dniu Bardosnym, zgładzisz Dżabberłoka.
- Co proszę? - Tak.
To ty. Masz w ręku miecz worpalny.
Żaden inny oręż na Dżabberłoka nie pomoże.
- To nie jestem ja. - Wiedziałam!
Osądź, Absolemie. Czy to właściwa Alicja?
Nie bynajmniej.
- Mówiłam. - O rety.
- Ja mówiłem. - Nie, bo ja.
- Odwrotniście, mówiłeś, że mogłaby. - A ty, że byłaby gdyby była.
Oszustka udaje Alicję. Wstyd.
- A tak na ciebie liczyłem. - Przepraszam, nie chciałam.
Zaraz, to mój sen.
Zaraz się obudzę i będzie po was.
Dziwne. Szczypanie zazwyczaj pomaga.
- Mogę cię kujnąć. - Dobrze, dziękuję.
Nie ma za co.
Banderzwierz!
Zaraz.
To tylko sen. W snach nic mi nie grozi.
- Co ona wyprawia? - Nie zrobisz mi krzywdy.
Uciekaj gapo!
POŁÓWNIE SCHÓD
- Na wschód, do Schodu. - Na południe, do Połównia.
Tędy!
Ktoś ukradł wszystkie ciastka!
- To twoja sprawka? - Nie, Najjaśniejsza Pani.
- Ty? - Nie, Najjaśniejsza Pani.
Ty je skradłeś?
- Ukradłeś moje ciastka? - Nie, Najjaśniejsza Pani.
- Sok żulawinowy. - Ja nie chciałem!
- Ściąć mu głowę! - Mam rodzinę.
Nie, mam małe dziatki.
Sprowadź tu jego dzieci!
Uwielbiam kijanki na grzance. Smakują jak kawior.
Napój.
Wasza Wysokość.
Witaj, Skazeuszu, mój walecie.
Gdzieś się czaił?
Najjaśniejsza Pani, w ręce wpadło mi
wyrocznium.
Wygląda nader ordynarnie jak na wyrocznium.
Popatrz tu, na Dzień Bardosny.
Wszędzie rozpoznam ten kołtun.
- Czy to Alicja? - Tak sądzę.
- Co ona robi kochanemu Dżabberłokowi? - Zda mi się, że go gładzi.
- Zabiła mojego Dżabberłoka? - Jeszcze nie.
Ale zrobi to, jeśli jej nie powstrzymamy.
Znajdź Alicję, Skazeuszu.
Jeśli wywęszysz dziewkę, zwrócę ci wolność.
Mojej żonie i szczeniakom też?
Wszyscy wrócą do domu.
Pies to najłatwowierniejszy przyjaciel człowieka.
Wygląda na to, że umknęłaś ostrym pazurom.
- I nadal śnię. - Co to było?
- Bander... - Banderzwierz?
- Niech no spojrzę. - Co robisz?
Powinien ją opatrzyć ktoś, kto potrafi wyparować.
Inaczej wda się ropa i zgorzel.
Wolę nie. Nic mi nie będzie gdy się obudzę.
Pozwól mi to chociaż owinąć.
- Jak się zwiesz? - Alicja.
Ta Alicja?
- To podlega dyskusji. - Ja nie mieszam się w politykę.
- Lepiej ruszaj w drogę. - Jaką drogę?
- Ja chcę się tylko obudzić. - Dobrze.
Zaprowadzę cię do Zająca i Kapelusznika. Ale potem basta.
Idziesz?
- Jakżesz można? - Uważaj!
To ty.
Wcale nie! Królik sprowadził nie tę Alicję.
- To niewłaściwa Alicja! - To na pewno ta Alicja.
Poznałbym ją wszędzie.
Jak widzisz wciąż mamy podwieczorek. Musiałem jakoś zabić czas do twojego powrotu.
Okropnie się spóźniłaś.
W każdym razie,
czas stanął w miejscu.
Ani tyku ani słychu.
- Filiżanka... - Czas lubi płatać figle.
Najważniejsze, że wróciłaś. Przejdźmy zatem do Dnia Bardosnego.
Dzień Bardosny!
Ostatnio zajmuję się rzeczami na "M".
Jaka jest różnica między krukiem a biurkiem?
- Na pohybel Krwiejkudle. - Co?
Na pohybel Krwiejkudle. To przezwisko Czerwonej Królowej.
Musimy czym prędzej zacząć wyrzynać w pień.
A więc najwyższy czas przebaczyć i zapomnieć, albo na odwrót.
- Wybiła godzina. - Znowu tyka.
Przez te rozmowy o wyrzynaniu w pień, straciłem apetyt.
Świat obraca się w perzynę, a Kot Dziwak stracił apetyt.
Nie ponoszę winy za tamten dzień.
O jejku.
Porzuciłeś ich, by ratować własną skórę.
Ty szkotowaty, mruburaczny, sierściorzygliwy, futrzaśny miałczyduszo!
Kapeluszniku!
Dziękuję.
- Już dobrze. - Co ci jest, Tarrant?
Kiedyś byłeś lwem salonowym. Urządzałeś najlepsze gili-mili w całym Szajbowie.
- Gili, co? - Gili-mili!
- To taki pląs. - Gdy nadejdzie Dzień Bardosny,
Biała Królowa ponownie zasiądzie na tronie
To tego dnia, na nowo będę gili-milał.
Ile sił w nogach.
O nie!
- Walet kier. - Dobranoc.
Wypij szybko.
Skryj ją.
O rety!
Uważaj na głowę.
Wypuść mnie!
No proszę, moje ulubione trio wariatów!
Może się przysiądziesz?
Spóźniłeś się na podwieczorek!
Szukamy dziewczyny imieniem Alicja.
A propos królowej, ułożyłem hymn na jej cześć:
{Y:i}Migocz, migocz, nietoperzu, i nie chowaj się w alkierzu.
Jeśli ją ukrywacie, wszyscy stracicie głowy.
Już je straciliśmy.
Wszyscy razem.
{Y:i}Fruwa sobie czarny gacek, zamiast skrzydeł ma dwie tace.
{y:i}Migocz, migocz, migocz, migocz...
Na pohybel Krwiejkudle.
Śmietanki?
- Battenberga? - Biegnijcie za ogarem.
- Cukru? - Tak, proszę.
- Wyśmienicie. - Jesteście wszyscy obłąkani.
Dziękujemy.
Podaj bułeczki.
O, przepraszam.
Momencik.
Przymierz.
Ładnie.
Szczęściem, ogar jest członkiem ruchu oporu.
Inaczej byłoby po tobie.
Czego oni ode mnie chcą?
Zaprowadź ją do Białej Królowej, tam będzie bezpieczna.
Łyżka.
- Kareta czeka. - Kapelusz?
Każdy może podróżować konno lub koleją.
Ale najlepszym środkiem lokomocji jest kapelusz.
- Czyżbym zrymował? - Uwielbiam wojaże w kapeluszu.
Mniamałygo, tylko Alicja. Dobrognajcie wszyscy.
{Y:i}Grozeszły się po mrokolicy Smokropne strasznowiny:
{Y:i}Dziwolęk znowu smokolicy Ponurzył się w grzęstwiny.
Co takiego?
Co co?
{Y:i}Dżabberłok, niecąc ślepiów żar, Przedarł się z świstem poprzez las
{Y:i}Ach, Dżabberłoka strzeż się, strzeż! Szponów jak kły i tnących szczęk!
{Y:i}Worpalny miecz on ujął w dłoń Worpała klinga szach-mach tnie.
{Y:i}Zwierz martwy legł, on porwał łeb, I do dom wrócił wnet.
- To o tobie. - Nikogo nie zaszlachtuję.
Wybij to sobie z głowy.
Głowy.
Poczekaj, nie możesz mnie tu zostawić.
Ty nie szlachtujesz?
Masz pojęcie co uczyniła Czerwona Królowa? Ty nie szlachtujesz.
Nawet gdybym chciała, nie potrafię.
Bardzo się zmieniłaś od ostatniego razu.
Wtedy byłaś o wiele bardziej.
- Straciłaś bardzość. - Bardzość?
Tutaj czegoś brakuje.
Co takiego zrobiła Czerwona Królowa?
To nic przyjemnego.
Chcę wiedzieć.
To było tutaj.
Byłem kapelusznikiem Białej Królowej.
Służyłem na jej dworze.
Kapeluszniku!
- Nic mi nie jest. - Na pewno?
Słyszałaś to? To nie omamy.
- Co? - Czerwoni!
Idź na południe, aż pod spód, tam jest zamek Białej Królowej.
Trzymaj się mocno.
Na pohybel Krwiejkudle!
Miałeś ich wywieść w pole. Kapelusznik ci ufał!
Mają moją żonę i szczenięta.
- Jak się wabisz? - Bayard.
Siad.
Czy ty jesteś tą Alicją?
Tak, ale nie tą, o której wszyscy mówią.
Kapelusznik nie poświęciłby się, dla pierwszej lepszej Alicji.
- Wiesz gdzie go zabrali? - Do zamku Czerwonej Królowej w Salazen Grum.
- Musimy go uratować. - Przepowiednia o tym nie mówi.
Gdyby nie ja, nie spotkałoby go to.
Dzień Bardosny wschodzi. Przygotuj się na spotkanie Dżabberłoka.
Wszyscy mi mówią co mam robić i kim być.
Byłam zmniejszona, zwiększona i upchnięta do imbryka.
Oskarżono mnie o bycie Alicją i o niebycie nią, ale to mój sen.
- Ja decyduję co będzie dalej. - Jeśli zboczysz z drogi...
Ja ustalam drogę.
Do Salazen Grum, Bayardzie. Nie zapomnij kapelusza.
Jest tylko jedna droga.
Okaże się czy straciłam bardzość.
Bayardzie, kapelusz!
Najjaśniejsza Pani.
Tak mi przykro.
Kapitalne podbicie.
- Gdzie jest piłka? Paziu! - Służę, Najjaśniejsza Pani.
Chcę ci pomóc.
No proszę, niewłaściwa Alicja.
- Co cię tu sprowadza? - Przybyłam uratować Kapelusznika.
Robota w sam raz dla osoby twego wzrostu.
Nie masz przypadkiem tego ciastka, od którego się rośnie?
Wyskoptu? Mogę mieć.
Dosyć! Wystarczy!
Nie, wstrzymaj się!
Paziu!
O rety!
- Co to ma znaczyć? - Raczej kto, Królowo.
- To jest uum... - Uum?
- Z Umbrage. - Gdzie masz ubranie?
Wyrosłam z niego. Ostatnimi czasy dużo rosnę.
W całym Umbrage nikt mi nie dorówna.
Jestem pośmiewiskiem. Więc liczę na zrozumienie.
Moje dziecko, każdy kto ma tak wielką głowę, jest mile widziany na moim dworze.
Dajcie jej jakieś szaty. Mogą być z firanek.
Odziejcie tę olbrzymkę!
Proszę prosię!
Nie ma jak podnóżek z prosięcia.
- Chcesz też, Uum? - Nie, dziękuję.
Usiądź.
Precz!
Gdzie moje tłuścioszki? Musisz ich poznać.
Tłuścioszki!
Tu są. Milusi, nieprawdaż?
Zabawnie mówią. Do dzieła, chłopcy, zabawcie nas.
Mówcie!
- Czy to jest? - Nie, ani trochę.
- Odwrotniście, jest. - Właśnie, że nie!
Kocham moich tłuścioszków. Zmykajcie już!
Kim jest ta urocza istota?
- Uum, moja faworyta. - Jak jej na imię?
- Uum. - Królowej wypadło z głowy twoje imię.
Ona ma na imię Uum, idioto!
- Z Umbrage. - Czy więzień coś wyznał?
Jest uparty.
Jesteś zbyt łagodny. Przyprowadźcie go!
Wiemy, że Alicja wróciła na Podkrainę. Czy wiesz gdzie ona jest?
Ostatnio wiele myślę o rzeczach na "M".
Matoł, megalomania, morderczyni, miernota...
Ja pytam o słowo na "A".
Gdzie jest Alicja?
A to feler.
- Nie mam zielonego pojęcia. - Może skrócę cię o głowę?
Przestań.
Ależ ty masz żałośnie wielką głowę.
- Korci mnie by ją ukapeluszyć. - Ukapeluszyć?
Dawnymi czasy kapeluszyłem dla Białej Królowej.
Nie miałem pola do popisu, bo miała małą główkę.
- To pryszcz a nie głowa. - Zaiste.
Czegóż to bym nie zdziałał z tym kolosem?
Tym mastodontem.
Tym wiekopomnym globusem.
Co byś zrobił?
Oswobodź go, walecie.
Jak ma pracować, gdy jest skuty?
A zatem...
Ma to być beret czy baszłyk?
A może coś a la buduar? Cloche?
Kaszkiet, furażerka, bikorn, szapoklak, babouche,
kołpak, putou, kaszkiet, kornet, kokosznik, fez?
- Kapeluszniku! - Fez?
Zostawcie nas!
- Drzewa są smutne, rozmawiałaś z nimi? - Tak, Wasza Wysokość.
Spróbuj przemówić łagodniej.
Przepraszam na chwilę. Dziękuję.
- Jakie wieści, Bayardzie? - Alicja powróciła na Podkrainę.
- Gdzie jest teraz? - W Salazen Grum.
Wybacz mi. Dopuściłem, by zboczyła z drogi.
To dobrze, bo tam właśnie znajdzie miecz worpalny.
Mamy naszą triumfatorkę. Dobrze się spisałeś.
Nie widziałeś tu gdzieś kapelusza?
Znajdź Alicję, Skazeuszu. Bez Dżabberłoka, poplecznicy mej siostry wzniecą rokosz.
Moja szpetna siostrunia! Czemu wielbią ją, a nie mnie?
Nie pojmuję tego.
Jesteś większa od niej pod każdy względem, Pani.
Wiem. Ale wszyscy wolą ją.
Mężczyźni, kobiety...
Nawet meble.
Nawet król?
Nie miałam wyboru. Chciał mnie opuścić.
Królowo...
Czy nie lepiej być obiektem strachu niż uwielbienia?
Już sama nie wiem.
Niech sobie ma buntowników. Nie potrzebuję ich, bo mam ciebie.
Są wspaniałe.
Czy mogę któryś przymierzyć?
Miło jest wrócić do swojego rzemiosła.
Szkoda tylko, że musisz to robić dla niej.
Co się ze mną czapi?
Kapeluszniku!
Czy nie wiesz czasem jaka jest różnica pomiędzy krukiem a biurkiem?
Boję się, Alicjo.
Tu jest za duży tłok.
Czyżbym oszalał?
Obawiam się, że tak. Masz kuku na muniu.
Ale zdradzę ci sekret. Wszyscy wielcy ludzie tak mają.
Proszę.
Tak lepiej. Znowu jesteś sobą.
Kapeluszniku, gdzie moje kapelusze? Ja nie jestem cierpliwą monarchinią.
Miecz worpalny jest w tym zamku. Królik ci pomoże.
Znajdź go, Alicjo. I zanieś Białej Królowej.
- Zaniesiemy go jej razem. - Czemu ty zawsze jesteś za mała?
Albo za wysoka?
- Dyludyludimy. - Alicjo, jak się masz?
- Gdzie jest Biały Królik? - Czemu jesteś taka wielka duża?
- Ona jest taka normalna. - Początkowo była mniejsza.
Zanim wypiła nikławmig żeby przejść przez drzwi.
- Gdzie Królik? - Tam.
- Co ty tu robisz? - Ratuję Kapelusznika.
- Ja go ratuję! - Powiedział, że ukryto tu miecz worpalny.
- Pomóż mi go znaleźć. - Nie będziesz mi rozkazywać wielgaśna...
A kysz!
- O co chodzi MacTwisp? - Wiem gdzie jest miecz.
Miecz ukryto w środku.
Ostrożnie, Alicjo.
Znajomy zapach.
Ja tam nie wejdę.
Popatrz, co on mi zrobił.
Czemu wcześniej mi nie powiedziałaś?
Wcześniej nie było tak źle.
Kapeluszniku!
Gdzie jesteś?
Kapeluszniku!
Mniamałygo, masz jeszcze oko Banderzwierza?
Tu jest.
- Potrzebuję go. - Spróbuj tylko!
Hej, oddawaj!
Podobasz mi się.
Lubię dużość.
Zostaw mnie!
Mam twoje oko.
Nie.
- Wyglądasz bosko. - Tak. Następny!
Wasza Wysokość nigdy nie wyglądała lepiej.
Następny!
Nie chciałbym niepokoić, ale węszę, że coś pani upadło.
Nie przejmujcie się, to wariat. Następny!
Skazeuszu!
Teraz jesteśmy kwita.
Narzucała mi się. Moje serce jest twoje.
Ona ma obsesję na moim punkcie.
Ściąć jej głowę!
Odsuń się, Mniamałygo.
- Ja ci pokażę bardzość. - Nie wolno go do niczego używać.
Aresztować ją za bezprawne uwiedzenie.
Kapeluszniku!
- Zanieś go Białej Królowej. - Nie pójdę bez ciebie.
Idź!
Uciekaj, Alicjo.
Alicja.
Biegnij!
Pojmać ją.
Alicjo.
Że też wcześniej na to nie wpadłem!
Ale minęło tyle czasu.
A ty byłaś wtedy taka mała.
Oddaj miecz.
- Nie zbliżaj się. - Królowa będzie zachwycona.
Przyjemnie jej będzie ściąć ci głowę.
- Hej, Alicjo. - Bayardzie, do Marmoreal!
Najjaśniejsza Pani, Alicja uciekła.
Na Banderzwierzu.
Z mieczem worpalnym.
Jak mogłeś na to pozwolić?
Chyba jej nie doceniłem.
Ale schwytałem jej wspólników.
Kapelusznika i mysz.
Ściąć im głowy!
- Witaj w Marmoreal. - To należy do ciebie.
Miecz worpalny powrócił nareszcie do domu.
Rynsztunek jest w komplecie.
Brakuje tylko Triumfatorki.
Jesteś wyższa niż się spodziewałam.
Zbyt wielki kęs wyskopcika.
Pozwól ze mną.
Czy jest tu Marcowy Zając?
Nie zamkuje wam moja supka?
Za mało soli.
Nikławmig, a więc...
Odrobina smalcu z dżdżownicy.
Mocz końskiej muchy.
Maślane paluszki.
Moja siostra wolała badać
świat ożywiony.
Jak ją znajdujesz?
Jest zła do szpiku kości.
- A jej głowę? - Bulwiasta.
Myślę, że może mieć tam jakąś narośl, uciskającą mózg.
Trzy monety z kieszeni nieboszczyka.
Dwie łyżki pobożnych życzeń.
Nie wyobrażasz sobie co się tam dzieje.
Wyobrażam.
Ale gdy triumfator wyruszy, by zgładzić Dżabberłoka,
lud powstanie przeciw niej.
Sekretny składnik.
Podmuchaj.
- Tak lepiej? - Dużo lepiej, dziękuję.
Ktoś chciałby z tobą porozmawiać.
- Absolem? - A ty to kto?
Myślałam, że już ustaliliśmy?
- Jestem Alicją. Ale nie tą. - Skąd wiesz?
- Ty tak powiedziałeś. - Powiedziałem, że jesteś nie bynajmniej Alicją.
Ale teraz jesteś nią bardziej. Jesteś prawie Alicją.
Nie mogę zgładzić Dżabberłoka, choćby moje życie od tego zależało.
A będzie.
Miej miecz worpalny na podorędziu, gdy Dzień Bardosny wzejdzie.
Wydajesz się taki prawdziwy.
Czasami zapominam, że to tylko sen.
Przestań.
Zawsze podziwiałem ten kapelusz.
- Witaj, Ches. - Skoro już ci się nie przyda...
- może byś mi go odstąpił? - Jak śmiesz?
Na mojej egzekucji chcę wyglądać jak panisko.
Przykra sprawa. Liczyłem, że jeszcze kiedyś zagili-milasz.
Byłem zawołanym tancerzem.
Ten kapelusz to naprawdę coś.
Nosiłbym go tylko na wyjątkowe okazje.
- Kocham egzekucje o poranku, a wy? - Tak, Najjaśniejsza Pani.
- Wolałbym zostać w kapeluszu. - Jak sobie chcesz.
Grunt, żebym widział kark.
Jestem tuż za tobą.
- Ściąć mu głowę! - Nie mogę na to patrzeć.
Dzień dobry wszystkim.
Kocie, ty psie!
Pani, pragnę zauważyć, że jesteś wystrychana na dudka.
- Co to? - Nie ja jedna, Najjaśniejsza Pani!
- Dorobiony nos, co za hańba. - Ja?
A co z brzuszyskiem, którym tak się szczycisz?
Kłamcy! Oszuści! Szachraje!
Ściąć ich wszystkich!
Uciśnieni poddani dworu królewskiego!
Powstańcie i walczcie.
Połóżcie kres tyranii Czerwonej Królowej.
Na pohybel Krwiejkudle!
Wypuścić Dziubdziuba!
Miałeś rację.
Lepiej wzbudzać strach niż uwielbienie.
Prędko chłopcy!
Chodź, Mniamałygo!
Rychtuj Dżabberłoka na bój.
Złożymy wizytę mojej siostrzyczce.
Myślałem, że do tej pory będę już miała triumfatora.
Czemu sama nie zgładzisz Dżabberłoka? Przecież możesz.
Ślubowałam, że nie skrzywdzę nawet muchy.
Mamy gości.
Zobacz, Bayardzie.
Bielle!
- Już myślałam, że... - Ja też, ale nie.
Jestem cały i zdrowy. Cieszę się tym bardziej, że tu jesteś.
Bardzo bym żałował gdybym cię nie zobaczył w twej osobie.
Właściwego wzrostu. Doskonały wzrost, pasuje jak ulał!
- Kapeluszniku! - Wzrost.
- Nic mi nie jest. - Gdzie twój kapelusz?
- Cheshire. - Jak twoje ramię, kochanie?
- Zagojone. - Żegnaj, słodki kapeluszu.
Nie wiesz jaka jest różnica pomiędzy krukiem a biurkiem?
Niech pomyślę.
Wiesz co jest jutro, prawda?
Dzień Bardosny. Jak mogłabym zapomnieć?
Chciałabym się obudzić.
- Nadal uważasz, że to sen? - Oczywiście.
Wytwór mojej wyobraźni.
W takim razie ja nie byłbym prawdziwy.
Obawiam się, że tak. Jesteś moją fantasmagorią.
To nie dziwne, że wyśniłam wariata.
To znaczy, że sama też sfiksowałaś.
Pewnie tak.
Będzie mi ciebie brakowało, gdy się obudzę.
Kto chciałby zostać triumfatorem Białej Królowej?
Może ja?
Ty nie umiesz wyparowywać. To powinienem być ja.
Ja to zrobię.
- Nie, ja. - Nie, ja.
Nie ma innego smokobójcy, jeśli nie Alicja.
Alicjo,
nie możesz wciąż zadowalać innych. To musi być twój wybór.
Bo gdy stawisz czoła tej bestii,
będziesz osamotniona.
Nic nigdy nie osiągnięto łzami.
Absolem?
- Czemu wisisz do góry nogami? - To życie dobiegło końca.
- Umierasz? - Przepoczwarzam się.
Nie odchodź. Potrzebuję cię. Nie wiem co robić.
Jak mam ci pomóc skoro nawet nie wiesz kim jesteś, głupiutkie dziewczę?
Nie jestem głupia. Nazywam się Alicja, mieszkam w Londynie.
Mam mamę, Helen. I siostrę, Margaret.
Moim ojcem był Charles Kingsley. Był wizjonerem i nic go nie zatrzymywało.
Jestem jego córką, Alicją Kingsley.
Alicja, nareszcie.
Za pierwszym razem też nie grzeszyłaś rozumem. Nazwałaś to miejsce Krainą Czarów.
Kraina Czarów.
- Jak się zwiesz? - Alicja.
Ta Alicja? Zaprowadzę cię do Kapelusznika i zająca.
To ona! Jestem pewien.
- Uważaj na stół. - Herbatki?
Jestem Absolem, głupiutkie dziewczę.
- Co to jest? - Ja Dylydylydim, on Dyludyludam.
Myślałem, że będzie pamiętać z poprzedniego razu.
To nie był sen. Mam to w pamięci.
To miejsce jest prawdziwe. Ty i Kapelusznik także.
Oraz Dżabberłok.
Pamiętaj, Worpał wie czego chce.
Bylebyś nie wypuściła go z ręki.
Dobrognaj, Alicjo. Do zobaczenia w innym życiu.
- Witaj, Zelżbieto. - Witaj, Mirłano.
W Dzień Bardosny, Królowe Czerwona i Biała
wyślą swych Tryumfatorów, na bój w ich imieniu.
Zelżbietko, nie musimy walczyć.
Wiem co knujesz. Myślisz, że załopoczesz rzęsami,
a moje serce stopnieje, jak mamusi i tatusia.
Proszę.
Nie! To moja kołona! Ja jestem starsza!
Dżabberłoku!
- To niemożliwe. - Nie, jeśli w to uwierzysz.
Czasem, jeszcze przed śniadaniem wymyślam sześć niemożliwych rzeczy.
Wyborny trening.
Niemniej jednak, w tej chwili
skoncentruj się na Dżabberłoku.
Gdzie twój tryumfator, siostro?
Tutaj.
Witaj, Uum.
Sześć niemożliwych rzeczy. Pomyśl, Alicjo.
Jeden: eliksir, od którego się zmniejsza.
Dwa: ciastko, od którego się rośnie.
Tak więc, mój odwieczny wrogu,
kolejny raz stajemy na polu walki.
- To my się znamy? - Nie do ciebie mówię, nic nieznaczący dzierżco.
Tylko do prastarego rywala, Worpuła.
Dość gadania!
Trzy: zwierzęta mówią.
Cztery, Alicjo.
Znikający kot.
Pięć.
Istnieje Kraina Czarów!
Sześć: umiem zgładzić Dżabberłoka.
Kapelusznik mataczy! Ściąć mu głowę!
Zabić ją!
Nie będziemy ci już posłuszni, Krwiakudło.
Jak śmiesz? Ściąć mu głowę!
Zelżbieto z Karmazynu, zasłużyłaś na śmierć przez swoje zbrodnie.
Jednakże, to byłoby wbrew moim ślubom.
Zostaniesz zatem zesłana na Marginalia.
Nikt nie okaże ci serca i nie pokrzepi słowem.
Nie będziesz miała ani jednego przyjaciela.
Najjaśniejsza Pani, mnie chyba nie okażesz złej woli?
Tylko to, łotrze Skazeuszu,
że dołączysz do Zelżbiety, na wygnaniu po wsze czasy.
Będziemy mieli siebie.
Najjaśniejsza Pani! Proszę! Zabij mnie!
Nie zasłużyłeś na dobroć.
- Zetnij mi głowę! - Chciał mnie zabić.
On chciał mnie zabić.
On chciał mnie zabić!
O, Bardosny Dniu.
- Co on robi? - Gili-mili.
Na krew Dżabberłoka, masz naszą wdzięczność po wsze czasy.
A to w dowód naszej wdzięczności.
- Czy to mnie zabierze do domu? - Jeśli takie masz życzenie.
Mogłabyś zostać.
Co za koncept! Szalony i wspaniały.
Ale nie mogę.
Muszę odpowiedzieć na pytanie. I zrobić kilka rzeczy.
Wrócę nim zatęsknisz.
Nie będziesz mnie pamiętała.
Oczywiście, że będę. Jak mogłabym zapomnieć?
Kapeluszniku, jaka jest różnica między krukiem a biurkiem?
Nie mam zielonego pojęcia.
Dobrognaj, Alicjo.
Wystawiła mnie do wiatru.
Pewnie dostała globusa.
Alicjo?
Na boga, dobrze się czujesz?
- Co ci się stało? - Wpadłam do dziury i uderzyłam się w głowę.
Wybacz, Hamishu. Nie mogę cię poślubić.
Nie jesteś właściwym mężem dla mnie.
Chyba, że miałabym niestrawność.
Kocham cię Margaret, ale to moje życie. Nie decyduj co z nim zrobić.
Nie zasługujesz na taką żonę, jak moja siostra, Lowellu.
Masz ją szanować. Będę cię mieć na oku.
Nie ma żadnego księcia, Ciociu Imogene.
Musisz porozmawiać z kimś o tych urojeniach.
Tak się składa, że lubię króliki, szczególnie białe.
Nie martw się, mamo. Uczynię pożytek z mojego życia.
Przypominacie mi zabawnych bliźniaków z mojego snu.
- Nic nie powiedziałaś o mnie. - Na razie.
Pomówmy o interesach.
Zapraszam do gabinetu.
Jeszcze jedno.
Ojciec pragnął przedłużyć szlak handlowy do Sumatry i Borneo.
Ale można pójść jeszcze dalej.
Czemu nie do Chin?
To wielki kraj o bogatej kulturze. A przyczółek mamy w Hong Kongu.
Pierwsi rozwiniemy wymianę handlową w Chinach.
Gdyby kto inny mi to powiedział, posądziłbym go o szaleństwo.
Ale znam to spojrzenie.
Skoro nie będziesz mi synową,
to może wezmę cię w termin?
Serwus, Absolemie.
Wersja Polska: Shylock
korekta: Thorek19
<> www. kinomania. org
Wykorzystano przekłady A. Marianowicza, M.Słomczyńskiego i W. Gomulickiego.