Kocham cię, Billy.
Ja ciebie też, mamo.
Dobranoc.
Śpij dobrze.
Karaluchy pod poduchy.
Do zobaczenia rano.
Kocham cię.
Dostaję ten awans i Kenny mówi...
"Kup sobie płaszcz Burberry.
Musisz wyglądać na Madison Avenue".
W sobotę wieczór jest zimno.
Idę do sklepu Burberry i mówię...
"Poproszę płaszcz, rozmiar 37".
Wkładam i wyglądam pięknie.
Mówię: "Tak".
I zaczynam się pocić.
Próbuję wypisać czek, ale ręka mi drży...
bo tak się boję.
- Cześć. - Już?
- Pora na mnie. - Jezu, na mnie też.
Tylko skończę.
Więc podpisuję ten czek...
Kto to? Danny, tak? Taxi!
- Chodź, mam sprawę. - Muszę wracać do domu.
To coś ważnego.
Obejmiesz zarząd konta Mid-Atlantic.
W rok wyciągniemy z nich 10 mln.
Jeśli kampania się uda, zaproponują...
mi spółkę.
To wspaniale!
I wiedz, że wtedy zabiorę cię ze sobą.
Wspaniale!
Joanna.
Już jestem.
Zapomniałem kluczy. Zadzwonię do biura.
Jo, będziesz ze mnie dumna. Dobre wieści.
- Ted. - Chwilę. Tylko zadzwonię.
Jack Edwards z księgowości się zabił.
Cześć. Tu Ted Kramer.
Muszę mieć te zdjęcia na jutro rano.
- Odchodzę. - Zaraz, rozmawiam.
Ty też. Dzięki i do jutra.
Jedliście już?
Odchodzę.
Tu są moje klucze.
Karta American Express, Bloomingdale...
książeczka czekowa. Wyjęłam 2000 dolarów.
Tyle miałam w dniu ślubu.
- To żart? - Kupon do pralni.
Do odebrania w sobotę.
- Zrobisz to sam. - Co jest?
Opłaciłam czynsz i rachunek telefoniczny...
Przygotowałaś się...
Wybacz spóźnienie, ale zarabiam na życie.
Daj spokój, dobrze? Możemy przestać?
To chyba wszystko.
Dość tego.
Co robisz?
Dokąd? Powiedz, co takiego zrobiłem.
- Nie ty. - Nie?
Ja. To moja wina.
Nie nadaję się.
- Nie umiem. - Wejdźmy.
Próbowałam, to na nic.
Joanna, proszę... Przepraszam.
- Nie każ mi tam wchodzić. - Chcę tylko porozmawiać.
Jeśli wrócę, przysięgam...
pewnego dnia się zabiję.
Daj spokój. A Billy?
Zostawiam go. Jestem dla niego niedobra.
Okropna.
Brak mi cierpliwości.
Niech dorasta beze mnie.
Joanna, proszę.
Już cię nie kocham.
- Co teraz? - Nie wiem.
Cześć, Margaret. Ted. Jest moja żona?
Tak. Była u was Joanna?
Mieliśmy małą sprzeczkę. Myślałem, że mogła wpaść.
Jeśli przyjdzie, powiedz, że czekam.
To nic. Nie zabrała walizki. Nie zajdzie daleko.
Mam pracę. Czekam na jej telefon.
Najwyższy czas.
To najbardziej... Cześć, Margaret.
- Spakowała walizkę? - To nic poważnego.
Wiesz, dokąd poszła?
- Ty mi powiedz. - Niby co?
Wiadomo, że odbyłyście we dwie niejedną...
rozmowę o moich wadach. Chciałbym...
pogadać, ale rano mam ważne spotkanie...
i muszę się przygotować. Więc...
Nie rozumiesz. Mamy problem.
Nie. Ja mam problem. Ty musisz...
tylko wrócić do łóżka.
- Faktem jest... - Od pół roku...
haruję, by zdobyć dla firmy kontrakt.
O piątej go podpisałem.
O ósmej wicedyrektor obiecał mi awans.
Przychodzę, by z żoną uczcić...
jeden z 5 najlepszych dni mego życia...
a ona mówi, że odchodzi!
Rozumiesz, co ona mi zrobiła?
Zepsuła ci jeden z najlepszych dni.
Jesteś wspaniała.
Wielkie dzięki.
Kobieca solidarność.
Dzięki za pocieszenie...
Nie po to przyszłam.
Martwię się o Joannę.
To może martw się w domowym zaciszu.
Przed waszym rozwodem nie mieliśmy problemów.
Coś podobnego!
Powiedz prawdę.
Podjudziłaś ją?
Nie podjudzałam jej.
- Trochę dogadałaś? - Nie.
Dużo rozmawiamy.
Ona jest nieszczęśliwa.
To dowód odwagi, że potrafiła odejść.
I że porzuciła swoje dziecko?
Gdzie jest mama?
- Co? - Gdzie mama?
Która godzina?
Mała wskazówka pokazuje 7, a duża 9. Gdzie mama?
O Boże. Dobrze, powiem ci. Pytasz, gdzie mama?
Zawsze odprowadza mnie do szkoły.
Dobrze, powiem ci.
Kłócisz się czasem z kolegami, tak?
Wtedy czasem chcesz być sam.
Czasem mama i tata się kłócą...
i któreś z nich chce zostać na chwilę samo.
- Kiedy wróci? - Wkrótce.
A teraz zjemy śniadanie! Tylko ty i ja.
- Co? - Tost po francusku.
Chcesz tosta, robi się.
Nastawimy dla taty wodę na kawę.
Ile mamy jajek? Po 2 dla każdego.
Mamy mleko.
Mamy masło.
I 5 dolarów.
Ja mam. Ty siadaj tutaj.
Będziesz moim pomocnikiem?
Jedną ręką.
Tak to idzie.
Wiesz, że faceci lepiej gotują?
Wspaniale. Musimy to robić częściej.
- Wpadła skorupka. - To nic.
Będzie chrupiący. Lubisz chrupiące, tak?
Ty je ubij, a ja zajmę się resztą. O której...
- masz lekcję? - 8:30.
Sprężajmy się. Muszę się wykąpać i ogolić.
Taka praca.
Tatuś przynosi do domu boczek...
i go piecze.
Świetnie się bawimy! Gdzie jest...
- W piekarniku. - Patelnia.
Teraz zapalimy.
Nie tak.
To trzeba robić szybko. Nadgarstkiem.
Dobrze wymieszać.
Potem bierzemy chleb i...
I...
Składamy tosta na pół. Właśnie.
- Zapomniałeś o mleku. - Mleko na końcu.
W wirze zabawy pamięć zawodzi.
Ale ja tylko sprawdzam, czy uważasz.
Ale ubaw, co? Z mamą też tak było?
Nie lubię tak.
Smakuje tak samo jak cały. Chleb to chleb.
Poza tym, tosty się składa.
Nawet w najlepszych restauracjach.
Daje więcej kęsów.
A tymczasem tata zaparzy kawę.
Dobrze się bawisz?
Ja nie pamiętam, kiedy się tak bawiłem.
Tata robi sobie kawę.
- Za dużo kawy! - Mocna.
Mama robi za słabą.
Mogę napić się soku?
Już. Sok dla chłopaka.
Tata, pali się!
- Co? - Pali się!
Cholera! Niech ją diabli!
Cholera.
Tylko spokojnie. Wszystko gra.
Po prostu...
Nic się nie stało. Spokojnie.
Spocona ręka.
- Kiedy wróci mama? - Wkrótce.
- Odbierze mnie? - Tak. Albo ja.
A jak zapomnisz?
- A jak cię przejadą? - Mama przyjdzie.
- Która to klasa? - 1.
Billy Kramer. Klasa pierwsza.
Proszę się nim zająć. Śpieszę się.
Taxi!
- Gratuluję Mid-Atlantic. - Dzięki.
- Gratulacje. - Są już te zdjęcia?
- Brawo, Ted. - Dzięki.
Cześć. O 11:00 Airwick...
- Zdjęcia po retuszu? - Są tutaj.
Dzwoniła Joanna?
Przełóż Airwicka na 11:30.
Nigdy nie posunęła się tak daleko...
i wiedziałem, kiedy się złości.
Robiła się cicha.
Było tak, ja pytałem "Co jest?"...
a ona nic nie mówiła.
Przez ostatnie tygodnie...
czy miesiące myślałem tylko o tym koncie.
Chodziłem z głową w chmurach i chyba dlatego ona...
To jej sposób, żeby powiedzieć: "Jestem...
ważniejsza od pracy".
Ma kogoś innego?
Nie sądzę. To nie w jej stylu.
Ma na parterze przyjaciółkę...
Margaret, feministkę. Mogły to ukartować.
I to działa.
Odbija mi!
Nie ma się co martwić.
Ona wróci.
Czemu mnie to spotkało?
Nie przejmuj się.
Na pewno wróci. Przecież jestem super.
- Masz kłopot, Ted. - Jaki?
Co zrobisz z Billym?
To się stało wczoraj. Kiedy Joanna wróci...
Nie moja sprawa, milczę.
Jestem ciekaw, co myślisz.
Doceniam, że poświęcasz mi swój czas.
To zabrzmi szorstko, ale sądzę, że powinieneś...
na jakiś czas odesłać Billy'ego do rodziny.
Do powrotu Joanny?
A jak nie wróci?
Nie wiem...
Ted, posłuchaj.
Właśnie powiedziałem chłopakom, że powierzam ci Mid-Atlantic.
Rozumiesz? Taka gratka trafia się raz na kilka lat.
Niektórzy oddaliby za taką fuchę pół życia.
To ważne. Nie schrzań tego.
Muszę na tobie polegać. Na 110 procent.
7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę.
To się nie da pogodzić z dziećmi.
Nie. 25 godzin na dobę 8 dni w tygodniu.
Bo ja wygrywam, Jim.
Nigdy nie zabieram domu do biura.
Powierzyłeś mi sprawę.
Gdy tam wyjdę, wezmę ją w swoje ręce.
Nie jestem z tych, co toną.
Dałeś mi szansę. Nie zmarnuję jej.
Jasne?
Wyskoczymy po pracy na drinka?
Dobiorę się do Airwick.
Wszystko gra!
Nie martw się.
Dziękuję.
Kocham cię, ty draniu.
Tato?
Skarbie, poczekaj chwilę. Zapiszę pomysł.
Skończę to i pogadamy.
Jaka to pora, gdy słoń siada na płocie?
Pora naprawić płot.
Skarbie, proszę. Już kończę.
Tato!
Do diabła!
Siadaj na kanapie i nie ruszaj się!
Wiedziałem, że tak będzie!
Mówiłem ci, żebyś tu nie pił!
Przepraszam.
Tak. A mówiłem, pij w jadalni!
Przepraszam.
Kto zabrał cię do parku i kupił lody?
- No kto? - Ty.
A kto obiecał tacie, że pozwoli mu pracować?
- To już do wyrzucenia. - Przykro mi.
Już dawno powinieneś być w łóżku.
Umyj zęby i spuść wodę.
- Co jeszcze? - Proszek do prania.
Dobra.
Nie, mama kupuje ten z bąblami.
- Są podobne. - Ten jest najlepszy.
- Już. - I to różowe.
Dobra.
To wszystko.
A płatki?
Jakiego koloru?
Billy!
Billy! Mówiłem, że mama zaraz napisze.
- Kiedy wraca? - Zaraz się dowiemy.
Dobrze. Przeczytajmy.
"Kochany, najsłodszy Billy".
To ty.
"Mamusia odeszła.
Czasem bywa tak, że tatuś...
odchodzi...
a mama sama wychowuje synka.
Ale czasem mama też może odejść...
a ty masz tatę, który cię wychowa.
Odeszłam, bo muszę znaleźć...
sobie jakieś interesujące zajęcie w życiu.
Każdy tego potrzebuje.
Byłam twoją mamusią, ale w życiu są też inne sprawy.
Robię teraz to, co muszę.
Nie miałam okazji ci tego...
powiedzieć i dlatego piszę.
Zawsze będę twoją mamusią...
i zawsze będę cię kochać.
Nie będzie mnie w domu...
ale ty będziesz w moim sercu.
A teraz muszę iść i odnaleźć siebie".
Poczytamy później.
Nie zależy mi.
ŚLUB 4 KWIETNIA, 1969
- Cześć, Jim. - Wejdź.
- Napij się. - Nie mogę.
Gdzie tak gnasz? Oblewamy 5-lecie Normana.
Dasz wiarę?
Muszę odebrać Billy'ego.
Znasz Jerry Hoovera?
To posłuchaj.
Muszę lecieć.
Taxi!
- Reszty nie trzeba. - Dzięki.
Przepraszam za spóźnienie.
To nic. Billy się martwił.
Jak leci, kolego?
Zatrzymali mnie trochę w biurze.
Przepraszam. Chodź.
Dziękuję, że przyszedłeś, Billy.
- To słodycze. - Bardzo dziękuję.
- Cześć. - Dzięki.
- Dobrze się bawiłeś? - Spóźniłeś się.
- Tylko 20 minut. - Założymy się?
Wszystkie matki już były.
Nie rób afery. Był duży ruch.
Chcesz być dużym chłopcem?
Gdy ktoś cię przeprasza...
to nie chowa się urazy po to, by ten ktoś gryzł się tym...
jeszcze bardzo długo.
Wsuwaj.
Nie jedz palcami. Billy!
Stać cię na więcej. Proszę.
Weź widelec.
Proszę. Siedź prosto.
Jak było w szkole?
Jak zwykle.
Knicks wreszcie wygrali.
Nie obchodzi mnie to.
Jak to?
- Wolę Boston. - A to czemu?
Bo mama jest z Bostonu.
Siadaj prosto i jedz.
Mogę przeprosić? Chcę do łóżka.
Za dużo tortu?
Chyba tak.
Przepraszam.
Louise, pomóż.
Czeka 15 minut.
- O'Connor jest zły. - Znów?
- Chcesz pocztę? - Tylko pilną.
I przypomnij mi o Crying Chrissie.
Dobrze, dobrze.
Wybacz.
We wtorek o 16:00 jest wywiadówka.
Tak, dzięki.
Włóż kurczaka do lodówki.
A Charley?
Co z nim?
Poderwał rozwódkę. Z dziećmi w wieku naszych.
- Żartujesz? - Nie.
Skąd wiesz?
Wiem.
Zerwaliście rok temu?
Półtora.
To już tyle czasu?
Mówiłem ci już kiedyś...
jak nam wtedy było was żal?
Spójrz na tego ślicznego chłopczyka.
Wyjdziesz jeszcze za mąż?
- W ogóle. - Nie.
Czemu?
Może bez dzieci jest inaczej, ale tak...
nawet jeśli Charley i ja mieszkamy osobno...
i sypiamy z innymi ludżmi, nawet gdyby on miał się ożenić...
wciąż jest moim...
mężem i ojcem moich dzieci.
"Aż śmierć was nie rozłączy". To prawda.
Załóżmy, że kryzys wieku średniego minie...
Charley rzuci flamy i poprosi o wybaczenie.
Co wtedy zrobisz?
Myślę, że gdyby naprawdę mnie kochał, nie pozwoliłby mi...
rozwieść się ze sobą.
Wciąż o nim myślisz?
Tylko cały czas.
- A ty o Joannie? - Nigdy.
Łgarz.
Rany, ale z nas para.
Nie do wiary.
- Przegapiłeś. - Przykro mi.
Muszę ci coś powiedzieć. Zaczynam się martwić.
Odkąd Jo cię opuściła... ile to już?
Nie poprawia ci się.
Jak to?
Nie pozwolę, by kłopoty rodzinne rzutowały na twą pracę.
To interesy.
Obiecuję, że to się już nie powtórzy.
W porządku?
Tak?
Moment.
- Do ciebie. - Kto to?
Wybierz 461.
Tak?
Cześć, Billy. Co tam?
Godzina telewizji dziennie. Umowa.
Nie.
Nie dbam o inne matki. Zawarliśmy umowę.
Teraz jestem zajęty.
Pogadamy o tym wieczorem, jak wrócę.
Z podwójną polewą. Pamiętam.
Znów się martwię.
Odłóż to i jedz kolację.
Co to ma być?
- Stek Salisbury. - Ohyda.
Tydzień temu był pyszny.
Nie znoszę go. Zwłaszcza tego brązowego.
- To cebula. - Mam alergię.
Wcale nie. Gdy mówiłem...
że to mój ulubiony, odparłeś: "Mój też".
- Wcale nie. - Tak.
Dobre mięso.
Weź kęs. Pyszne.
Co jest?
Zwymiotuję.
- Nie. - To wstrętne.
To nie jest wstrętne, Billy.
Kupiłeś mi lody z polewą?
Tak, kupiłem ci lody z polewą...
ale nie tkniesz ich przed kolacją.
Dokąd idziesz? Wracaj.
Słyszałeś?
Lepiej nie.
Nie rób tego. Ostrzegam cię.
Słyszałeś?
Posłuchaj. Nie bądź taki cwany.
Odłóż to i zjedz kolację.
Zjedz choć trochę, a pożałujesz.
Ani się waż.
Słyszałeś? Przestań.
Włóż tę łyżkę do buzi, a będziesz miał kłopoty.
Ani się waż. Odłóż to.
Nie będę powtarzał. Nie będę powtarzał.
To boli!
Nie kop.
- Nienawidzę cię! - Posłuchaj.
Jesteś rozpuszczony łobuz!
- Nienawidzę cię! - I nawzajem!
- Chcę moją mamę! - Masz tylko mnie.
Chcę mamusię!
Mamo...
Tato?
- Tak? - Przepraszam.
Ja ciebie też.
Zaśnij, bo jest już późno.
Tato?
Co znowu?
Też odejdziesz?
Nie.
Nic z tego. Zostaję z tobą.
Czy mama odeszła, bo byłem zły?
Tak myślisz?
Nie.
To nie to, Billy. Twoja matka bardzo cię kocha...
a odeszła wcale nie z twojego powodu.
Nie wiem, czy mi się uda, ale spróbuję ci to wyjaśnić.
Myślę, że mama odeszła...
bo bardzo długo...
próbowałem zrobić z niej określoną osobę.
Taką żonę, jaką ja sobie wyobraziłem.
A ona była kimś zupełnie innym.
Po prostu.
Myślę, że bardzo długo starała się mnie uszczęśliwić...
a gdy już nie mogła, próbowała rozmawiać.
Ale ja nie słuchałem. Byłem zbyt zajęty...
i myślałem tylko o sobie.
Myślałem, że gdy ja jestem szczęśliwy, to ona też.
Ale ona była w głębi serca bardzo smutna.
Mama tylko dla ciebie była tu dłużej niż chciała.
A nie mogła zostać dłużej, bo nie mogła już...
znieść mnie.
To przeze mnie odeszła.
A teraz już zaśnij, bo jest bardzo późno.
Dobranoc.
- Karaluchy... - Pod poduchy.
Do jutra.
- Tato? - Tak?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
UDANEGO HALLOWEEN
- Panie i panowie. - Panie i panowie.
Witamy w Zaduszki.
- Będą groźne gobliny. - Będą groźne gobliny.
I duchy duchów.
Jędzowate wiedźmy i skryte skrzaty.
Tom, oboje wiemy, że to naruszenie prawa.
To bez znaczenia. Nazwa lub podobieństwo.
To obojętne. Jak tego chcą, muszą zapłacić.
Dobra, cześć.
Kramer.
Sprawdzisz Mid-Atlantic?
Jest w porządku.
Tak.
Co, tak?
Zjemy kolację.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Cholera!
- Lecę. - Co jest?
Muszę.
- Wezwać taksówkę? - Sesja o 8:00.
- Co? - Łazienka.
To szafa, łazienka tam.
Racja.
Te matoły naruszyły warunki umowy, muszę sprawdzić...
Cześć.
- Ktoś ty? - Phyllis Bernard.
Kto?
Jestem przyjaciółką... współpracowniczką ojca.
O Jezu.
- Lubisz pieczone kurczaki? - Bardzo.
Ja też.
To bardzo...
Miło było...
To cześć.
Właśnie poznałam twego syna.
Śmiało, nie uda ci się, jeśli się nie skupisz.
Brawo. Dzielny chłopak. Złap równowagę.
l jak się czujesz?
Dobrze.
Tak trzymaj, dalej! Wspaniale!
Nie zatrzymuj się! Pedałuj, Billy!
Wspaniale! I jak to jest?
- Dobrze! - To widać!
Nie odjedź za daleko!
- Tak? - I ten pies naprawdę ugryzł Toma.
Tom dostał szału, wskoczył do sałatki...
i wywrócił stół.
Tak?
Wtedy...
Co wtedy?
Pies gonił za nim wokół wywróconego stołu.
Jedzenie na podłodze?
A potem?
Spóźnię się do szkoły.
Daj całusa.
Cześć, Tommy.
Taxi!
Cześć.
Opiekunka do dzieci nie chciała cię wydać.
Gdzie byłaś?
No cóż...
Ten nauczyciel wreszcie mnie zaprosił.
- Kiedy? - Przedwczoraj.
Na randkę!
Czułem, że coś kryjesz!
- Myślałam, że jest niezły. - Tak.
- Kolacja. - l co?
Mówi, że ma żonę.
l psychoanalityka.
Opowiada mi historię życia...
a ja cały czas myślę...
że płacę opiekunce 3.25 za godzinę...
żeby tego słuchać.
Tato! Patrz!
- Odłóż to. - Ja wezmę.
Słyszałeś?
Uwaga, uwaga!
Boli, tato.
- Tato, szybko. - Tak.
- Nie widzę. - Zaraz.
Uwaga!
Tato, proszę, szybko.
Zaraz tam będziemy.
Gdzie jest ostry dyżur?!
Jak to było?
Spadł z drabinki.
Na samolot.
Zaraz skończę.
- Ostrożnie. - Uważam.
Panie Kramer, mogę na słówko?
Ona może wejść?
Wejdź.
Tato, zostań.
- Tato, zostań. - Jestem obok.
Już dobrze.
Zaraz będę.
Zaraz wróci.
Tu jestem.
Straci oko?
Nie, ale muszę założyć parę szwów.
Ile?
- Z 10. - Co?
Bez obawy. Blizna nie będzie wielka.
Potrwa 15 minut, proszę czekać.
Zostanę z nim.
- Nie trzeba. - To mój syn.
Chcę widzieć, co się dzieje.
Dobry chłopak. Dzielny.
Ten był spory.
Dosyć.
Już dobrze, prawie skończyliśmy. Już prawie koniec.
I jak?
W porządku. Śpi.
Ja to zrobię.
Ted, tak mi przykro. Moja wina.
Jak to się stało?
Stał tam, a chwilę później leżał na ziemi.
Daj spokój.
Poproszę cię o przysługę.
O wielką przysługę.
Gdyby coś mi się stało, wiesz, gdyby...
zawalił się biurowiec...
czy mogłabyś zająć się Billym?
Naprawdę, przemyślałem to i nie znam...
nikogo...
innego, komu bym zaufał.
Ty byłabyś dla niego dobra...
Jesteś dobrą matką.
Ale zmywasz fatalnie.
- Zgoda? - Tak.
Jesteś w porządku.
Louise, odbierzesz?
Louise, telefon. Słucham.
Kto mówi?
Joanna.
Cześć.
Jak się masz?
Wiedzie ci się.
Jak twoja...
- Przepraszam. - Jak twoja praca?
Wiceprezydent niczego.
Świetnie.
- Co podać? - To samo.
Białe wino.
- A Billy? - Super.
Miał mały wypadek na placu zabaw.
Wyglądało groźnie, to rozcięcie.
Ma małą bliznę.
To moja wina...
Nie rób sobie wyrzutów. Nic nie widać.
Siadam w kawiarni naprzeciwko szkoły i patrzę.
Bardzo urósł.
Obserwujesz go?
Jestem tu od 2 miesięcy.
Naprawdę?
Właśnie.
O tym chciałam z tobą pomówić.
Gdy widzieliśmy się ostatni raz, byłam w złej...
W złej kondycji.
O tak.
Tak.
Teraz wyglądasz bosko.
- Co? - Mam całą mowę.
Śmiało.
Całe życie czułam się jak...
czyjaś żona, córka albo matka.
Nawet gdy byliśmy razem. Dlatego...
odeszłam.
W Kalifornii chyba odnalazłam siebie.
Znalazłam pracę.
l dobrego terapeutę.
Obecnie czuję się dużo lepiej niż dawniej.
Więcej o sobie wiem.
To znaczy?
Chcę wiedzieć, czego się dowiedziałaś.
Dowiedziałam się, że kocham mego synka.
l że potrafię się nim opiekować.
Jak to?
Chcę syna.
Nie dam go.
Nie dobijaj mnie.
Nie dobijam.
Kto z nas odszedł?
Wciąż jestem jego matką.
Z daleka.
Co daje ci prawo wracać? Pocztówki?
Zawsze go chciałam.
A czy on ciebie?
A może nie chce?
Siedzimy i przeciągamy tę linę.
- Znam to. - Nie możesz...
Nie mów mi, co mogę, a czego nie.
- Nie mów tak. - Przewidziałam to.
Rób, co musisz. l ja też.
Przykro mi.
Rób, co musisz.
Nie znam prawa, ale to chyba porzucenie.
Sprawa jest ewidentna i bardzo prosta.
Opieka nad dzieckiem to zawsze trudna sprawa.
Prawnik pana żony na pewno...
doradził jej przeprowadzkę tutaj.
To my musimy udowodnić, że ona się nie nadaje.
A to znaczy, że muszę zagrać ostro.
Odpowiedzą tym samym. Zgoda?
Tak.
Koszt 15 tysięcy. Jeśli...
my wygramy.
Apelacja kosztuje więcej.
Rozumiem.
Ile lat ma dziecko?
Siedem.
- To źle. - Czemu?
Gdy dziecko jest tak małe, matka ma przewagę.
Zrzekła się.
Nie mówię, że nie mamy szans.
Pomoże mi pan?
To bardzo ułatwia sprawę.
Proszę spisać wszystkie "za" i "przeciw".
I przemyśleć je.
PIENIĄDZE
- Dobrze? - Tak.
A potem...
jeśli wciąż będzie pan tego chciał...
spuścimy im manto. Zgoda?
Brak Życia Towarzyskiego
Kocham cię, Billy. Śpisz i nie słyszysz.
Kocham całym sercem.
Ted, jemy lunch?
Sam nie wiem. Pracuję nad pewnym pomysłem...
Wpadnę po ciebie o 13:00.
Umowa stoi.
Stałem akurat przy lodówce...
robiłem śniadanie.
Byłem w slipkach. Zauważył, że schudłem.
Podszedł i mnie poklepał.
I mówi: "Tato, naprawdę sporo zrzuciłeś".
A potem: "Ale wszystko poszło ci w nos".
Czy to nie piękne?
Te dzieci!
Pyszne, spróbujesz?
- Dzięki. - Dobre.
Słuchaj, Ted...
miałem telefon od kumpla z innej agencji.
Mid-Atlantic przekaże im swoje konto.
Czemu?
Nie są z nas zadowoleni.
Sprowadź ich, a ja im zatańczę.
Norman to zrobi.
Norman?
Odbierasz mi tę sprawę?
Nie lubisz mnie?
To nie takie proste.
Chyba pora na kilka zmian.
Wyrzucasz mnie?
Tak, zwalniam cię.
Czemu?
Ted, to dla mnie bardzo bolesne.
Ale góra bardzo na mnie naciska.
Jestem w kropce.
Tak będzie lepiej.
Gdybym...
dał ci teraz jakieś marne konto, znienawidziłbyś mnie.
A tak mamy jasność.
Wiesz, że Jo walczy o syna?
Idziemy do sądu.
Wiesz, jakie mam szanse bez pracy?
Rozumiem twoje nerwy...
Nie chcę błagać. Proszę jak przyjaciela.
Proszę cię.
Jesteś bystry. l masz niemały talent.
Spadniesz na 4 łapy. Nie utoniesz.
Teddy, słuchaj.
Jeśli brak ci gotówki...
Nie ma pośpiechu ze spłatą.
Wstydź się.
Tato, telefon dzwoni.
Pan Kramer?
Ted?
John. Co jest?
Wyznaczyli termin posiedzenia. 9 stycznia.
Coś ci powiem. Dziś zwolnili mnie z pracy.
Ted, nie będę cię oszukiwał.
Jako bezrobotny nie masz szans.
Tak, słuchaj...
Powiedz im, że chcę przełożyć...
rozprawę.
Na to już za póżno.
- Jutro znajdę pracę. - Jak?
Znajdę.
To najgorszy moment.
Okres świąteczny. W lutym coś się trafi.
Nie mogę czekać.
Panie Kramer, to 22 grudnia.
Proszę przejrzeć te fiszki.
Wezmę cokolwiek.
Mam coś u Normana, Craiga i Kummela.
Co takiego?
W dziale sztuki.
Krok wstecz.
Z powrotem za pulpit za 5000 mniej.
Lepiej zaczekać.
Proszę zadzwonić i umówić mnie na 16:00.
Są święta.
Dzień pracy.
Nikt nie będzie...
Pan dzwoni czy ja?
Jak ja, nie dostanie pan prowizji.
Ale z pana pistolet.
O tak.
- Witam. - Kramer. Jestem umówiony.
Wszystko moja robota.
To była ich najlepsza kampania.
A tu pomysł był mój, projekt też.
Panie Kramer, jestem pod wrażeniem.
Rozważę to.
Sam pan podejmuje takie decyzje?
Z panem Spencerem.
Poprosi go pan?
Wyjeżdża na wczasy. Gdy tylko wróci, umówię go z panem.
Wesołych Świąt.
Wolałbym omówić to teraz.
- Panie... - Zależy mi na tej posadzie.
Chwilę.
Pan Spencer.
Ma pan 10 minut.
Wie pan, że pensja jest o 4800 dolarów niższa?
Tak, wiem.
Zależy panu na posadzie poniżej kwalifikacji?
To mus.
Zastanowię się. Jack pana powiadomi.
To okazja.
Widzieli panowie moje dossier.
Nadaję się. Ale decyzję muszą panowie podjąć dziś.
Czekam na odpowiedź.
Możemy się naradzić?
Tak.
Panie Kramer, ma pan tę posadę. Moje gratulacje.
Naprawdę?
Witamy na pokładzie.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Wesołych Świąt.
Chodź.
- I co? - Ładnie tu.
- Mówiłem. - A inni?
Jest sobota, dzień wolny, prawie nikt nie przychodzi.
Wciśnij "góra".
Najwyższy guzik.
Podskocz.
Rany!
Wysoko, co?
Co to za budynek? Ze spiczastym czubkiem.
To Chrysler.
Jesteś dumny z taty?
Jak to było?
Powiedziałem, że mi zależy. Czytaj.
"Kramer".
Kramer. A kto to?
- To my. - Właśnie.
Chcesz zajrzeć?
- Niezłe. - Podoba ci się?
Ostrożnie.
Nie strasz.
Co to za budynek?
ONZ. A tam jest rzeka.
Spójrz. Widzisz?
To Queens. Spójrz na dół.
Wiesz, co to?
- Brooklyn. - Tam dorastałeś?
Tak, a to moje miejsce pracy.
Twoje biurko?
Ożenisz się znów?
Nie myślałem o tym.
Ożenisz się z Phyllis?
Nie, to przyjaciółka.
A z mamą?
Nie, to się nigdy nie zdarzy.
Gdyby to zobaczyła, chciałaby.
Ale z ciebie artysta.
Masz się kąpać co dzień...
i myć włosy 2 razy na tydzień, tak?
Tak?
Dobra.
Obiecaj.
A musiałem jak mama tu była?
Nie obchodzi mnie, co było...
Musiałem? Tato?
Słuchasz mnie?
Pogadamy wieczorem, gdy wrócę.
Daj mi całusa.
- Co? - Jesteś świetny.
Mówi: "Jednorożec".
Zajrzał pod spód i pyta...
"Co się tu dzieje?
Brak mi tlenu.
Do stu piorunów, co jest"?
"Odpoczynek to typ pracy".
O co chodzi?
Gdy masz na plecach ciężary, to bez...
tlenu łatwo się utopić.
Ted, tu John.
Co słychać?
Dzwonił jej prawnik. Chce zobaczyć syna.
- Co? - Jest matką.
Ma do tego prawo.
- A jeśli go porwie? - Nie szłaby do sądu...
gdyby to zamierzała.
Może jest chora psychicznie.
- To znaczy? - Chodzi do lekarza.
Psychiatry.
Mówi do ścian?
Posłuchaj.
Nie masz wyboru.
Sobota o 10:00 w Central przy stawie.
- Muszę? - Tak.
Bardzo dziękuję.
Tato, skończysz mi czytać?
Tak, już idę.
A jeśli się utopi? Znajdą go?
Na powierzchnię wypłyną bąbelki.
Gdzie to było?
Przerwałeś tutaj.
"Do stu piorunów".
Są tam różne tory.
- Szybkie auta. - Cena?
To ładne.
Tak.
- Pokaż mi się. - Dobrze.
Odstawię go na 18:00.
Wyładniałeś.
Omówiliśmy to. Odpowiedzi krótkie i zwięzłe.
Mów prawdę, a będzie dobrze.
- Jest tu. - Tak, widziałem.
Staraj się panować nad emocjami.
Nawet gdy coś cię zdenerwuje, nie reaguj.
Osoby wezwane przed oblicze sądu Nowego Jorku...
zostaną teraz wysłuchane.
Otwieram posiedzenie sądu. Sędzia Atkins, proszę wstać.
- Pozew gotowy? - Tak, Wysoki Sądzie.
Wzywam Joannę Kramer.
Będzie ostra walka.
Przysięga pani mówić prawdę?
Tak.
Pani Kramer, ile lat była pani zamężna?
8.
Uważa pani te lata za szczęśliwe?
Pierwsze dwa, tak.
Potem było coraz trudniej.
Pani Kramer, czy przed ślubem miała pani pracę?
Tak. Gdy skończyłam Smitha, pracowałam...
w dziale sztuki magazynu Mademoiselle.
Kontynuowała pani pracę po zamęściu?
Nie.
A chciała pani?
Tak. Ale gdy tylko mówiłam o tym Tedowi...
mojemu byłemu mężowi, nie chciał słuchać.
W ogóle nie chciał wziąć tego serio.
Mówił, że nie zarobię tyle...
by starczyło na opiekunkę.
Czy teraz ma pani pracę?
Projektuję ubrania.
Ile wynosi pani pensja?
31 tysięcy rocznie.
Pani Kramer, kocha pani syna?
Tak, bardzo.
A jednak go pani porzuciła.
Tak.
Podczas ostatnich 5 lat małżeństwa byłam...
coraz nieszczęśliwsza.
Przygnębiona.
Potrzebowałam pomocy, ale gdy zwracałam się...
z tym do Teda...
lekceważył mnie.
I tak stopniowo oddalaliśmy się...
od siebie.
Jego pochłaniała kariera.
Przez jego stosunek do moich lęków i niemożność...
zrozumienia moich uczuć straciłam...
poczucie własnej wartości.
Był we mnie tylko lęk i ból.
Miałam jedno wyjście: uciec.
Odchodząc sądziłam, że coś ze mną nie tak i że to...
będzie lepsze dla dziecka.
Kiedy dotarłam do Kalifornii i odbyłam terapię...
zdałam sobie sprawę, że nie jestem taka zła.
A pragnienie ulokowania uczuć nie tylko w moim synu...
nie jest wielką wadą.
Chciałbym dołączyć do akt raport terapeuty...
doktor Friedman.
Sprzeciw.
To materiał dodatkowy.
Oddalam.
Czemu ubiega się pani o opiekę nad synem?
Bo to moje dziecko.
l bardzo je kocham.
Tak, porzuciłam go.
Wiem, że to straszne.
Myślę o tym każdego dnia.
Ale by go porzucić...
musiałam myśleć, że to jedyne wyjście...
i najlepsze dla dziecka.
Nie mogłam żyć w tej rodzinie.
Nie wiedziałam...
co mnie czeka dalej...
więc nie chciałam zabierać go ze sobą.
Jednak od tego czasu znalazłam pomoc...
i ciężko pracowałam, by stać się wartościową osobą.
Nie należy mnie za to karać.
Mój syn też nie zasłużył na karę.
Billy ma tylko 7 lat.
Potrzebuje mnie.
Ojca też potrzebuje.
Ale mnie bardziej.
Byłam jego mamą przez 5 i pół roku...
a Ted objął tę rolę na 18 miesięcy.
Nie rozumiem, jak można sądzić...
że mniej się nadaję do opieki nad chłopcem...
niż pan Kramer.
Jestem matką.
Jego matką.
Dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
Pani Kramer, mówi pani...
że była pani zamężna przez 8 lat, tak?
Czy w tym czasie mąż uderzył panią lub użył siły?
Nie.
A czy może uderzył waszego syna?
Nazwałaby go pani alkoholikiem?
Dużo pije?
Był niewierny?
Czy nie zapewniał pani utrzymania?
To wyjaśnia pani odejście.
Sprzeciw.
Jak długo zostanie pani w mieście?
Na stałe.
Ilu przyjaciół pani miała?
Sprzeciw, to niejasne.
Dopuszczam.
Nie wiem.
Więcej niż 3, mniej niż 33?
Sprzeciw.
Niech świadek odpowie.
Coś pomiędzy.
Ma pani kochanka?
Wysoki Sądzie, proszę o wyraźną odpowiedź.
Czy ma kochanka?
Dopuszczam. Proszę odpowiedzieć.
Spotykam się z kimś.
Czy to... na stałe?
Nie wiem.
Jak rozumieć "stałość" pani...
planów w odniesieniu do dziecka czy miejsca...
zamieszkania, skoro nic pani nie robi "na stałe".
Sprzeciw. To znęcanie się nad świadkiem.
Podtrzymuję.
Ujmę to inaczej.
Jaki był najdłuższy związek...
w pani życiu?
Chyba z moim synem.
Widuje go pani 2 razy do roku.
Czy związek z byłym mężem nie był...
tym najdłuższym w pani życiu?
Może pani głośniej?
Tak.
Jak długo trwał?
Ślub rok przed narodzinami syna.
Plus 7 lat.
Więc zawiodła pani w najważniejszym związku.
Sprzeciw.
Opinia świadka jest istotna.
Nie zawiodłam.
To był sukces? Doszło do rozwodu.
To mniej moja wina niż jego.
Gratulacje.
Poprawia pani prawo! Rozwód dotyczy dwojga.
Sprzeciw!
Wysoki Sądzie, chcę ustalić, co ta pani...
osiągnęła w życiu.
Czy zawiodła pani w najważniejszym związku swego życia?
- Nie udało się. - Nie to, pani Kramer, tylko pani.
Czy zawiodła pani w tym najważniejszym związku?
Czy tak?!
Nie.
Czy to było "tak"?
Nie mam pytań.
- Musiałeś aż tak? - Chcesz syna?
Tato?
Tato.
- Co? - Co robiłeś, gdy byłeś mały?
To samo, co ty.
Oglądałeś The Brady Bunch?
Nie mieliśmy telewizji.
Nie?
Słuchaliśmy radia.
Czego jeszcze?
Mało mieliśmy.
Byliśmy biedni.
To znaczy?
Chodź tu.
Nie było soków.
Był krem z jajek...
z syropem czekoladowym...
który był pyszny.
Zamiast Metsów, Dodgersi.
Polo Grounds i Boisko Ebbetsa.
Rany, to były czasy.
Żadnych volkswagenów...
ale dużo innych aut o śmiesznych nazwach.
Nie było Burger Kinga.
Były automaty, które za ćwierć dolara wyrzucały...
ciastko lub kanapkę.
Nie było graffiti, ale był Kilroy.
Kramer to oddany ojciec...
spędza z synem dużo czasu.
Czyta mu.
Bawi się z nim i bez przerwy rozmawia.
To wspaniały tata.
Dziękuję. Nie mam pytań.
Jak długo zna pani Joannę Kramer?
Jakieś 6 lat temu zostaliśmy sąsiadami.
Często widywała ją pani z synem?
Ostatnio wcale, bo się wyprowadziła...
przedtem 2 czy 3 razy w tygodniu.
Moja córka i Billy się lubią.
Proszę opisać jej stosunki z synem.
Dobre.
Była dobrą matką.
I Ted, i Joanna są...
Czy pani Kramer opowiadała o mężu?
Tak.
Może pani to powtórzyć?
Była nieszczęśliwa...
Czy mówiła, że mąż nie odpowiada na potrzeby syna?
Odpowie pani?
- Nie słyszę. - Tak, ale...
Czy radziła jej pani rozwód?
Nie.
Przed jej wyjazdem powiedziała pani...
"Skoro tak cierpisz, może powinnaś odejść".
Nie sądziłam...
Ale powiedziała to pani?
- Tak, ale... - Koniec pytań.
Jest pani wolna.
Joanna, wszystko się zmieniło.
Ted jest inny.
- Starał się... - Pani Phelps!
Razem są wspaniali.
Świadek jest wolna.
Gdybyś ich widziała...
nie byłoby cię tu.
Pani Phelps, dosyć!
Przepraszam.
Gdy mówiłaś...
Gdy moja była żona opowiadała o swoim nieszczęściu...
mówiła pewnie prawdę.
Wtedy jej nie rozumiałem.
Dziś zachowałbym się inaczej...
gdybym miał szansę.
Są rzeczy, których nie można cofnąć.
Moja żona...
była żona mówi, że kocha syna. Wierzę jej.
Ale tu nie o to chodzi.
Jeśli dobrze rozumiem...
najważniejsze jest dobro dziecka.
Dobro Billy'ego.
Żona zwykła mówić...
"Czemu kobieta ma nie mieć ambicji"?
Masz rację.
Tego się nauczyłem.
Ale na tej samej zasadzie...
pytam: czy kobieta jest lepszym rodzicem? To kwestia płci?
Dużo o tym rozmyślałem.
Dobry rodzic musi być spokojny...
cierpliwy...
słuchać lub udawać słuchanie.
Oczywiście miłość też jest ważna.
I nie wiem, skąd wiadomo, że mężczyzna...
ma tego uczucia mniej.
Billy i ja mamy dom. Nie jest...
doskonały. Ani ja jako rodzic.
Czasem nie starcza mi cierpliwości.
Ale jestem tam.
Jemy śniadanie, rozmawiamy, idzie do szkoły.
Przy kolacji też rozmawiamy, potem mu czytam.
Zbudowaliśmy sobie życie i kochamy się.
Jeśli to zniszczysz...
to może bezpowrotnie.
Joanna, nie rób tego, proszę.
- Nie po raz drugi. - Dziękuję.
Nie mam pytań.
Pracuje pan w reklamie?
Od ukończenia studiów.
Jakieś 15 lat.
Uważa pan, że do czegoś pan w tym doszedł?
Mam dobrą reputację.
Pensja u Rotha, Kane'a i Donovana?
Około 33 tysięcy na rok.
Ostatnio zmienił pan pracę?
- Tak. - Obecna pensja?
Prawie 29 tysięcy.
A dokładnie?
28,200.
Chyba pan jeden posuwa się na tej drabinie w dół.
Sprzeciw. Proszę usunąć z protokołu ostatnią uwagę.
Słusznie.
To prawda, że pana wyrzucono?
- Zwolniono. - Zgoda. Opowie pan, czemu?
Z powodu różnicy opinii.
To prawda, że agencja straciła przez pana klienta?
Sprzeciw!
Ustalam historię zatrudnienia.
Nie utrzymał posady.
Dopuszczam to.
W branży reklamowej klient często...
zmienia zdanie...
To fakt, że opuścił pan ważne spotkanie...
z powodu wywiadówki?
Syn siedział w ławce z łobuzem.
- Tak? - On ugryzł mego syna.
Na wiosnę przegapił pan termin, co przyniosło...
firmie dużo wstydu i poważne...
straty finansowe?
Tego dnia mój syn chorował.
Przegapił pan czy nie?
- Syn był chory. - Tak?
To nie takie proste.
- Tak? - Miał gorączkę!
Pocił się! Musiałem wyjść!
Proszę się uspokoić, bo uznam to za obrazę sądu.
Przegapiłem.
- Jest pan porywczy? - Nie.
- Sprzeciw. - Cofam.
- Jest pan dobrym opiekunem? - Tak.
Ale pana syn omal nie stracił oka?
Sprzeciw.
Proszę dalej.
Był na placu zabaw...
Upadł i prawie stracił oko.
Skaleczył się.
Czy powiedział pan...
byłej żonie, że to pana wina?
Cytuję...
"Gdy to się stało, czułem się winny".
- Sprzeciw! - Nie mam pytań.
Ted?
Przepraszam. Wspomniałam mu o tym wypadku 2 miesiące temu.
Nie sądziłam, że tego użyje.
Wierz mi.
Gdybym wiedziała, nic bym mu nie mówiła.
Przykro mi.
Ja...
Ted.
- Cześć. - Pomogę ci.
Wiesz już?
Lada dzień. Prawnik ma nadzieję.
- Zgadnij. - Co?
Charley i ja schodzimy się.
Tak? Wreszcie zadzwonił?
Ja zadzwoniłam.
Jak to?
W trakcie tego procesu wiele rozmyślałam.
I...
Wydaje się, że on tego chce.
Wspaniale. l jak się czujesz?
Nie wiem. Chyba się boję.
- Cześć. - Cześć.
Przegrałem.
Niewymownie mi przykro.
Co się stało?
Sąd przyznał jej opiekę.
"Powódce przyznaje się opiekę nad dzieckiem...
od 23 stycznia.
Alimenty w wysokości 400 dolarów miesięcznie.
Ojcu przyznaje się prawo...
do spędzania z synem co drugiego weekendu, jednego wieczoru na tydzień...
i połowy wakacji dziecka".
- Tyle. - Apelacja?
Bez gwarancji.
Zaryzykuję.
- Koszty. - Obojętne.
Tym razem to Billy zapłaci.
Musiałbym go przesłuchać.
Jako świadka.
Nie mogę.
Tego nie chcę robić.
Dziękuję za twój czas.
Ted? To ja.
Ted?
Słyszałam już.
Proszę, odejdź.
Nic ci nie jest?
Muszę tylko zostać sam, Margaret.
Nie pojmuję.
Oboje chcemy z tobą mieszkać.
Dlatego poszliśmy do sędziego, by on zdecydował...
bo jest mądry i ma duże doświadczenie.
Rozmawialiśmy z nim przez kilka dni.
I przyznał rację mamie.
Uznał, że powinieneś mieszkać z nią.
Ale raz w tygodniu będziemy jadać obiad...
a 2 razy na miesiąc spędzać dzień.
Gdzie będzie moje łóżko?
U mamy będziesz miał własną sypialnię.
- A zabawki? - U mamy.
Przeniesiemy je tam.
Jak dobrze to rozegrasz, kupi nowe.
A kto będzie mi czytał?
Mama.
Nie dasz mi już buzi na noc?
Nie, to będzie niemożliwe.
Ale będę przychodził z wizytą.
Będzie dobrze.
A będę mógł wrócić do domu?
Jak to?
Z mamą będzie świetnie.
Ona tak cię kocha.
Tato?
Nie zapomnij do mnie dzwonić, dobrze?
Będzie dobrze.
Chodź na lody.
Ruszamy z tym.
Z ikrą, dobra?
Przygotuj się.
Śmiało.
Gotowy?
Tak?
Joanna. Czekam na dole.
Zejdziesz sam?
Cześć.
Co jest?
Powiedz. Co się stało?
Obudziłam się rano...
i myślałam o Billym...
jak budzi się w swoim pokoju...
z chmurami, które namalowałam...
i pomyślałam, że tam też powinnam je namalować...
żeby myślał, że jest w domu.
Chciałam zabrać go do domu.
Ale on już jest w domu.
Tak bardzo go kocham.
Nie zabiorę go stąd.
Mogę iść z nim porozmawiać?
Tak.
Idź, a ja tu poczekam.
Jak wyglądam?
Cudownie.
Napisy: Gelula/SDI
Odwiedź www.NAPiSY.info